ORTAKÇA

BİZDEDİR!

2012-01-23T22:45:00.000+01:00

”Seyyar olur Pir görürüz

Doğru hedef, ok bizdedir!”

Haci Cirik / Fezali

Gerçekleri görenlere
Hak bizimle hak bizdedir.
Hakka gönül verenlere
Temiz gönül ak bizdedir.

Yaratanla var olmuşuz
Gönüllere hep dolmuşuz.
Kalbimizde hak bulmuşuz
Serimizdeki pak bizdedir.

Çiçeklerde bal oluruz
Yar teninde can dururuz
Seyyar olur pir görürüz
Doğru hedef ok bizdedir

Özüm kâbe ser kerbela
Dua kâr etmez, yaprak dala
Nazar kılmaz şahı kula
Himmet eden çok bizdedir

Pervaneyiz döneriz sır
Temiz doğduk bulaşmaz kir
Bin bir renkte hepimiz bir
Ayrı gayrı yok bizdedir

Fezali’de Haci ile
Gönülden hükmetti dile
Kurtuluş olur el-ele
İlmi alem huk bizdedir.

Silahları gömmek

2012-01-19T09:11:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı

dr_ismetturanli@mynet.com

Muhterem MİROĞLU’nun ‘’Silahları gömmek’’ kitabı Kürt sorununa yapıcı çözüm arayan ciddi köşe yazarlarına ilham kaynağı olmuş. Bana kalırsa bu bir Almanların tabiriyle ‘’Frommer Wunsch’’ yani bir SOFU DİLEĞİ. Biz hekimler hastalarımıza deriz ki: ‘’ Sigarayı bırak ta sonra gel tedaviye’’. Bu ültimatomumuz hastayı öfkelendirmekten başka netice vermez. Şimdi PKK ya da CHP nin, MHP nin dediği gibi‘’ Silahı bırak ta gel teslim ol‘’ mizahi çağrısından başka bir şey ifade etmez. 40 bin PKK lı canını bu uğurda vermiş Kürt gencine saygısızlık olmaz mı?

Bir taraftan TSK nın silahlı saldırıları şiddetlendikçe, 35 çocuk ve genci jetlerle bombalayarak katlederken, binlerce KCK’ lıyıhapse atmakta devam ederken PKK ya tıpış tıpış gel teslim ol denmesine karşı elbette ki, hiçte hoşumuza gitmese de, Leyla ZANA ‘’silahımız sigortamız’’ sloganı ile cevap verir.

200 seneden beri 30 kere isyan eden, son olarak ta 30 yıldır istiklal savaşı veren, buna karşılık Kürtleri inkâr eden, asimilasyon politikası güden Türk devletinin aczine dayanan davranışlarını kınamak ve sorumluluklarından ötürü AHİM’e suç duyurusunda bulunmak gerekmez mi?

Suriye nin dahi genel af deklare ettiği, Irak ta otonom bir Kürdistan kurulmakta iken, İran da PKK ile ateşkes anlaşması yapılırken Türkiye nin onların gerisinde kalarak Kürtlerin artık kimliklerine bilinçlendiği bir devre de Kürt halkının İLELEBET dörde bölük yaşamını sürdürmesinin bugünkü dünya da insan haklarına ters düşmesi, Güney doğuda de Facto bölünmüşlüğü kaale almamak Türkiye de ki siyasilerin başlarını kuma soktukları intibaınıyaratmıştır.

Kürt slorunun sadece bir PKK sorunu olmadığı, enternasyonal bir sorun olduğunu bilmeyen kalmadı. Hernekadar TC hükumetleri, siyasileri dirense de çözüm yolunda ki süreç Kürtlerin lehine gelişecek ve her dört devlette de özerklik gerçekleştikten sonra Üniter bir Kürt devleti kurulacaktır. Dünya da ki konjonktür, ABD ve AB de bunu istemektedir. Daha binlerce Kürt genci feda edilecektir,şayet hükumetler realiteyi kavramadıkları müddetçe. Hangi aklı başında insan silahlımücadeleyi ister. Bu silahlı isyanların etiyolijisini nersnel kriterlerle analiz edip çözüm önerileri ortaya konmadıkça, bu kör düğüşü, bu katliam sürüp gidecektir. Anaların gözyaşına üzülmek duygusal bir davranıştır. Fakat on binlerce gencin telef olması asıl ciğerleri dağlamaktadır.

Bu sorunun temelinde ‘’ Ne mutlu Türküm ‘’ amentüsü yatmaktadır. Bunun temelinde LOZAN vardır. Temelinde Türk milliyetçiliği vardır. Türklerin psikolojikman Kürtleri eşit insan kabullenmemeleri vardır. Silahlar onların vahşi bir tezahürüdür.

Daha derinlere inecek olursak silah tüccarlarının ezeli gayretlerini görmek mümkündür. Orta doğuda petrolün mevcudiyeti parasal kazançların sorunda büyük rol oynadığını da görmemezlikten gelmemek gerekir. Arka planda ki silah tüccarlarını ve parasal kazançların mevcudiyetini kimse dile getirmiyor.

O halde ‘’Silahları gömmek’’ yalvarışı bence bir nevi SOFU DİLEĞİ olmaktan ileri gitmez.

Köln.

TC’nin genetiği veya vicdanı kirlenmiş toplum...

2012-01-18T06:19:00.000+01:00

Fikret Başkaya

Türkiye Cumhuriyeti Osmanlı İmparatorluğu’nun devamı olarak varoldu. Tevatür edildiği gibi bir “kopuş” söz konusu değildi. Osmanlı İmparatorluğunda devlet kutsaldır. Elbette bu sadece Osmanlı’ya mahsus bir “ özellik” veya “orijinallik” değildi. Bu, premodern dönemin Eski Rejimlerinin genel durumuydu. Devletin kutsal sayılması demek, devlet dışında hiç bir şeyin bir önemi ve değeri olmaması demektir. Mevzubahis olan devletse, gerisi teferrüattır ve orada kendi başına bir değeri, kıymet-i harbiyesi olan başka hiç bir şey yoktur. Devlet çıkarı her şeyi mübâh kılar. Devletin çıkarı ve bekâsı için her türlü cinayet, katliam, suikast, komplo, hile, yalan... gerekli ve meşru sayılır. Bırakın halktan insanları, devletin çıkarı için padişah ailesi mensuplarının katli de son derece olağan bir şeydir. Kardeş, çocuk, ana, baba, hepsi devlet çıkarı için katledilebilir. Başka türlü ifade edersek, Osmanlı İmparatorluğu’nun da dahil olduğu “Eski Devletler ailesinde’ devletin bekâsı, aile içi temizliği varsayar ve başka türlü yapması mümkün değildir. Zaten herkes padişahın kuludur. Kulun hakkı yoktur, sadece kulluk yükümlülüğü vardır. Dolayısıyla ilişki yönetenden yönetilene, efendiden kula ve tebaya doğru ve tek yönlüdür.

Kaldı ki, Osmanlı İmparatorluğu ve benzerleri “savaş devletleridir”. Bu tür devletler varlıklarını savaşa borçludurlar. Varlıkları düşmanın varlığına bağlıdır. Düşmanın da iç-düşman veya dış-düşman olmasının bir önemi yoktur. Bu tür devletler savaş yetenekleri aşındığında tarih sahnesinden silinirler... Savaşla fethedilen yerler yağmalanır, talan edilir, birikmiş hazinelere el konur ve egemenlik altına alınan topluluk bir haraç ödemeye zorlanır. Fakat “büyüme-yayılma ” paradoksunun bir sonucu olarak, bir zaman sonra, üretici sınıf olan köylüden alınan haraç ihtiyacı karşılayamaz hale gelir. Bu durum hem köylü kitlesi [toplum] üzerindeki baskının artmasını hem de yeni savaşları dayatır. Devlet kendi iç çelişkileri sonucu zayıflar ve çöker. Osmanlı İmparatorluğunun tarih sahnesine çıkışının, aynı zamanda kapitalizmin de tarih sahnesine çıktığı tarihsel döneme rastlaması, imparatorluğun evrimi üzerinde etkili oldu. Kapitalist üretim süreci kendi dışındaki sosyal formasyonları “biçimlendirme, biçimsizleştirme, şartlandırma, kendi mantığıyla uyumlandırma” dinamiğine sahiptir. Bu dinamiğin bir sonucu olarak, Osmanlı sosyal formasyonundaki aşınma derinleştikçe, yönetici elit, varlığını sürdürmek için kapitalist dünyadan bir dizi kurum, kural, teknik, yöntem, tarz, vb. ithal etme yoluna gitti. Bu “ona benzeyerek kendini koruma”, devleti yaşatma refleksiydi... Batıdakinden farklı olarak, Osmanlı yenilikleri yeninin, yeniyi yaratmanın değil, eskiyi korumanın ve sürdürmenin hizmetindiydi. Dolayısıyla yenilik denilenler eskinin üstündeki yamaydı... Yeni ve yenilik denilen düzenlemelerin, kurumların, söylemlerin bir temeli yoktu. Batı’da yenilikler Eski Rejimle ve onun geleneksel idieolojisiyle bir hesaplaşmanın araçları ve sonuçlarıyken, bizde “eskiyi nasıl yaşatabiliriz ” sorusunun cevabı olarak varoldu... Dolayısıyla, eski rejimle ve onun geleneksel ideolojisiyle gerçek bir hesaplaşma ve eskiyi aşma-yeniyi yaratma girişimi hiç bir zaman söz konusu olmadı... Başka türlü söylersek, Cumhuriyet döneminde de devlet Osmanlı İmparatorluğundaki gibi kutsal sayılmaya devam etti. Devletin kutsandığı bir rejimin modernliği de tabii bir retorik olmanın ötesine geçemeyecekti ve geçemedi... Velhasıl retorikle realite arasında bâriz bir uyumsuzluk varlığını sürdürmeye devam etti.

Devletin kutsal sayıldığı yerde “gerisi teferrüat” sayılacağına göre, kullanılan modernist dilin de bir karşılığı olması mümkün değildi. Devletin kutsal sayıldığı yerde yurttaş olmaz. Devlet ricâlinin insanlara ‘yurttaşmış’ gibi davranması, öyle bir söylemin varlığı, insanların da kendini ‘yurttaş’ sanmasının reel bir karşılığı yoktur... Orada söz konusu olan ikiyüzlülüğün içselleştirilmesinden başka bir şey değildir... “Yurttaşlık durumu” ancak bir mücadele ile kazanılabilir ve korunabilir... Birileri size: “artık bundan sonra yurttaşsınız” dedi diye yurttaş olunmaz. Zira yurttaşlık, yurttaş bilincini var sayar... İmparatorluğun reayası 1923 de yurttaş olmadı. O zamana kadar ‘padişahın kulu’ olan halk kitlesi, 1923’den sonra artık “vatanın kulu” olacaktı ki, garp cephesinde yeni bir şey yoktu... Vatanın ne olduğu, sahibinin kim olduğu da bilindiğine göre... Lâkin “eskiyi” yeniymiş gibi sunmayı, daha doğrusu dayatmayı başardılar. Bu işi de esas itibariyle okul ve öğretmen, velhasıl eğitim sistemi sayesinde kotardılar... Dolayısıyla, TC’nin yaklaşık doksan yıldır kolaylıkla irili ufaklı katliamlar yapabilme ve siyasî cinayetler işleyebilme rahatlığını anlamak, sözünü ettiğim geri planı dikkate almadan mümkün değildir. Son on-onbeş yılda, son otuz kırk yılda yapılan katiamları, işlenen siyasî cinayetleri bir hatırlayın, ne demek istediğimi anlayacaksınız... Bu durum, dünün reayasının ve kulunun] bu günün yurttaşı olamayışıyla açıklanabilir. İnsanlar seçimlerde oy kullanmayı matah bir şey sanıyorlar... Seçimlerin bir aldatmaca olduğunun farkında değiller. Seçim oyunu aslında insanları oyuna getirmek için oynanıyor... Oyun kurucular da mâlûm olduğuna göre...

Hırsızın kabahati...

Bir ülkede yaşayan insanların yurttaş bilincinden yoksun oluşu, hak, özgürlük, eşitlik ve adalet bilincinin yetersizliği, devletin katliamlar yapma, insanlık suçu işleme konusunda hareket alanını genişletiyor. İnsanlar yapılan her katliam veya işlenen her siyasi cinayet karşısında sessiz ve tepkisiz kaldıklarında, hem gelecek katilamlara ve cinayetlere ‘onay’ vermiş oluyorlar hem de her katliam ve siyasi cinayetle vicdanları kirleniyor... Bu vesileyle vicdan kirletmeye memur edilmiş, vicdanları en çok kirlenmiş politikacı, akademisyen, gazeteci, yazar, “konunun uzmanı” denilenlerin pis misyonunu da hatırlamamak olmaz. Bu kesim, yapılan her katliamı, her siyasi cinayeti “haklı” ve “gerekli” göstermek için seferber oluyor... Son Uludere katliamında ortalama insanın, ortalama tavrı utanç vericiydi. En utanç verici olanı da her halde bir kısım ‘pişkin politikacı, hükümet erkanı, televizyonlarda boy gösteren “yorumcu” ve gazete köşelerine çöreklenmiş akl-ı evvellerdi... Söylediklerinin özeti şuydu: “Devlet katliam yapmaz... Benim devletim katliam yapmaz. Benim atalarım katliam yapmaz...” Bu bir kazadır, böyle şeyler olur, zaten her yerde oluyor... ABD bunu her zaman yapıyor... Eğer bütün bu katliamları, sizin devletiniz yapmadıysa, eğer tüm bu cinayetleri sizin devletiniz işlemediyse o zaman bunlar kimin eseridir? Fransa parlamentosunda ‘Ermeni katliamı olmadı’ diyenin cezalandırılmasıyla ilgili yasa teklifi gündeme geldiğinde, başbakan Erdoğan: “ Ben atalarıma katliam yaptı dedirtmem, asıl Fransızlar Cezayir bağımsızlık savaşı sırasında yaptıkları katliamın hesabını versinler” demişti. Başbakanın bu sözleri bana bir şey hatırlatmıştı. 1967 yılında, Pariste, Albert Chatelet öğrenci restoranında, yemek masasında karşımda oturan iki öğrenciyle sağdan soldan konuşurken, bana hangi ülkeden olduğumu sordular, Türkiyeliyim deyince, “biz Cezayirliyiz ve size kırgınız” demişlerdi... “hayırdır, bu da nerden çıktı” dediğimde, “sizin hükümetiniz Birleşmiş Milletler’de Cezayir’in bağımsızlığının oylandığı oturumda Fransa lehinde oy kullandı” karşılığını verince, ben de “kırgın olmakta haklısınız, lâkin o ayıpta benim bir dahlim yok” karşılığını vermiştim. Sonra isimleri Muhammed ve Abdu olan bu iki sevimli Cezayirliyle yıllarca sürecek dostluğumuz başlamıştı... Eğer Fransızlar Cezayir’de katliam yaptıysalar, Türk hükümeti Fransa’nın tarafını tuttuğunda o katliamı onaylamış, insanlık suçuna ortak olmuş olmuyor muydu? Fakat bu bir istisna değildir. Ne zaman mazlum halklar emperyalizme, koloniyalizme karşı ayaklansalar, özgürlük, bağımsızlık ve haysiyet mücadelesine girişseler, TC yöneticileri tartışmasız kolonyalistlerin, emperyalistlerin safında yer aldı. Neden aldığının, neden almak zorunda olduğunun tahliline burada girmeyeceğim...

Uludere katliamını haklı göstermek için büyük çaba gösteren akl-ı evveller “ sınırın ötesinde işleri neydi” diyorlar. Bu kuş beyinlilerden bir teki o sınırları kimin çizdiğini sorun ediyor mu dersiniz? Asıl insanlık suçu bizzat o sınırın varlığı değil miydi? Bir aileyi, bir topluluğu ikiye bölen bir sınırın ne gibi bir kıymet-i harbiyesi olabilir? İnsanı yaşam araçlarından mahrum eden, açlığa mahkûm eden bir sınırın meşruiyeti olur mu? Kaldı ki, hiç bir gerekçe hiç bir katliamı haklı göstermeye yetmez. Adı üstünde insanlık suçunun gerekçesi olur mu? İnsanlık suçunu gerekçelendirmek ne nemem bir küstahlık ve alçaklıktır? Bu vahşeti ‘haklı’ göstermek için seferber olanlar, vicdanları en çok kirlenmiş olanlardır. Kirlenmiş vicdanlılar toplumun vicdanını da kirletmeyi şimdilik başarıyorlar... Lâkin bu dünyada her şey sonludur... Katliam ve siyasî cinayet TC için istisna değil, kuraldır ve rejimin genlerinde mündemiçtir... Osmanlıda en büyük katliamları yapanlar devlet katında en yükseğe çıkanlardı... Maalesef bu “gelenek”, Cumhuriyet döneminde de geçerli olmaya devam etti... Lâkin şimdilerde bir yenilik de söz konusu... Artık katliamın yolu ‘insansız hava araçlarından’ geçiyor ve bu “yenilik” “çağdaş” Türkiye’ye ne kadar da yakışıyor... İnsansız araçlar insanlara kimin katledileceğini gösteriyor. Bundan âlâ modernlik, kalkınmışlık mı olur! Artık Türkiye’yi yönetenler “muasır medeniyetler seviyesinin üstüne çıktıklarından” emin olabilirler... Şu utanç verici manzaraya bir bakın. Toplum ne hallere düşmüş... Görünen o ki, bu kepazelik, bu utanç verici durum, TC bir operasyonla [devrimle] temizleninceye kadar devam edecek... Kimse kendini aldatmasın, “hukuk devleti” mavalına aldanmasın... Zaten bu işleri kotarmak için işte böyle bir “hukuk devleti” gerekiyor... Hukuk devletinin ne olduğunu merak edenler Hrant Dink davasına baksınlar... Siz ‘hukuk devleti’ denileni ne sanıyorsunuz? Bütün mesele işlenen cinayetlerin, yapılan katliamların üstünü örtmekten ibaret değil mi? Bundan âlâ hukuk devleti mi olur? Sevsinler hukuk devletinizi... Devlet tarafından yapılan katliamların, işlenen siyasi cinayetlerin üstünü örtmeye çalışanlar insanlık suçu işleyenlerdir ve bu vicdanı kirlenmişlerin iflah olmaları da, islah olmaları da mümkün değildir...

İki Antekeli(*)

2012-01-14T15:23:00.000+01:00

Çelik Bilgin

Dağlar ve kayalar arasındadır, Roma'nın en güzel şehridir, şimdiki zamanın San Remo'su ile mukayese edebiliriz, zaptetmesi imkansızdır. İki defa zaptedildi, birinde Haçlılar ve diğerinde Müslümanlar tarafından; ama her ikisinde de birisi içeriden kapıları açmıştı. Antakya'nın zaptı, çok yakın zamana kadar Antakyalılar, "Anteke" diyorlardı, kapıcıları sayesindedir, kapıyı onlar açtılar. Şimdi de iki Antekeli, Sadullah Ergin ve Nihat Matkap, -Ergin, Tayyip Erdoğan'ın ve Matkap, Kemal Kılıçdaroğlu'nun- kapılarını tutuyorlar; Erdoğan ve Kılıçdaroğlu isteyince açıyorlar, isteyince kapatıyorlar. Antakya'nın talihi ve belki de talihsizliğidir.

Bir Antakya tarihi

Konstantiniye mi, tarihtir, yoksa Anteke mi; Antakya hâlâ Hıristiyanlığın en kutsal şehirlerinden birisidir. Dağlar içine oyulmuş Sen-Peter Kilisesi ve Mozaik Müzesi harikuladedir; mozaikler Defne'deki villalardan çıkarılmışlar. O tarihte dünyanın en zengin ve turistik yeri Defne idi, biz "Harbiye" diyoruz, o muazzam mozaikleri bir tür ver ve duvar halısı sayabiliriz, renkleri müthiş canlıdır. Roma asilleri ve zenginleri Defne'de tatil yapıyorlardı, Hıristiyanlığın doğduğu yerlerden birisi olarak kabul ediyoruz.

Ne zaman doğdu, bunu, "doğum" ne demek, şekline çevirebilirim. Ve ekliyorum, nerede doğduysa, orada Yahudiler çoktular, böyle başlıyorum, önce şunu söyleyebiliriz, hem Antakya ve hem İskenderiye'de paganlardan, putperestler, Yahudiliğe geçenler, din değiştirenler, pek kalabalıktılar. Güzel, peki ne demek; proselytizm'in hiçbir zaman tam ve mükemmel olduğunu söyleyemeyiz, yeni Yahudiler'in çoğu sünneti ihmal ediyor ve domuz yiyordu, öyleyse, İsa'dan önce kısmi İseviler vardı; Hristo ve sonra Saint-Paul bunu genişletmeye ve Yahudilik olarak kabul ettirmeye çalıştılar. İsa'nın Devrimi buradadır.

Antekeli kapıcılar

Hep böyle değil mi, yeniçeriler hiçbir zaman tam Müslüman olmadılar ve sabetayistler hiçbir zaman Yahudilik'ten tam kopmadılar. Öyle ki, Antekeli'ye bir tür heretik, bir tür kapıcı, diyebiliriz. Bunlar, bu güzel şehirde, Antakya'da çokturlar; Matkap ile Ergin buna çok uyuyorlar, Antekeli par excellence, diyebiliyorum. Bununla birlikte, Antakya'nın kökü güçlüdür, Antakyalılar nazariyata meraklıdır; Cemil Meriç, Halit Çelenk, Kemal Sülker Antakyalı'dır. Öte yandan, Matkap ile Ergin'e ise "Antekeli'dir" diyebiliriz; sabit bir inançlarını, bir bağlılıklarını göremiyoruz. Matkap'ın tek hedefi milletvekili olmak ve Ergin'in hedefi ise bakanlıkta kalmaktır. Bütün kapıları kilitlerler ve şeflerinin istediği delikleri açarlar. Antekeli işte budur, Antakya'dan ayırıyoruz.

Caligula ve diktatorya

Selefkos, Antakya'yı kurandır, İskender'in generallerinden biriydi. Adına kırk kadar şehir var, "Silifke" bunlardan birisidir; ikincisi, Arabi transformasyon ile "Suveydiye" idi, şimdi Samandağı tabir ediyoruz. Roma'dan Suveydiye'ye, "Selevkos", denize gelirlerdi; Hidiv Mehmet Ali'nin oğlu İbrahim Paşa'nın da burada tatil yaptığını biliyoruz. Diğer yandan, İskender adına şehirler de kırka ulaşıyordu, İskenderiye ve Alexandretta, İskenderun, bugüne kalanlardır, İskenderun, Halep ve Antakya'nın iskelesi oldu, bu durum kısmen devam etmektedir. Antakya'ya rakip bir hali var.

Agustus'un yerine Germanicus geçecekti, kesindi; ancak benim Caligula kitabımdaki bir tespit ile, "cumhuriyetçilik illeti vardı". Brutus, bir cumhuriyet yıkıcısı olan Julius Sezar'ı öldürdü, bir cumhuriyet kahramanıdır, öldürüldü. Germanicus, ordu tarafından pek seviliyordu ve Şark'ı çok seviyordu, diktatorya ve imparatorluk partisi, Germanicus'u Antakya'da zehirledi. Yanında, yedi yaşındaki oğlu Caligula vardı; Roma, Germanicus'a ağladı, cesedini Antakya'da, pazar meydanında yaktılar. Cumhuriyetçi oğullarını idam ettiler, Caligula'yı bıraktılar; sonunda saralı, homoseksüel ve kız kardeşi Drusia ile ensest ilişkisi olan bir imparator oldu. Diktatoryaya uygundur.

Diktatörlük heveslileri

İki Antekeli'nin de cumhuriyete bir hassasiyetlerini göremiyoruz; Kılıçdaroğlu, çapına bakmadan, Chp'de bir diktatörlük peşindedir, bütün örgütleri idam etmektedir. Matkap sadece örgüt celladıdır. Ergin ise hâlâ, Türkiye ölçüsünde, diktatorya hevesine bendedir. Milletvekillerini, paşaları, yazarları, aydınları, zindanlara kapatmaktan haz almaktadır. Ve her ikisi de Roma'dan kalma ve Roma'nın mirasına düşmandırlar. Yalnız neye düşman olduklarını bilmiyorlar.

---------
(*) Aydınlık, 6 Ocak 2012

GÖRDÜM...

2012-01-07T11:19:00.000+01:00

"Hayelle gezerim ülkemi bazen

Dağ ile ovayı hüzünlü gördüm."

Haci Cirik / Fezali

Hayelle gezerim ülkemi bazen
Dağ ile ovayı hüzünlü gördüm.
Emeği zay olmuş, boş durur kazan
Köyünde evinde izini gördüm.

Boynu bükük halkı ilmiği çekti
Sayısız evleri, kim neden yıktı?..
Elleri koynunda gözüme baktı
Toprağında yoksul yüzünü gördüm.

Kurşun değmiş, barut kokulu taşı
Çırpınır perişan akar göz yaşı.
Yüreği yaralı, kayıp kardeşi
Ateşler püsküren özünü gördüm.

Fezali’m Haci’nin seyrine bakar
Damla damla suda, deryaya akar.
Bu haksızlık zulüm içimi yakar
Şafağı seyreden gözünü gördüm.

Devrim üzerine söyleşi II

2012-01-02T23:34:00.000+01:00

“Örgüt Paradoksu” Üzerine

Fikret Başkaya - Gün Zileli

GZ: Söyleşimizin önceki bölümünde “örgüt paradoksu”ndan söz ettin. Bunu biraz açar mısın?

FB: İstersen ondan önce önemli gördüğüm bir hususa açıklık getirelim. Devrimci çevrelerde “devrimi örgüt yapar” şeklinde bir anlayış var. Bir örgüt kurulacak, büyüyecek, olgunlaşacak ve zamanı geldiğinde de devrim yapacak... Aslında bu, devrim hakkında yanlış bir anlayışın ürünüdür. Devrim sosyal eylemin sonucu olan bir dönüşümdür ve ancak geniş halk kitlelerinin yapabildiği bir şeydir. Dolayısıyla, politik volontarizm, kitlelerin kendi bilinçli eyleminin yerini alamaz. Başka türlü ifade edersek, politik eylem hiçbir zaman sosyal eylemin yerini alamaz. Tabii bu tür bir devrim anlayışı da, Rusya’daki durumun yanlış anlaşılmasından ve orada olup bitenlerin “evrensel değeri olan bir şey” sayılmasından kaynaklanıyordu. Şubat’taki bir sosyal devrimdi ve yol almaya devam ediyordu. Ekim’dekiyse iktidarın Bolşevikler tarafından ele geçirilmesiydi, yânî politik bir eylemdi. Dolayısıyla Ekim’de Bolşevikler devrim yapmadılar, hükümeti ele geçirdiler. Şubatta devrim patlamıştı, Çarlık devrilmişti, lâkin henüz yeni bir rejim kurulmuş değildi. Emekçi kitleler özgürlük, sosyal eşitlik, ifade ve örgütlenme özgürlüğü, refah, insanca yaşama, “kendileri olma” talebiyle ayaklanmışlardı, gerçek bir demokrasi istiyorlardı.

İktidarın Bolşevik parti tarafından ele geçirilmesi devrim sürecinde bir “andı”... Lâkin resmi tarih, devrimi Şubat’tan değil de Ekim’den başlattı. Asıl devrim yok sayıldı. Biliyorsun, her zaman ve her yerde resmi tarih “egemenlerin istediği tarihtir”, onların işine gelen bir tarih versiyonudur. Tabii Bolşevikler iktidarı ele geçirir geçirmez ilk yaptıkları iş, devrimin kaynağı ve anası olan Sovyetleri tasfiye etmek oldu. Sovyetler yeni ve orijinal bir kitle örgütlenme modeli olmaktan çıkarıldı, önce içi boşaltıldı, sonra da tümüyle tasfiye edildi. Lenin Şubatta: “ Bütün iktidar Sovyetlere” demişti, Ekimden sonraysa slogan: “ Bütün iktidar Bolşevik Partiye” biçimini aldı…Bu arada neyin değiştiğini merak eden var mı? Gerçek durum böyleydi ama retorik farklıydı... Yeni rejime “Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği” dense de, kurulan yeni rejimde artık Sovyetlerin hiçbir dahli olmadığı gibi, rejimin sosyalist bir rotada ilerleme imkânı da daha baştan yok edilmişti... Ve o aşamadan sonra ne yapıldıysa, sosyalizmin, marksizmin ilkelerine karşı yapıldı. Oysa eleştirel tarih son derecede önemlidir. Ekim Devrimi’nden bir süre sonra iktidar Lenin’in liderliğinde bir “komiserler konseyinin” iktidarına dönüştü. Taktik gerekçeler ilkelerin önüne geçti ve daha baştan devrim, sosyalizm/komünizm perspektifine yabancılaştı... Elbette rejim bir dizi iç ve dış olumsuzlukla cebelleşmek zorundaydı ama bu “zorunluluğu erdeme” dönüştürmeyi gerektirmiyordu. Dolayısıyla sapma Stalin’le başlamadı. Maalesef sosyalizm ilkelerine yabancı bir dizi uygulama daha Lenin zamanında başladı. İfade ve basın özgürlüğü, örgütlenme özgürlüğü yasağı, parti kurma yasağı, vb. Lenin zamanında yürürlükteydi. 1921’de “eğilimler” yasaklandı, ölüm cezası yeniden kondu... Rosa Luxemburg sapmayı çok erken bir zamanda [1918] fark edip mahkûm etti. Leninist iktidarı: “ bir klik hükümeti, bir diktatörlük, aslında proletaryanın değil, bir avuç burjuva politikacısının diktatörlüğü, jakoben egemenliği” olarak tanımladı.

Peki örgüt önemsiz midir? Asla değil, tam tersine örgüt vazgeçilmezdir ama örgüte hak etmediği misyonlar yüklememek kaydıyla. Örgüt devrimci süreci hızlandırabilir, devrim sonrasında “hedef şaşmasını” engeleyebilir ama devrim yapamaz. Tabii eğer varlık nedenine yabancılaşmışsa, bürokratlaşıp-yozlaşmışsa olumsuz şeyler de yapabilir... Örgüt paradoksundan kastettiğim şu: Örgüt başlangıçta bir amaç için kuruluyor ama gerçekten amaca uygun olarak kurulup-kurulmadığı tartışmalıdır. Diyelim sosyalist/komünist bir toplumsal düzen kurma, bu amaçla da burjuva düzenini aşma perspektifi olan bir örgüt kuruldu. Gerçekten o amaca uygun olabilmesi için sosyalist ilkelerle uyumlu bir yapı ve işleyişe sahip olması gerekir. Daha baştan bir farklılığa, orijinalliğe sahip olması gerekir... Bilinen, “geleneksel” örgüt modellerinin dışında farklı bir şey olması gerekir. Eğer burjuva örgüt modelini alır, onu taklit edersen, daha baştan amaca yabancılaşmak kaçınılmazdır. Zira burjuva toplumunun ayakları seni sosyalizme/komünizme taşımaz. Alet benim elimde iyi işler, demek saçmadır... Ben yaparsam iyi olur, demenin bir kıymet-i harbiyesi yoktur. Tarihsel sol bugüne kadar nasıl örgütlenmeliyiz, amaca uygun bir örgüt modelini ve işleyişini nasıl oluşturabiliriz sorusunu pek sormadı... Esas itibariyle ve genel bir çerçevede burjuva örgüt modelini benimsemekle yetindiler. Örgütün hayati önemini kavramakta başarısız oldular... Oysa devrim anlarında spontane olarak ortaya çıkan, Rusya’da Sovyetler, başka yerlerdeki işçi konseyleri, vb. den hareketle farklı bir örgütsel işleyiş modeli geliştirmek amaçla daha uyumlu olabilirdi.

Bir parti kuruluyor, bakıyorsun, iç işleyişi düzen partilerin nerdeyse aynı... Keskin bir hiyerarşi, bilen-bilmeyen, anlayan-anlamayan, yetkili-yetkisiz, buyuran-buyrulan, vb. Hiyerarşi, “etkinliği” sağlamanın güvencesi sayılıyor... Daha örgüt kurulup organları oluştuğunda, partiyle kitle arasında bir kopuş, bir yabancılaşma ortaya çıkıyor. Resmen kurulmadan önceki mücadele yeteneğini ve düzeyini bir daha yakalamak pek mümkün olmuyor... Burjuva partilerindeki gibi bir işleyiş ortaya çıkıyor. Bunu herhangi bir örgütte de görebilirsin. İllâ bir sol siyasi parti olması gerekmez... Örgütün yönetim, denetim, disiplin ve başka kurulları seçilip göreve başladığı andan itibaren örgüt cansız/ruhsuz bir bürokrasiye dönüşüyor. Örgüt yaşayan bir “canlı” olmaktan hızla uzaklaşıyor. Birinci mesele bu.

Bürokratik yozlaşmanın ikinci bir nedeni daha var. Bir örnekle ne demek istediğime açıklık getireyim: Diyelim, bir madende çalışan işçiler, uzun çalışma sürelerine, düşük ücretlere, iş güvenliği zaafına, vb. karşı bir direnişe geçiyorlar. Bu mücadele sürecinde biri ve/veya birileri ön plana çıkıyor, cesareti, basireti, dürüstlüğü, kararlılığı, davaya inanmışlığı ve meramını anlatma yeteneği sayesinde etkinlik sağlıyor. İşçiler onun bu yeteneğini, karizmasını mücadelelerinde daha etkin kullanmak üzere onu madenin dışına çıkarıyorlar ve “profesyonel olarak” o işi yapmasının daha yararlı olacağını düşünüyorlar. Zamanla benzer bir mücadele başka maden ocaklarında da büyüyor, bütün sektörü kapsar hale geliyor ve bizim “profesyonel”, kurulan işçi örgütünün [sendikanın] yöneticisi veya başkanı oluyor. Kentin merkezi bir yerindeki rahat bir büroda, artık bütünüyle farklı bir kültürel-psikolojik, sosyal çevrede yaşamaya başlıyor. Kendisi gibi profesyonel sendikacılar, öğretmenler, üniversite üyeleri, gazeteciler, sanatçılar, tiyatrocular, politikacılar ve devlet yetkilileri, bakanlar ve üniversite öğrencilerinin yaşam alanlarına dahil oluyor. Avukatlar, sekreterler, hizmetliler istihdam ediyor... otorite kulllanmaya, emir vermeye ve yönetmeye alışıyor. Hiyerarşik ilişkileri vazgeçilmez sayıyor...Maden ocağının her türlü risk ve zorluğundan uzak bir sosyal çevrede yaşamaya başlıyor... Ve içinden çıktığı sosyal çevreye yabancılaşıyor... Burjuvalaşıyor, belirli bir eşik aşıldığında da artık burjuva sınıfına mensup biri olup çıkıyor... Lâkin retorik değişmiyor... “İşçi sınıfının yüksek çıkarları vurgusu” eksik olmuyor... Velhasıl örgüt bürokratlaşıyor, yozlaşıyor ve başlangıçtaki amaca yabancılaşıyor... Zaten sistemi değiştirmek gibi uzun erimli bir amaç için oluşturulmuş bir örgütün zaman içinde “kendisi için örgüt haline gelmesi“ büyük bir olasılıktır. Ve belirli bir sınırdan sonra örgütü yaşatmanın bizzat kendisi bir amaç haline geliyor... İşte “örgüt paradoksu” dediğim bu. Örgütün, varlık nedenine yabancılaşması durumu...

GZ: Tuhaf olan, bizde bir kısım solun, Türkiye’nin resmi tarihini sorgulamaya girişirken (ki bu olumlu bir şeydir), solun kendi resmi tarihine toz kondurmak istememesidir. Üstelik bu tutum, birkaç sol örgütle de kısıtlı değildir. Stalinist olmayanlar bile bu konuda bir hayli tutuk. Sanki bu resmi tarihi irdelerlerse bütün temellerini kaybedeceklermiş gibi bir ruh hali içindeler. Dolayısıyla resmi sol tarihinin üzerine bir kapanma söz konusu. Aman dokunmayın, yoksa biteriz. Eğer senin varlık sebebin bu tarihse veya bu tarihin yalanları ve efsaneleleri ise zaten bitmişsindir aslında. Böyle yaparak kendi bitişini ilan ediyorsun. Oysa hiçbir şey kutsal değil. Üstelik böyle yaparak o tarihteki olumlu şeylerden yararlanmayı da önlemiş oluyorsun. Çünkü var, olmaz olur mu? Bir sürü olumlu şey var. Girsene içine, olumsuzu eleştirip olumluyu ortaya çıkartsana. Bir din mi bu?

Bu nereden geliyor? Stalinist gelenekle izah etmek işin epey kolayına kaçmak olur. Bence sorun yine senin işaret ettiğin örgüt paradoksunda. Devrimi kitlelerin değil de örgütün yapacağına inandıklarından, örgütün temelini oluşturan tarihi irdelemenin örgütün temellerini yıpratacağını düşünüyorlar. Oysa hiç de yıpratmaz, eğer düzgün, devrimci, kendine güvenen bir tutum alırsan. Kaldı ki, yıpratsa ne olur? Demek ki, örgütü yanlış bir şeyin üzerine inşa etmişsin. Kumdan bir tepenin üzerine inşa ettiğin o örgüt en ufak bir sarsıntıda zaten yıkılacak. İşte koyu muhafazakârlığın temeli.

Oysa devrimcilik, salt bir düzeni yıkmaya kalkışmakla kısıtlanamaz. Devrimcilik, aynı kararlılıkla kendini de irdelemeyi, yanlışların üzerine kararlılıkla gitmeyi gerektirir. Lenin döneminde bu vardı. Her ne kadar, senin belirttiğin gibi, Bolşevikler sırf iktidarda tutunmak uğruna toplumdaki özgürlükleri ilga etmek gibi korkunç (ve devrimi bitiren) bir hata içine girmişlerse de parti içi demokrasi bir süre daha devam edebildi. Bizzat Lenin kaç kez “hata ettik, girdiğimiz bu yol yanlıştı, haydi dön geri ediyoruz” diyebilmiştir. Ama o Lenin olduğu için bunu diyebildi, lider olarak büyük bir özgüvene sahipti. Bununla birlikte, Bolşevik partisinin içinde önemli teorisyenler, şahsiyetler de vardı, birbirleriyle kıyasıya tartışmaktan, farklı farklı tezlerini ortaya sürmekten kaçınmazlardı. Giderek bu da sönümlendi elbette ama tarihe korumacı bir biçimde bile bakılsa en azından bunların görülmesi gerekir.

Belirttiğin nokta çok önemli. Toplumda özgürlükleri, ne gerekçeyle olursa olsun ilga etmek devrimin hayat damarlarını kesmekle aynı şeydir, kesin bu. Bir tek parti merkez komitesi konuşacak, bir tek o ne yapılması gerektiğini vazedecek, geri kalanlar, toplumun büyük çoğunluğu da hiç düşünmeden, tartışmadan, neyin doğru yanlış olduğunu irdelemeden yukardan gelen bu emirlere uyacak. Mümkün mü böyle bir devrim? Böyle bir devrimin mümkün olmamasını bırak bir yana, o emirlerin gerçekten hayata geçmesi mümkün mü? Konuşmanın, düşünmenin kısıtlandığı yerde sadece kapıkulluğu ortaya çıkar ve toplumun en müptezel unsurları böyle bir ortamda en büyük inisiyatifi kazanır. Kısacası, devrimi bitirmek istiyorsan insanları korkut, bastır, parti emirlerini sorgulamasız uygulamaya zorla. Daha başka bir şey yapmaya gerek yok. Ne beyaz tehlikesi, ne karşıdevrimci casusluk faaliyetleri, ne dış müdahale, ne emperyalist abluka devrimi bitirebilirdi; nitekim biteremedi de. Devrimi bitirenler, devrimin canlı organizmalarını kesip atan, Sovyetleri içi boş bir kabuk haline getirenler, devrim için canını veren işçilere, bahriyelilere, köylülere, bir devrim yapmaya cesaret eden halk kitlelerine değil, eski Çarlık düzeninden devraldıkları polis kadrolarına, Bolşevizm adına her türlü pisliği yapabilecek dogmatik kapıkullarını ekleyerek kurulmuş Çeka’lara, GPU’lara, NKVD’lere güvenenler olmuştur.

Şimdi de, bu örgüt paradoksuyla monolitik örgüt anlayışı arasındaki bağlantıya değinelim biraz diyorum. Kendine, kendi varlık nedenine yabancılaşan örgüt, hemen ilk adım olarak kendi içindeki farklı sesleri de bastırmaya girişmedi mi, girişmez mi?

FB: “Nasıl bir örgüt istiyoruz?” sorusu, “ Nasıl bir toplum düzeni istiyoruz, nasıl bir toplumda yaşamak istiyoruz?” sorusundan bağımsız değil. Bu sorulardan biri sorulunca, diğerinin akla gelmesi gerekir. Biri diğerini imâ etmek durumunda. Soru bu şekilde sorulduğunda, durumu biraz daha net görme olasılığı artar. Oysa bu güne kadar geçerli genel yaklaşım az-çok şöyleydi: “ Bir örgüt kurulacak ve iktidar alınacak…” Mesele böyle anlaşılınca, örgüt bir araç olmaktan çıkıp, bizzat kendisi bir amaç durumuna geliyor. Tabii bu tür bir anlayış, daha önce söylediğimiz gibi “devrim nedir?” sorusunun savsaklanmasına neden oluyor veya aynı anlama gelmek üzere devrimin neyin yolunu açacağı sorusu gündemden düşüyor. Bu durum aynı zamanda neden bir örgüt fetişizmi yaratıldığını da açıklıyor. Örgütü kim neden bir fetiş haline getiriyor? Kim neden yüceltiyor? Bu işi, varlıkları örgütün varlığına borçlu olanlar yapıyor. Batı dillerinde permanents denilen profesyoneller kendi konumlarını meşrulaştırıp-garantiye almak için, örgütü fetişleştiriyorlar. “Benim örgütüm her zaman haklıdır, benim örgütümün yaptığı her şey doğrudur, o halde tartışmadan muaftır…” biçiminde bir anlayış yerleşiyor. Bu örgüt içinde bireyin varlığının yadsınması, bir tür “hammadde” mertebesine indirgenmesi demeye gelir. Aslında fetişleştirilen örgüt değil, örgüt bürokrasileri, örgütün profesyonellerinin konumu, statüsü ve iktidarıdır…Her ne surette olursa olsun devrimci bir örgüte “profesyonelliği” sokmak devrime elveda demektir. Profesyonelliğe ancak istisnai olarak başvurulması gerekir. Böyle bir örgüt devrim yapamaz ama devrimden sonra parti-devlete dönüşme iltimali çok yüksektir. O zaman yapılacak iş, olabildiğince profesyonelliğin yerine rotasyonu ikâme etmek olabilir. Örgüte insanlar gönüllü olarak katıldıklarına göre, rotasyon yöntemiyle örgütsel faaliyetlere de pekâla katılabilirler. Böyle bir uygulama, yöneten-yönetilen, buyuran-buyurulan ikiliğini büyük ölçüde ortadan kaldırabilir. İlke şöyle formüle edilebilir: “Her parti üyesi her türlü parti faaliyetini ifâ etmek hak ve yükümlülüğüne sahiptir. Görev dağılımı gönüllülük ve rotasyon esası dahilinde yapılır…” Partide elbette karizmatik şahsiyetler olur/olabilir ama burjuva partilerindeki gibi karizmaya dayalı bir yapı ve işleyiş sosyalist/ komünist toplumu hedefleyen bir örgütün itibar etmesi gereken bir şey olmamalıdır. Profesyonelliğe karşı çıktığında cevap hazır: “Sen profesyonelliği yanlış anlıyorsun!” Örgüt içi “iktidarı” elinde tutanlar, “neyin nasıl yapılacağını bilenler” değil mi profesyoneller? Elbette bunların mutlaka geçimlerini örgütten sağlamaları gerekmiyor ama ekseri örgütten sağlıyorlar ve demokratik tartışmaları engelliyorlar.

Parti’nin önemi abartılınca ve her örgüt devrimi kendisinin, sadece kendisinin yapacağına inandığı koşullarda, benzer örgütler arasındaki rekâbet de patalojik bir hâl alıyor. Tabii bu tür sapma ve anlayışların temelinde de Sovyet deneyimi, Bolşevik parti ve Komintern pratiği yatıyor. Komintern’in “evrensel” olduğu tevatür edilen bir örgüt modeli vardı. Tüm komünist partiler, dünyanın neresinde olursa olsun o modele göre örgütlenmek durumundaydı ve örgüt bir fetiş mertebesine yükseltilmişti. Bu saçma bir anlayıştı ve daha baştan sosyalizm/komünizm perspektifine yabancılaşmış bir dizi örgütün kurulması/ kurdurulmasıyla sonuçlandı. Bu, olmayacak duaya âmin demek gibi bir şeydi… Bir çokuluslu şirketin şubeleri gibi devrimci parti kurulur muydu? O toplumun gerçekliğine daha baştan yabancılaşmış bir örgüt şeylerin seyri üzerinde ne kadar etkili olabilirdi? Sonucun tam bir hüsran olması kaçınılmazdı… Komintern geleneğiyle radikal bir hesaplaşmayı başaramayan hiçbir sol örgütün hayırlı bir şey başarması mümkün değildir.

Önemli bir husus da parti içi, örgüt içi demokrasinin vazgeçilmezliği meselesidir. Kendisi demokratik bir işleyişi özümleyip, içine sindirip, bir varoluş ilkesine dönüştüremeyen hiçbir örgüt “devrimcilik” iddiasında bulunamaz. Genel olarak sol örgütler demokrasinin hayâtî önemini kavramanın hep uzağında kaldılar. Anti-demokratik bir örgüt, demokratik/sosyalist bir topluma giden yolu aralayabilir mi, o yönde etkili olabilir mi? Eline ilk fırsat geçtiğinde anti-demokratik, baskıcı bir rejim kurmaya yeltenmez mi? Devrimi dejenere edip “tuhaf bir otokrasiye” dönüştürmez mi? Örgütlerin yönetici kesimlerinin demokrasiden neden nefret ettiklerini anlamak zor değil. Zira varlıklarını demokrasi yokluğuna borçlular da ondan. Etrafına bak anlarsın… 40 yıl boyunca örgüt yöneticisi olanlar var… El insaf denecektir. Osmanlı İmparatorluğunda bile padişahların tahtta kalma [aritmetik] ortalaması 17 yıl 3 ay… Bu adamlar ne menem bulunmaz hint kumaşları ki, 40 yıl bir örgütün tepesinde kalıyorlar! Tabii demokrasiyi küçümsemenin mâzeretini de bulmuşlar… Demokrasi burjuva demokrasisi denilip, küçümseniyor, lânetleniyor. Burjuvazi demokrasiyi kendi iktidarı ve sınıfsal çıkarı için araçlaştırıyor, dejenere ediyor, insanları aldatmanın ve oyalamanın bir aracına dönüştürdü diye demokrasiye elveda demek mi gerekiyor… Tam tersine, burjuva düzenini, sınıflı toplumu aşma parspektifine sahip bir sosyalist/komünist/devrimci örgüt için demokrasi soluduğumuz hava, içtiğimiz su, yediğimiz ekmek kadar vazgeçilmezdir… Sizin sosyalist-komünist toplum dediğinizin son tahlilde üç ayak üstünde oturması gereken bir sistem olması gerekmiyor mu: Sosyal eşiklik, demokrasi ve doğayla uyum… Burjuvazinin çıkarı demokrasinin engellenmesini, sosyalist/komünist proje sahiplerinin yararı da demokrasinin gerçekleştirilmesini gerektirmiyor mu? Aksi halde adı ne olursa olsun söz konusu olan burjuva bir örgüt olabilir ve o tür örgütlerin toplumu ”farklı” bir yere taşıması mümkün değildir. Söylemek istediğimi özetlemek gerekirse, geçmiş deneyler muvacehesinde örgüt sorununu ikircikli olmayan bir tarzda tartışmak ve gereğini yapmak gerekiyor. Eğer soruyu soracak yüksekliğe çıkmışsan, bu, cevaba yaklaştığın anlamına da gelir… Amaca uygun örgütler oluşturmak bizim irademizi aşan bir şey olmadığına göre…

GZ: Kırk yıldır değişmeyen liderler… Bunun, örneğin Kuzey Kore’de en son sınırına vardığını görüyoruz. Bir nevi padişahlık düzeni. Baba ölünce yerine oğul geçiyor, o ölünce de onun oğlu. Demek artık örgüt fetişizmi kalıtım fetişizmine dönüşmüş. Belki bu Kore’de kültürel bir şeydir bu ama bizimkiler de utanmasalar bunu yaparlar, eminim. Artık bu, işin iyice absürd bir noktaya vardığını gösteriyor. Bunları da görecekmişiz. Herhalde Marx dirilip durumu görse hemen bir kere daha ölürdü, adına yapılan saçmalıkları görünce.

Söylediklerine tamamen katılıyorum ama bu tür örgütlerin yaratılmasında, şeflerin yanısıra, bu tür örgütlere katılan devrimci radikallerin de günahı az değil. Lider tapıncı sadece yukardan yaratılmıyor. En alttaki üyenin de bu işte dahli var. Otoriter-merkeziyetçi anlayışlar toplumun en küçük hücrelerinin içine sızmış. Örneğin, insanlar inisiyatifi hemen “çok bilenlere” bırakma eğiliminde. Rotasyon yapsan bile bunun gereğince işlemediğini görebiliyoruz. Rotasyonla görev alanların içinde aktif olanlar hemen inisiyatifi ele geçirebiliyorlar. Diğerleri gönüllü olarak kenara çekiliyor ve nasılsa işi götüren birileri var diye sorumluluğunu yerine getirmiyor. O zaman da ortaya “invisible” (görünmez) yönetimler çıkıyor. Üstelik bu görünmez yönetimlerden hesap sormak da bir hayli zor, çünkü görünürde herkes eşit ama bazıları daha çok eşit!

Gönüllülük esasına dayalı, özyönetimsel, özinisiyatifli örgütler gerçekten işletilebilirse ortaya harikalar yaratan bir örgüt çıkacağını düşünüyorum ama insanlar henüz bu noktada değil. Belki de eski merkeziyetçi örgütsel anlayışlar içimize işlemiş. Bu durumda yapılması gereken iki şey var: Birincisi, eski merkeziyetçi, anti-demokratik, monolitik örgüt anlayışını net bir şekilde eleştirmek; ikincisi ise, yeni ve alternatif örgüt anlayışını en ayrıntılı bir şekilde ortaya koyup bu örgütün özünü oluşturan devrimci insanların özinisiyatifi gerçekten özümsemeleri için esaslı bir kültür devrimi gerçekleştirmek.

Devrimcilik genelde lafta kalıyor. Sol kitlemiz, komünistlerimiz ve anarşistlerimiz özünde son derece muhafazakâr. Hakim düzenle mücadele etmek istiyorlar ama kendi zaaflarıyla mücadelede isteksizler. O zaman hakim düzenle de mücadele edemiyorlar. Örgüt anlayışını sorgulamayı bırakın, yanlışlanmış teorik temelleri sorgulamaya da yanaşmıyorlar. Aslında bu, tam anlamıyla konformist bir tutumdan kaynaklanıyor. Çünkü sorgulamak rahat kaçırır, huzursuz eder insanı. Şimdi ne gerek var bütün bunlara, şurada geçinip gidiyoruz işte. Bugünkü sol örgütleri şöyle bir gözden geçirelim. Hiçbirinde var mı bir kıpırdanma? Kendi örgütlerinin teorik temeli yerlerde sürüklendiği halde var mı bunlar üzerinde bir tartışma? Örgüt ilk orijinal çıkışından fersah fersah uzaklaştığı halde var mı bu konuda bir gözden geçirme önerisi? Örgütün geçmişi yıkıntılarla dolu olduğu halde var mı bir değerlendirme çabası? Bunların hiçbiri yok. Çünkü eğer böyle şeylere girişirlerse örgütlerinin temelinin yıkılacağını düşünüyorlar. Diyelim ki yıkılsın. Neden korkuyorsun ki? Eğer yanlışsa, bırak yıkılsın. Evet anlaşılıyor, senin dediğin gibi bunlar bu işin rantını yiyorlar, mirasyedi bunlar. Devrimci falan değiller aslında.

Evet, aşağıdan gerçek bir kültür devrimi gerekiyor. Bu yıkıntıyı başka hiçbir şey süpürüp atamaz. Çağrımız, bütün sol ve devrimci hareket çapında bir “devrimci baharı”, aşağıdan bir kültür devrimi olmalıdır. O zaman o mirasyediler, o ömür boyu liderler, o muhafazakâr, sahte devrimci liderler kaçacak delik arayacaklardır; işte o zaman gerçekten devrimci örgütlerin yaratılması için koşullar oluşmuş olacaktır.

FB: Marx, Paris Komünü’yle ilgili bir yazıda, sol ve işçi örgütlerindeki yozlaşmaya karşı üç önlem önermişti: 1. Profesyonellerin [ permanents] kalifiye bir işçiden daha yüksek ücret almaması; 2. Örgütsel görevlere getirilenlerin rotasyonla yenilenmesi, iki seferden çok seçilmeme gibi; ve 3. Seçilenlerin gerektiğinde her an geri çağrılabilmesi, yani görevden alınabilmesi… Senin de söylediğin gibi, bugün bu üç önlem etkin bir biçimde uygulanabilse bile bürokratik yozlaşmaya karşı etkili olmanın uzağında. Sendikada profesyonel çalışana ortalama ücreti ödemek bir çözüm değil, çünkü reel geliri artırmanın sayısız yolu var… Sendika yönetiminin örgüt kaynağını kullanma konusunda geniş bir hareket serbestisi var. Şu anda ortalama bir sendika yöneticisinin toplam kazancı bir asgari ücretlinin 20 katına kadar çıkabiliyor... En yüksek devlet bürokratından bile daha yüksek gelire sahipler… Bu adamların hâlâ işçi sınıfıyla, onun sorunlarıyla ilgili olduğunu düşünen var mı? Aslında sendika bürokrasileri tartışmasız burjuvaziye mensuplar… Dolayısıyla bu önlemin göstermelik olarak uygulanmasının bir kıymet-i harbiyesi yok. Rotasyon da o kadar etkili değil… Eninde sonunda örgütler reel olarak aynı kişiler tarafından yönetiliyor… Doğrudan müdahil olmadığında, “bir bilen” olarak sürece dahil oluyorlar… Seçilenlerin geri çağrılmasına gelince, bunun pratikte uygulaması yok gibi…

O zaman bu işin içinden nasıl çıkılabilir? Şunu söyleyebiliriz ki, bir takım örgütsel ilkeleri vâzetmek ve onları uyguluyormuş gibi yapmakla bürokratik yozlaşmanın üstesinden gelmek mümkün değilse de, en azından bunun yürümediğini tespit etmek önemli. Yâni işe sorunu tespit ederek başlamak önemli. O zaman hiyerarşik olmayan bir işleyiş modeli nasıl olabilir sorusunu sormak mümkün olabilir... Bence iki şey yapılabilir: Birincisi, örgütte doğrudan demokrasiyi esas alan, sürece örgütün tüm üyelerini dahil edecek bir yöntem geliştirmek olabilir. Ama bunun için her bir bireyin gerçek anlamda yurttaş bilincine sahip olması gerekir. Tabii bu delegasyon sistemini bütünüyle dışlamayı gerektirmez ama delegasyona istisnai ve sınırlı durumlarda baş vurmak kaydıyla… Olabildiğince her karara herkesi dahil etmek. Yönetici olanla olmayan ayrımını silikleştirmek… Fransızcada bizdeki yurttaş kelimesinin karşılığı olan citoyen, sitenin yâni devletin [kamunun densin] sorunlarıyla, başka türlü söylersek politikayla ilgilenen, kamusal soranlarla ilgili olan anlamındadır… Bizde insanlar apartıman yönetimine bile ilgi duymuyorlar… Sahip oldukları bilinç, yurttaş bilincinden çok bir tür, sığıntı, mülteci veya misafir bilincinin ortalaması gibi bir şey… O zaman tabii burjuva politikacılarının istedikleri gibi at oynatmaları mümkün hale geliyor… Böyle bir kültür üzerine inşa edilen sol örgütler de aynı şeyi başka bir dil ve retorik kullanarak yapıyorlar… İnsanların politik-kamusal sorunlara ilgisi ekseri “uzaktan bir ilgi” ve kendilerini sürecin dışında görüyorlar… Bu durum bir tek devrim öncesi ve devrim anında değişebilir… Doğrusu, bir kültür devrimi gerekiyor. İnsanın kendine, topluma, doğaya, yaşamın anlamına dair farklı bir bilince ulaşması anlamında… Ama o zamanlarda değişebilmesi için bile şimdiden bir şeyler yapmak gerekiyor… İdeolojik mücadeleyi büyütmek gerekiyor, ideolojik köleliği teşhir etmek gerekiyor… Gerçekten demokratik-eşitlikçi-dayanışmacı, kardeşliği esas alan bir toplum düzeni için mücadele eden bir örgütün, bunu önce kendi bünyesinde, kendi iç işleyişinde gerçekleştirmesi gerekmez mi? Aksi halde bir inandırıcılığı da bir işlevselliği de olması mümkün değildir… Farklı “bir şey” yapma iddiasında olanların “farklı” olduklarını, kelimenin gerçek anlamında “radikal” olduklarını kanıtlamaları gerekir… Uzun lâfın kısası, örgüt sorununa dair bir tartışma açmak mümkün olmadığına göre…

Bir de tabii disiplin meselesi var, disiplin illâ bir dış zorlayıcılığa mı dayanmak zorunda. Ben iyi ve güzel şeylerin zorlayıcı bir “dış disiplin” sonucu değil, “iç disiplinin”, “öz disiplinin” sonucu olduğunu düşünüyorum. Uzağa gitmeye gerek yok, seni ve beni ve bizim gibi başka insanları yaptıklarımızı yapmaya zorlayan bir “dış disiplin” bir “dış zorlayıcılık” yok ama yaptıklarımızı büyük bir heves ve zevkle yapıyoruz… Demek ki, geçerli durumun dışında “başka türlü yapmak” pekâlâ mümkün… İstersen biraz örgüt disiplini sorunu üzerinde duralım. Bu konuda neler söylemek istersin?

GZ: Devrimi Yeniden Düşünmek-I’de de sen bu konudan söz etmiştin aslında, kendi çalışma tarzından örnek vererek. Senin de yer aldığın, 1965 yılındaki Dönüşüm olaylarına nasıl katıldığımı düşünüyorum da… TİP’e gider gelirdim ama aslında doğrudan bir disiplin bağım yoktu, üye de değildim. Bir gün Kızılay’da dolaşırken benim gibi gençlerin Sergen pastanesinin Kızılay’a bakan aralığında solcu bir gazete sattıklarını gördüm. İçinde ne yazdığını bile bilmiyordum. Bozkurt rozetliler de kaldırımın öbür ucunda bir karşı saldırı ya da gösteri düzenlemekle meşgullerdi. “Bizimkiler”i yalnız bırakamazdım. Bu benim içimden gelen bir güdüydü. Hemen ben de Dönüşüm satanların arasında yerimi aldım. Bana ne bir emir veren oldu, ne de herhangi bir örgüt disiplini vardı üzerimde. Ama beni oraya sevkeden sorumluluk bilincimdi. 19 yaşında bir gençte de vardı bu bilinç ya da istersen güdü diyelim. Şimdi buradan, yıllarca sonra tanık olduğum bir başka olaya geçeyim. 1990’lı yıllardı. Londra’nın Haringey semtinde yürüyordum. İki örgüt sorumlusu bir genci kenara çekmiş sıkıştırıyorlardı. İster istemez kulak misafiri oldum. “Yürüyüşe neden gelmedin” diye soruyorlardı gence, o da hık mık edip duruyordu, bazı gerekçeler bulmaya çalıştığı belliydi, “annem hastaydı” falan. Sorumlular (bunu laf gelişi söylüyorum elbette; aslında sorumsuzlar demek daha doğrudur), gence, eğer böyle davranmaya devam eder, yürüyüşlerden falan kaytarırsa örgütün olanaklarından yararlanamayacağını ihtar ediyorlardı. Buyrun işte, örgüt disiplini. Hangisi tercih edilir? Özdisiplin ve özsorumluluk yoksa geri kalanı bir dayatma, hatta zorbalıktır. Efendim, çelik disiplinmiş. Sen insanları sorumluluk bilincinden yoksun bırak, hamura çevir, ondan sonra da çelik disiplinden söz et. Bunun adı çelik falan değil, bal gibi bürokratik disiplindir ve ordu disiplininden hiçbir farkı yoktur. Böyle dayatılan bir disiplin karşısında insanlar, bir askerden farksız bir şekilde, boyun eğermiş gibi gözükürler, ilk fırsatta da kaçar giderler.

Aslında bu tür “öncü” örgütlerin derdi insanları mücadeleye sevk etmek falan da değil, onlar için önemli olan, insanları dayatmalar yoluyla etraflarında tutmak, en azından kendi hegemonyalarında kalmalarını sağlamaktır. Zaten artık bugün bu tür örgütler neredeyse tamamen mücadelenin kenarlarına sürülmüş durumdalar. Bugün şurda burda ellerinden geldiği kadar mücadele etmeye çalışan insanlar, bu örgütler kendilerini zorladığı için değil, gerçekten mücadele etmek istedikleri için gidiyorlar şuraya buraya, ya da bir şeyler yapıyorlarsa düzene teslim olmadıklarından, olmak istememelerindendir bu.

Marx’ın önlemleri, ilk elde, alelacele düşünülmüş şeyler. Senin de belirttiğin gibi, yaşananlar ve deneyimler çerçevesinde oldukça geçersizler. Dediğin doğru; devrim dönemleri her şeyin çehresini değiştiriyor, öyle dönemlerde en ilgisiz bir insan bile bir kahramana dönüşebiliyor ama oturup böyle bir devrim dönemini beklemek de elbette saçma bir şey.

Öyle sanıyorum ki, kültürümüzden de gelen bir şeyler var. Hani sık sık “memur zihniyeti” ya da tavrı denir ya, doğru bu. Memur, inisiyatifi daima amirinden bekler. Buna alışmış bir yapımız var. Daha aile içinde başlıyor bu inisiyatifsizlik. “Çoğunluk” filmi bunu o kadar güzel anlatıyor ki. Baba otoritesi, öğretmen otoritesi, müdür otoritesi vb. Böyle gidiyor. Otoriteye alışmış insan inisiyatif kullanmaktan allahtan korkar gibi korkar. Bir tür konformizme de tekabül eder bu.

O halde bugün işe, bu kültürel öğeleri yıkan bir kültürel yenilenmeyle başlamak gerekiyor. Merkezler mümkün olduğunca devreden çıkarılmalı. Herkesin kendi çapında ve kendi bulunduğu yerde bir örgüt olduğunu kavrayacak bir pratik ortaya konmalı. Bilinmeyen bir yerlerde bir örgüt, her şeyi mükemmelen tasarlayan bir merkez yok. Örgüt de sensin, merkez de sensin. Harekete geç, sorun neyse ortaya koy. Birkaç arkadaşınla bir araya gel, işe bir yerinden giriş. Yukarlardan talimat bekleme. Örgütün diğer elemanlarına da örnek ol. Herkes senin gibi davranırsa inan ki, bu örgüt harikalar yaratır. Bürokratların, “her kafadan bir ses çıkmasın” uyarıları saçmadır. Keşke gerçek kafalar olsa da bunların her birinden bir ses çıksa. Keşke herkes kendi yeteneklerini serbestçe ortaya koyup bir yerlerde bir şeyler yapsa. Kısaca söyleyecek olursam, “örgüt disiplini” denen şey, toptan kısıtlayıcıdır. Tahrir Meydanı’nda yaralılara bakmak için çadır kuran doktorlar kimseden emir almadan yaptılar bunu. 1917 Şubat devriminden sonra derebeylik malikânelerine saldıran köylüler, fabrikaları işgal eden işçiler, cepheyi terk eden askerler de kimseden talimat almamışlardı, cephede ve cephe gerisinde örgütlenen birlerce komite tam bir özinisiyatifin ürünüydü. Daha sonra uydurma SBKP tarihi kitaplarının, bütün bunların Bolşevik Partisi tarafından yapıldığına ilişkin söylenceleri tamamen mistifikasyondur.

FB: 1970’li yılların ortalarında “yapısal krize” giren kapitalist dünya sistemi, son otuz yılda dayattığı neoliberal saldırıya rağmen bir türlü krizden çıkmayı başaramıyor… Başarması da mümkün değil. Lâkin “herkesin krizi kendine” denecektir. Krize reğmen 2011’de, dolar milyarderlerinin sayısı 214 artışla 1210’a çıktı… Bir yılda 214 yeni milyarder türedi… Dolayısıyla kriz her kesim için farklı anlam taşımak zorunda… Artık sistem “sıkışma” halinde. Böyle bir konjonktür, saldırının savaş biçimini almasını gerektirir. Emperyalizmin 500 yıllık saltanatı dünyann geri kalanının doğal ve beşeri kaynaklarının yağmalanmasına dayandı… Şimdilerde doğal kaynaklar, enerji kaynakları, stratejik hammaddeler ‘kıtlaşmakta’. Bu durum başlı başına emperyalist savaş nedeni demek. Zira, emperyalist statükonun varlığı, söz konusu kaynaklara “ulaşmakla” mümkün…Başkalarının [yeryüzünün lânetlilerinin] kendi kaynaklarını kullanmalarının engellenmesiyle yâni… Dolayısıyla yeni savaşlar gündemde… İkincisi, yeryüzünün ezilen/sömürülen halkları ve sınıfları da artık dayanma ‘kapasitelerinin’ sınırına ulaşmış durumdalar. Saldırı karşısında sessiz ve tepkisiz kalmaları artık mümkün değil. Dolayısıyla saldırı savaşlarının devrimlere dönüşme potansiyeli yüksek… Aynı şekilde, isyanların, başkaldırıların devrimlere evrilme potansiyeli de yüksek… Tabii sadece bir potansiyelden söz edebiliriz. Artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı kesin ama sürecin nasıl bir seyir takip edeceği, tarafların neyi nasıl yapabileceğine bağlı olmaya devam edecek. İşte iradi müdahale tarihin böyle dönemlerinde hayatî önem kazanıyor. Öyle ki, insanlığın ve uygarlığın geleceği, ezilenler/sömürülenler cephesinin basiretine ve politika yapma yeteneğine indirgenmiş görünüyor…

GZ: O zaman, böyle bir döneme hazırlanmamız, bunun için düşünsel planda büyük bir atılım başlatmamız ve toplumsal devrimi esas alan, ideolojik ayrılıklardan ve didişmelerden uzak, geniş, rahat, özinisiyatife dayanan bir örgütlenmenin ilk adımlarını atmamız gerekiyor.

Gerçekten devrim istiyorsak devrim için hazırlanmak en doğrusu…

2 Ocak 2012

Devrim üzerine söyleşi 1: http://ortaklikicin.blogspot.com/2011/12/devrim-uzerine-soylesi.html?utm_source=BP_recent

Zenginlik, yoksulluk ve özel mülkiyete dair II

2012-01-02T23:01:00.000+01:00

Fikret Başkaya

Özel Mülkiyeti neden lağvetmek gerekiyor?

“Bir yoksul aç ise, bunun nedeni, zenginin zevk ve sefa içinde yaşamasıdır. Nerede bir bolluk görsem, onun yanı başında mutlaka çiğnenmiş bir hak görmüşümdür.” *

Hz. Ali

Mülkiyet gasptır, zorla, şiddet ve hileyle topluluğa [kamuya, socium‘a, herkese] ait olana özel şahışlar tarafından el konulan zenginliktir. Ancak şiddete dayanılarak korunabilir ve çoğaltılabilir. Devlet savaşın ‘sosyalleşmesi’ sonucu oluşmuş bir aygıttır. Devletle birlikte hukuk sistemi de ortaya çıkmıştır. Mülkiyet, hukuk sistemi tarafından meşrulaştırılır ve korunur ama hukukun varlığı zoru ve şiddeti dışlamaz. Geçerli hukuk sistemi, verili durumdan hareket eder ve statükoyu korur. Hiçbir zaman temeldeki asıl haksızlığı sorun etmez. Geçerli eşitsiz, adaletsiz ilişkiler bütününü korumayı ve sürdürmeyi amaçlar. Aslında özel mülkiyetin kural olduğu bir toplumda hukuk adalete karşıdır. Gerçek durum böyledir ama retorik farklıdır. Doğal ve sosyal zenginliğin küçük bir azınlığın elinde toplandığı, geniş kesimlerin, açlığa, çaresizliğe, sefalate terkeldiği bir toplumda, hangi adaletten söz edilebilir? Siz kentlerin merkezinde yükselen adalet saraylarının varlığına aldanmayın. Oralarda adalet tecelli etmez, etmesi mümkün değildir. Kaldı ki, saray ve adalet kelimelerinin yan yana getirilmesi tuhaf değil mi? İnsanın, sarayda adaletin işi ne diyesi geliyor... Zira hukuk sisteminin misyonu ve varlık nedeni, verili eşitsiz, dolayısıyla haksız, durumu sürdürmektir. Bu yüzden özel mülkiyet etikle bağdaşmaz, bu ikisi uzlaşmaz çelişki içeren [antagonique] kelimelerdir. Zira, etik eşitliği varsayar, mülkiyet ise eşitsizliğe dayanır, eşitsizliği derinleştirir ve sürekliliğini sağlar. Durum böyle olsa da şimdilerde “hukuk devletinden”, “hukukun üstünlüğünden” çok söz ediliyor. Geçerli hukuk sistemi kimin tarafından oluşturulmuştur, ne amaçla oluşturulmuştur, neyin koruyucusudur? sorusunu soran var mı?

Bu kepaze durum ‘şeylerin normal hâli sayılıyor. Sizin hukuk sisteminiz mülk sahibi sınıflar ve adamları tarfından geçerli haksız ve adaletsiz durumu sürdürmek, ayrıcalıklıların servetini ve iktidarını güvence altına alıp- korumak üzere oluşturulmuş değil midir? Kanunları kimlerin nasıl yaptığı mâlûm değil mi? Kanunları yapanlarla çekleri imzalayanlar aynı kişiler değil mi? 5 “iş bitirici” kapitalistin serveti 15 milyon insanın gelirinden daha fazla olduğu bir rejimde, 950 dolar milyarderinin servetinin değerinin 2,8 milyar insanın gelirinden daha büyük olduğu bir dünyada “hukuk” nasıl üstün olacak? Bu vesileyle şu “hukuk devleti” söylemini de teşhir etmek gerekir. Zira, devletin mutlaka kendine göre bir hukuku vardır veya hukuku olmayan bir devlet olamaz... Hukuk devleti söylemi bir pazarlama unsuru olarak iş görüyor... “ Öyle bir devlet ki, hukuku var, hukuka dayanıyor” denmek isteniyor... Devenin tüyü var, şekerin tadı var demenin ne âlemi var... Önemli olan “kimin hukukuna dayandığı”, “kimin hukukunun üstünlüğü” değil midir?

Toplumun sınıflara bölünüp, özel mülkiyetin sahneye çıkmasıyla çelişik bir süreç başladı. Birinin zenginleşmesi başkalarının yoksullaşması, üretmek ve yaşamak için gerekli araçlardan mahrum olmasıyla sonuçlanır oldu. İlerleyen dönemde her teknik ilerleme, emek verimliliğindeki her artış, ezilen sınıfların durumunun kötüleşmesiyle sonuçlandı. Lewis H. Morgan 1877’de yayınlanan ünlü eseri Ancient Society’da bu çelişkiyi şöyle ifade etmişti: “Uygarlığın doğuşundan beri, servet artışı o kadar büyük, servet biçimleri o kadar çeşitli, uygulaması o kadar geniş ve mülk sahipleri yararına yönetemi o kadar becerikli oldu ki, bu servet, halk karşısında gemlenmesi olanaksız bir güç haline geldi. İnsan aklı kendi yarattığı karşısında çaresiz ve şaşkın öylece duruyor”1. Kapitalizmin sanayi devrimi aşamasından sonra bu süreç tarihte görülmemiş boyutlara ulaştı, 1980 sonrasında neoliberal küreselleşmeyle birlikte iyice çığırından çıktı... Eğer bu kör gidiş vakitlice durdurulamaz ise, aracın istikâmeti daha geç olmadan değiştirilemez ise, gezegende yaşamın tehlikeye girmesi kaçınılmaz görünüyor. Zira dünyanın zenginleri gezegende yaşamı bitirmek üzereler... Gerçek durum öyle olsa da, insanlara gösterilen resim başka. Bütün bunların ilerleme, kalkınma aşkıyla yapıldığı söyleniyor... İlerde işlerin düzeleceği söyleniyor. Öyle bir “ileri” ki bir türlü gelmiyor, gelmesi de mümkün değil... Ufukta bir çizgi gibi hep uzaklara kaçıyor... İnsanlara daha çok ekonomik büyümeyle tüm sorunların çözüleceği söyleniyor... Oysa tüm kötülüklerin gerisinde bize vazgeçilmez olarak sunulan büyüme yatıyor. Aslında ilaç diye sunulan hastalığın nedeni...

Başka hiç bir gerekçe dikkate alınmasa bile, sadece etik nedenler, özel mülkiyetin lağvedilmesini haklı çıkarmak için yeterlidir. Bir yanlış anlamaya yer vermemek için iki hatırlatma uygun olabilir. Birincisi, genellikle özel mülkiyetten söz edildiğinde bir insanın ve ailesinin yaşamı için gerekli mütevazı araçlar kastedilmiyor. Mülkiyetten başkalarının emeğini sömürmeye, başkalarının emeğinin ürününe el koymaya imkân veren üretim araçlarına sahip olmak anlaşılmalıdır; İkincisi, özel mülkiyetin lağvedilmesi bir hamlede gerçekleşek bir şey değil, bir süreç olarak anlaşılmalıdır.

Özel mülkiyetten kurtulmalıdır, özel mülkiyet lağvedilmelidir, özel mülkiyet insan toplumlarının yaşamından çıkarılmalıdır dediğinizde, hemen özel mülkiyet lehinde bir dizi gerekçe sıralanıyor ve deniyor ki, “özel mülkiyetin olmaması demek komünizm demektir, komünizmin ne yaptığı mâlûm, üstelik başarısız da oldu...” Bununla komünist partiler tarafından yönetilen Sovyetler Birliği ve aynı bloka dahil diğer ülkelerin deneyleri hatırlatılıyor. Oysa, söz konusu rejimler kavramın bilinen anlamında komünist değillerdi. Zaten komünist olsalardı çökmezlerdi. Bu rejimlerin yöneticileri ve hasımları bunlara komünist dediler diye gerçekten öyle olmaları mı gerekiyordu? Başlangıçta söz konusu rejimler komünist bir perspektife sahip olsalar da, hızla başlangıçtaki amaca, komünist toplum idealine yabancılaştılar ve tuhaf otokrasilere dönüştüler. Sosyalizm/ komünizm perspektifinin uzağına savruldular. Bu ilk deneylerin başarısız olması, neden komünist toplum projesinin “imkânsızlığının” gerekçesi sayılsın ki? İnsanlık tarihinin büyük bölümünde insanlar özel mülkiyet diye bir şey tanımadılar. Ortak üretip, paylaştılar, ortak tükettiler. İlişkilerini belirleyen rekabet, kıskançlık, başkası aleyhine zenginleşme sapkınlığı, çatışma değil, dayanışma, yardımlaşma, işbirliği ve paylaşma kültürüydü. Bu tür “kabile komünizmi” yüzbinlerce yıl devam etti. Şimdilerde bile özel mülkiyeti reddeden “mikro topluluklar” pekâla varlıklarını sürdürebiliyorlar... Kaldı ki, bu güne kadar gerçek bir komünizm deneyinin yaşanmamış olması, bundan sonra da yaşanmayacağı anlamına gelmez.

Bir başka gerekçe, özel mülkiyetin “bireysel özerklik ve özgürlük” için gerekli olduğu iddiasıdır. Aslında bu iddianın hiç bir inandırıcılığı yoktur. Asıl özel mülkiyete dayalı kapitalist sistemde [mülk sahibi sınıfın mensupları hariç] bireyin ekonomik özerkliği yoktur. Zaten sistem her ileri aşamada insanları mülksüzleştiriyor, proleterleştiriyor. Bilindiği gibi kapitalist dinamik mülksüzleştirerek sermaye biriktirmeye dayanıyor. Bunun anlamı, her ileri aşamada insanların daha çoğunun yaşam araçlarından mahrum olması, üretim ve yaşam araçlarına yabancılaşmasıdır... Ekonomik planda özerk olmayan bir birey, politik planda kendini gerçekleştirebilir, özgür olabilir mi? Şimdilerde özelleştirmeler pupa-yelken yol alıyor... Bu kepazeliği bir de büyük bir başarı, matah bir şey olarak sunuyorlar... Her şey özelleştirilip, bir avuç kapitalistin özel mülküne dönüştürüldüğü bir toplum ne demeye gelir? Aslında sorun sanıldığı kadar karmaşık değil, siz bir şeye sahip olduğunuzda, başkalarının ona sahip olmasını engellemiş oluyorsunuz... Her şeyin özel mülkiyet konusu olduğu, bir topluluğun tüm servetinin ve kaynaklarının küçük bir mülk sahibi sınıfın elinde toplandığı koşullarda, hangi hukuktan, hangi adeletten, hangi demokrasiden söz edilebilir?

Bir başka gerekçe de, özel mülkiyetin olmadığı koşullarda insanların çalışma motivasyonu olmayacağı ve kamu mallarına özenle ve sorumlu davranmayacağı, korumayacağı gerekçesidir... Bu tür safsatalar geçerli “özel mülkiyet kültürünün” uydurmalarıdır. Bu gün geçerli kültürün verili ve değişmez olduğu anlayışının ürünüdür. Tembellik, çalışkanlık ve üretkenliğe dair burjuva ön yargılarının ürünüdür. Bir kapitalist hesabına çalışan bunu bir motivasyonla mı, yoksa zorunluluktan mı yapıyor. Kendi iradesinin de işe karıştığı ortak mülkiyet koşullarında insanlar neden çalışmak istemesinler? İnsanın ‘normal hâli‘ tembellik değil, çalışma, üretme, yaratma güdüsüdür... Aslında tembelik insanın normal hâli değildir. Sınıflı toplumda mülksüzlerin haklı kaçışının bir ifadesidir. Emeğinin ürünü başkaları tarafından gasbedilen bir insanın işini heves ve motivasyonla yapması mümkün müdür? Çalışma kölelik koşullarında mı, yoksa özgürlük ortamında mı daha etkili ve yaratıcı olur?

Son bir safsata da “mülkiyet ihtiyacının insan doğasının bir gereği” olduğudur. Sizin insan doğası dediğiniz nedir ki? Ebed müddet geçerli bir insan doğası mı var? Eğer öyleyse insanlar yüzbinlerce yıl özel mülkiyet olmadan nasıl yaşadılar? Bir insanın davranışını belirleyen, ait olduğun toplumun kültürü, “dünya görüşü” ve yaşam anlayışıdır. Bu gün geçerli kültür ve “dünya görüşü” de, özel mülk sahipleri kapitalistlerin ve bir bütün olarak egemen konumdaki burjuva azınlığın kültürü ve “dünya görüşüdür”. Eğer kendinizi, sizi sömürenlerin, aşağılayanların, köleleştirenlerin aynasında görürseniz, elbette bu tür saçma iddiaları önemsersiniz... Her şeye rağmen bir “insan doğasından” söz edilecekse, her halde onun hâkim karakterini belirleyen egoizm, bencillik, kıskançlık, mal hırsı, mülkiyet tutkusu, başkaları aleyhine zenginleşme arzusu değil, adalet, eşitlik, özgürlük isteği ve dayanışma duygusudur... Geçmiş nesillerden bu günün insanına kalan mirastır...

Bir şeyin geçerli olması, kabul görmesi demek, onun haklılığının, gerekliliğinin garantisi değildir. Bir zamanlar kölelik ‘olağan” bir şey sayılırdı. Şimdilerde bir insanlık suçu sayılıyor. Gerçi köleliğin geride kalan “klasik versiyonu” lânetleniyor ama onun bu gün geçirli olan “modern versiyonu” [ücretli kölelik] olağan bir şey sayılıyor... Bir gün gelecek “ücretli kölelik” sistemi de bir insanlık suçu sayılacak ve tarihe mâl olacak. Dolayısıyla çok uzak olmayan bir gelecekte özel mülkiyet meselesi tartışma gündemine girecektir. Elbette bunu söylemek insanlık bu musîbetten bu günden yarına, akşamdan sabaha kurtulacak demek değildir... Lâkin insanlığın geleceğini kurtarmak, özel mülkiyete dayalı kapitalist barbarlıktan kurtulmaya endekslenmiş durumdadır. Özel mülkiyet adalete karşıdır, eşitliğe karşıdır, etiğe karşıdır, demokrasiye karşıdır, dayanışmayı dışlar, ekolojik kötülükleri derinleştirir... Bütün bunlar özel mülkiyeti lağvetmek ve bunu da vakitlice yapmak için yeterli değil mi?

Son bir şey: Şimdilerde toplumda yaşamı çekilmez kılan özel mülkiyet belasından kurtulmak, bir sürü gereksiz kurum ve zararlı harcamadan da kurtulmak anlamına gelecektir. Özel mülkiyetin olmadığı doğal ve sosyal zenginliğin “ortakça sahiplenildiği” geleceğin komünist toplumunda, orduya, polise, savcıya, yargıca, avukata, tapu memuruna, icra memuruna, devasa “adalet saraylarına”, mapusanelere, “özel güvenlikçiye, vb... ihtiyaç kalmayacaktır...

Şeylerin seyrini değiştirmek onları anlamakla mümkün. Lâkin şimdilerde “bilim” ve “bilimsellik” söylemi ideolojik köleliği ve gönüllü kulluğu besleyip büyütmenin hizmetinde. Bilim fetişizminin tahribatı çok büyük. Ne yapılıyorsa “bilimin, bilimselliğin” gereği olarak yapıldığı söyleniyor. Şimdilerde “bilim” kendi misyonuna ve varlık nedenine yabancılaşmış durumda. Artık külliyen egemenliğin bilimi haline gelmiş durumda. Yegane amacı ve varlık nedeni kârı büyütmek [ sömürüyü büyütmek olarak okuyunuz] olan bir bilim olabilir mi? Teknik bilim neye, kime hizmet ediyor sanıyorsunuz? Sosyal bilim de mal satmanın ve insanları alıklaştırıp, soru soramaz hâle getirmenin hizmetinde değil mi? Eğer öyleyse bilimi yüceltmenin ne âlemi var? Bu yazıyı Berthold Brecht’in Mezbahaların Kutsal Johannası adlı şiirinden aldığımız dizelerle bitirelim:

Bir sonuca gitmeyen bilgiyi,
Bilmek mi sanıyorsunuz?
Bu dünyayı gerçekten değiştirmiyorsa!
Dünya buna muhtaç.
Korkusuz ayrılırken bu dünyadan hızla;
Bir diyeceğim var:
Dünyadan yalnız iyi bir insan olarak
Ayrılmayın, yetmez...
Ardınızda iyi bir dünya bırakmaya bakın!2

Kardelen, 28 Aralık 2011

-----------
* Yunus Ramadan, Evrensel Değerlerin Yüce Simgesi Hz. Ali, çev: Ahmet Bedir, Ekrem Matbaası, Seyhan- Adana, s. 265.

1- Aktaran Friedrich Engels, L’origine de la famille, de la propriété privée et de l’État.
2 -Türkçesi: Mezbahaların Kutsal Johannası, IV. Cilt, Mitos-Boyut, TEM, 1999.

--------------
Zenginlik, yoksulluk ve özel mülkiyete dair(1): http://ortaklikicin.blogspot.com/2011/11/zenginlik-yoksulluk-ve-ozel-mulkiyete.html

Atatürk...

2012-01-01T09:06:00.000+01:00

Dr. İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Atatürk’ün hastalıkları ve bugünkü problemlerimiz de rolü ne olmuştur.?

Tıpta hastalıkların sebeplerini araştıran bölüme ETİOLOJİ denir. Hastalıkların etiolojisini bilmeden teşhis (Diagnoz) yapmak yanlış olur. Davranış psikolijisinin kurucusu SKİNNER’e göre DETERMİNATİON yani sebebe bağlı kaçınılmaz gelişmeler beklenir. Bugünkü pro-blemlerimizin etiolijisini araştırırsak, muhatap olduğumuz hadiselerin geçmişteki hangi yanlış kararlardan mütevellit olduğunu, kaçınılmaz olduğunu açıklamamız mümkün olur. Bizdeki atasözü de ayni manayı muhtevidir. ‘’ Perşembenin gelişi çarşambadan bellidir.’’

Atatürk’ün Lozan da kabul ettiği kararların, daha sonra siyasi hayatımızda aldığı hatalı kararların bugünkü ihtilatlarını kolayca anlamış oluruz. Elbette müspet atılımlar yapmış olsa bile hataları dile getirmemek aydın kişilerin karı sayılmaz.

Mesela Kürtler hakkında aldığı kararlar, 29 uncu defa isyanlarda 100 binlerce vatandaşın hayatını kaybetmesine sebebiyet vermiştir. İşte o lüzumsuzca insan kaybının etiolojiyle izahı gerekir. En yakın silah arkadaşlarının onun tek adam olması itirazlarını istiklal mah-kemeleri kurarak önlemek istemesi hatalı kararlar almasını determine etmiştir. Bu mev-zulara gelmeden önce onun hastalıklarından bahsetmek istiyorum. Geçirdiği ağır hasta-lıklara rağmen büyük işlere imza atması da takdire şayandır.

Tıp tarihinin vazifelerinden biride tarihe damgasını vuranların sağlık sorunlarını incelemek olmuştur. Mozart’ın, Beethoven’in ölüm sebeplerini inceleyen çok sayıda ilmi araştırma makaleleri, kitapları yayınlanmıştır. Bende Atatürk hakkında yayınlanmış iç ve dış basını inceleyerek bulabildiğim açıklamaları dile getireceğim. Türkiye de ki yayınlarda onun hastalıklarından bahsetmeyi, sanki onun kabahati imiş gibi, mümkün olduğu kadar birkaç cümle ile ifade edilmiş yahut ta hiç değinilmemiştir.

Atatürk’ün ilk hastalığından H.C:ARMSTRONG’un BOZKURT kitabından öğreniyoruz.

Mustafa Kemal Sofya hanımefendileriyle flört ederek bir sosyete çapkını olmaya çalışmış-sa da bu hanımefendiler onu fazlasıyla acemi bulmuşlardı. O zeki ve yüksek mevkie sahip bir subaydı, ama hepsi o kadar. Türklerden hiçbir zaman hoşlanmamış olmalarını yanı sı-ra, Mustafa Kemal ne yakışıklı, ne de çekici bir erkekti. Tavırları çiğdi. Ya kasvetli ve don-muş gibi bir yüa takınarak azametli bir tavırla dimdik yürüyor, ya da ters türs konuşuyor-du. Ne havadan sudan sohbet edebilme yeteneğine sahipti, ne hoş bir çapkındı, ne de hanımefendilere dalkavukluk etmeyi beceriyordu. Küçük flört oyunlarının hazlarından pek bir şey anlamıyordu. Her hanımdan dobra dobra kendisiyle yatağa girmesini talep ediyordu; eğer reddedilecek olursa, ona olan ilgisini kaybediyor, fakat hemen ardından , yine dobra dobra, bir başka hanıma aynı soruyu soruyordu.. Kısa bir süre için, ipek gibi yumuşak saçlı bir genç kıza, General Kovatçev’in kızına aşık olur gibi oldu., ama kız ona hiç yüz vermedi.

Kısa sürede bu hanımlar onu, tatlı dilli, nazik, yumuşak başlı bir Türk olan Fethi’nin tam tersi olarak geleneksel Türk tipinde, kaba bir erkek olarak mimlediler. Dans edişine ve sa-lon adabını öğrenme çabalarına gülüyorlardı. Onu müthiş bir baş ağrısı olarak kabul edip, hemen unuttular

Mustafa Kemal özellikle hürmetkâr davranan ve başkentin hafifmeşrep kadınlarıyla ilişki-lerinde çok rahattı. Bunlarla birlikte kahvelerde, ve ….. evlerde içiyor, sabahlara kadar sü-ren cümbüşler yapıyordu. Karşısına oturacak herhangi biriyle saatler boyunca oyun oy-nuyor, zar atıyordu. Bütün kötü alışkanlıkları üst üste yığmış, boğazına kadar bunlara batmıştı. Sefahatin her türlüsünü deniyordu. Bunların bedelini ilişkiye bulaşan bir hastalı-ğa yakalanarak ve sağlığını bozarak ödedi. Bütün bunlara tepki olarak tüm kadınlara karşı inancını kaybetti ve şimdilik kaydıyla kendi yalnızlığına bağlı kaldı.

Sofya yaşamında bel soğukluğu hatta Frengi hastalığına yakalandığını da bazı yazarlar di-le getirmiştir. Bu sebepledir ki zürriyet sahibi olamamıştı.

Sofya da karşılaştığı şarlatan bir hekimin kendisini tedavi etmesine izin vermiş ve henüz iyileşememişti. O zamandan beri de kendisine hiç dikkat etmemişti. Kendisini hiç esirge-meden fiziksel ve zihinsel çabaya sürmüş, etkin hizmette yorulmak bilmeden çalışmıştı. Bu süre içinde zaman zaman kendisini çok fazla içkiye ve çılgınca sefahate de vermişti.

Böbrek hastalığı
Hastalık şimdi böbreklerine vurmuştu. Bir ay boyunca tarifsiz acılar içinde yatakta kıvran-dı. Sonunda doktorlar onu önce Viyana’ya, sonra da bir kür için Karlsbad’a gönderdiler.

Yoğun acıyla birlikte gelen hastalık, içinde bulunduğu duygusal depresyonla el ele vermiş, böylece Mustafa Kemal’in umutsuzluğun gayya kuyularına batmasına yol açmıştı.

Hala çok hasta olmasına rağmen, olağanüstü bir çabayla geriye dönmeye karar aldı, ve İstanbul’a doğru yola çıktı. Yolda, o sıralarda çok yaygın bir bulaşıcı hastalık olarak bütün Avrupa’yı kasıp kavururken binlerce insanı öldüren İspanyol gribine yakalandı. 1918 Temmuzunun sonlarında İstanbul’a vardığında hala bitkin ve hastaydı.

Göz hastalığı ve Protez
İtalyanlar o zaman ki Libya topraklarına saldırınca Mustafa Kemal de bin bir zorlukla Mısır üzerinden Libya ya ulaştı. Orada gözünden bir rahatsızlık geçirdi. İskenderiye de tedavi-sinden iyi netice alamayınca bir gemi ile Marsilya üzerinden Viyana ya geldi ve uzun bir müddet orada tedavi gördü. Sol gözüne protez takılmasına karar verildi. Dikkat edilirse fotoğraflarında sol gözü hep ayni istikamete bakar. O arada balkan savaşları başlamıştır ve Romanya üzerinden İstanbul’a döner. Annesini ve kız kardeşini alarak İstanbul da Aka-retler de döşediği bir eve yerleştirir.

Havza da böbrek tedavisi
19 mayıs ta Samsuna gelen Mustafa Kemal, orada kendini pek emniyette hissetmez, ayrı-ca da böbreklerindeki hastalık nüksetmiştir. Biray kadar orada tedavi olur. Ondan sonra Amasya’ya geçer.

Kalp krizi
Cumhuriyeti ilan ettikten sonra bir akşam bahçede gezerken fenalaşır. Doktor çağırılma-sına karşı çıkarsa da Latife Hanım Dr. Refik Saydama haber verir. Ayrıca İstanbul’ dan Prof. Neşet Ömer çağırılır. Bir kalp krizi geçirdiği teşhisi konur ve kendisine mutlak istira-hat tavsiye edilir.

Karaciğer hastalığı
1938 de Atatürk ağır hastadır. Fransa’dan Dr.Fissenger davet edilir. Hastalığına rağmen Güney seyahatine çıkar. Ankara’ya döndüğünde pek bitkin ve yorgundur. Önce İstanbul da Savarona yatında , daha sonra Dolmabahçe sarayında tedavisine devam edildi. Müda-vim doktoru Operatör M.Kemal Öke’ nin bütün ihtimamlarına rağmen karaciğer Siroz hastalığı ilerlemiş, nihayet 10 Kasımda vefat etmiştir.

Gelecek hafta Atatürk’ün hizmetlerinin yanında aldığı hatalı kararların bugün yaşadığımız problemlerin kaynağı olduğu kanaatımdan bahsedeceğim.

Literatür:

1. Gazi Mustafa Kemal .D.v.Mikusch. Remzi Kitapevi. 1981
2. Tek Adam. Şevket Süreyya Aydemir. Remzi Kitabevi .1991
3. Mustafa Kemal. Benoit-Mechin. Edition Albin Michel .1954
4. Milli Mücadele ve Mustafa Kemal. Kültür Bakanlığı. 1981
5. Atatürk. Lord Kinross.Sander Yayınları.1966
6. Mustafa Kemal’le 1000 Gün. Nezihe Araz.1993
7. Kemal Atatürk.Bernd Rill.RORORO1985
8. Mustafa Kemal ve uyanan doğu. Fethi Ülkü.Bilgi Yayınevi,1983
9. Atatürk.Yakup Kagdri Karaosmanoğlu. İleytişim yayınları.1946
10. Çankaya.Falih Rıfkı Atay. 1961
11. Bozkurt.H.C.Armstrong.Arba yayınları.1963
12. Atattürk ihtilali.M.Esat Bozkurt. Kaynak Yayınları1940
13. Atatürk’ün jhayatı. H.Latif Sarıyüce. Serhat dağıtım. 1981
14. Mustafa Kemal döneminde Ekonomi.Bilsay Kuruç. Bilgi Yayınevi.1987
15. Atatürk’ün Anıları.İsmet Görgülü.Bilgi Yayınevi,1997
16. Atatürk ve Komunizm.Rasih Nuri ileri. Sarmal Yayınevi.1970
17. Atatürk.Unesco.1963
18. Çankaya Akşamları.Berthe G.Gaulis. Cumhuriyet. 2001
19. Geçmişten Geleceğe Atatürk.Türkan Saylan. ÇYDD Yayınları.1995
20. Atatürk din ve laiklik. Doğu Periçek kaynak Yayınları.1997
21. Atatürk in deutscher Sicht. Deutsche Welle. DW-Dokumente1981
22. Atatürk Devrimi Sosyoşojisi.Kurt Steihaus. Sarmal yayınları. 1973
23. Mustafa Kemal Atatürk. Oder Die Geburt der Republik.Dietrich Gronau.Fischer.1994
24. Atatürk’ün Ekonomi Politikası M.M.Aysan. Toplumsal Dönüşüm Yayınları.1980
25. Kaynakçalı Atatürk Günlüğü. Utkan Kocatürk.T.İş Bankası.
26. DerWeg Zur Freiheit .Atatürk. Başbakanlık Basımevi.1981
27. NUTUK. Atatürk.
28. Hangi Atatürk. Remzi Kitabevi 2011.
29. Mustafa. Can Dündar. Atatürk filmi. 2009
30. VEDA. Zülfü Livaneli Film.200

Neoliberal-Islam Sentezi...

2012-01-01T08:52:00.000+01:00

Murat Çakir
cakir@rosalux.de

Gelismeler oylesine çetrefil, yapilan haksizliklar oylesine agir ki, insanin isyan edesi, kufredesi geliyor. Ama boylesi donemlerde ofkeye yenilmemek, kosullarin gerçekçi elestirisini yapabilmek için duygulara hakim olmak ve sogukkanlilik gerekiyor.

Kolay degil elbette. Dunya çapinda her 6 saniyede 1 çocugun açlik, hastalik veya savas sonuçlari nedeniyle oldugu; 1 milyar insanin gunde 1 Dolar’la geçinmek zorunda birakildigi; uluslararasi tekellerin kârlarini savunmak için savaslarin ve isgallerin gerçeklestirildigi, ekolojik felaketlerin koruklendigi; yasamin her alaninin ticarîlestirilerek kapitalist sermaye birikiminin boyundurugu altina alindigi; adaletsizlik ve esitsizligin hukum surdugu gunumuzde vicdan sahibi insan nasil isyan etmesin ki?

Hele bu insan »dusman ceza hukuku«nun uygulandigi, »devlet dusmani« ve »terorist« ilân edilenlerin yurttaslik haklari disina itildigi; yururlukteki yasalarin bile çignenerek, hukukun ustunlugu ve kuvvetler ayriligi ilkelerinin de facto ortadan kaldirildigi Turkiye gibi bir ulkede yasiyorsa?

Boylesi bir dunya, boylesi bir ulkede isyan elbette haklidir, hatta direnmek insan olmanin yukumlulugudur. Ancak, nasil yanlis teshis, yanlis tedaviye ve dolayisiyla kotu sonuçlara yol açarsa, tek basina »isyan« sonuç alici olamaz, saman atesi olmaktan oteye gidemez.

Bu nedenle barisin, demokrasinin, ozgurluklerin ve sosyal adaletin tesis edilmesini, yani verili kosullarin degistirilmesini isteyen guçler, verili kosullari sogukkanli ve maddî temelleri ile birlikte yeniden degerlendirmek zorundadirlar. Marx her ne kadar hakli olarak, »aslolan degistirmektir« dediyse de, hâlen geçerli olan kendi kategorik emrini, »insani somurulen, esirlestirilen, hor gorulen bir varlik hâline getiren tum kosullari alasagi etmeyi« yerine getirmek için, degisen dunyayi / yeni Turkiye’yi yeniden tahlil etmek kanimca bir zorunluluk hâline gelmistir.

Dunyanin / yeni Turkiye’nin egemenleri, guncel politikalarini »kotu insanlar« olduklari için degil, temsil ettikleri sinifin farkli sermaye fraksiyonlarinin çikarina oldugu için uygulamaktadirlar. Yeni Turkiye’nin egemenleri parlamenter burjuva demokrasisini karikaturize ediyor, »dusman ceza hukukunu« uyguluyorlarsa, Kurtleri, solculari, muhalifleri »sevmediklerinden« veya kimi solliberalin kendini inandirmaya çalistigi gibi, »hatali davrandiklarindan« degil, ulke içindeki ve bolgedeki çikarlarinin pesinde kostuklarindandir.

Yanilgiya dusulmemeli. Ornegin Cengiz Çandar gibi, »hukumet ya Arinç ve Atalay’in, ya da içisleri bakaninin dilini konusacagina karar vermeli« diyerek, karar vericilerin farkli dusunduklerini varsayma yanlisi, butunsel bir siyasî proje ve uygulamalariyla karsi karsiya olundugunu gormeyi engelleyebilir.

Gelismeler suphe goturmez bir biçimde yeni Turkiye’nin devlet aklinin Neoliberal-Islam Sentezi’nce belirlendigini gosteriyor. Muhalifler, bilhassa Kurt Hareketi ve ona yakin duran Sosyalistler, gelecekle ilgili tasavvurlarini biçimlendirmek ve mucadele yontemlerini gozden geçirmek için bugunku durumu, ayni zamanda da bugune varan sureci ozelestiri formatinda degerlendirmeye almalarinin gunumuzun en ivedi gorevlerinin arasina girdigi dusuncesindeyim.

Yazilarimi takip eden dostlara, »Ozelestiriye Davet« basligi altinda boylesi bir degerlendirme yapip, dusuncelerimi paylasacagimi simdiden bildirmeliyim. Yeri gelmisken, Rosa Luxemburg Vakfi tarafindan yayimlanan iki çalismama da dikkat çekmek isterim. »Derlemeler« baslikli brosurde Turkçe makalelerimi toparladim. Brosuru http://www.kozmopolit.com/2007/Derlemeler_2002_2011_web.pdf adresinden ucretsiz indirebilirsiniz. Almanca bilenler için http://www.hessen.rosalux.de/fileadmin/ls_he/dokumente/Papers_Neo-Osmanische_web_1_.pdf adresinden ucretsiz indirebileceginiz »Neo-osmanische Träume« baslikli çalismam ilginç gelebilir.

Hapisteki arkadaslarimizi unutmadan, hep birlikte »susmayacagiz, boyun egmeyecegiz« diyerek, 2012’nin tum baldiri çiplaklarin kurtulus mucadelesinin onunu açacak gunler getirecegi umuduyla, yeni yilinizi kutlarim.

Insanligin selami uzerinizde olsun!

--------------

Not: Bu yazi, Robiski-Katliami’indan once kaleme alinmistir. Yeni yil umutlarimizi kursagimizda birakanlara lanet olsun demekten baska bir sey kalmiyor. Baran Tursun’un ailesinden gelen bir mesaj, cogumuza tercuman oluyordur. Sozu onlara birakalim: »Kana doymaz katiller dunya guzeli cocuklarimizi katletti, dolayisiyla bu kan iciciler bizlere ne bayram sevinci ne de yeni yili karsilama sevinci biraktilar. Acimiz o gunku gibi tazeligini korumaktadir. Analari babalari, esleri, cocuklari kahpe kursunlara gelen biz aileler, yeni yil istemiyoruz, yeni yil katillere kalsin, biz cocuklarimizla beraber gecirdigimiz eski yillarimizi istiyoruz, buna dair yeni yil mesajimiz budur.«

Baran Tursun ailesinin, Robiski’de katledilenlerin yakinlarinin ve nicelerinin acisi acimizdir.

Modern Soykırım (Jenosid)

2011-12-27T21:52:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Sarkozy’nin soykırım yasası ve cezai müeyyideleri, seçimlerde Ermeni oylarını kazanmak için hazırlanmış bir tasarısı olduğu aşikâr. Türkiye deki siyasilerin aşırı tepkileri de pek makul görünmüyor.

Sarkosy’e Sarkosy’nin Cezayir hakkında verdiği cevap gibi Türkiye’nin de cevap vermesi kâfi gelirdi. Türkiye yeni bir devlettir Osmanlının yükünü taşımaz.

Zira Türk ceza kanunundaki 301 maddede söz ve düşünce özgürlüğünü kısıtlıyor. Bu maddeye göre Hırant Dink ceza giymiş ve ayni zihniyettekiler tarafından katledilmiş, 5 senedir de mahkeme neticelendirilmemiştir. İhmali görülen bürokratlar işten çektirilmemiş, terfi ettirilmişlerdir.

Osmanlı devrinde 1.5 milyon Ermeni vatandaşı yaşarken bugün sadece 40 bin Ermeni geriye kalmış. Yalnız TEHCİR de değil, ondan sonrada, bugüne kadar Ermenilere kötü muamele yapıldığı için bir buçuk milyondan ancak 40 bini kalmıştır. Soykırım yok diyenlerin bu durumu nasıl izah edeceklerini merak ediyorum.

BM’lerin Soykırım tarifi beni tatmin etmiyor. Bana göre azınlıkların zoraki göçe mecbur kılınması, azınlıkların ana dillerinde eğitim imkânı vermeyerek onların kimlik kaybına sebebiyet vererek, asimile edilmesi MODERN SOYKIRIMDIR.

1. Yüzbinlerce azınlık mensubunun evlerinden, yurtlarından, barklarından ettirmek o insanların çok acı travmalara uğratılması, gaddarlıktır, modern soykırımdır.

2. Yüzbinlerce azınlık mensubunun gelecek nesillerini ana dillerinde eğitimden mahrum bırakarak, KİMLİK KAYBINA sebep olmak, asimile etmek bir nevi modern soykırımdır bence.

3. Böylece vefiyata uğrayan azınlıkları diriltmek mümkün değildir. Asıl soykırım odur ki bir milletin istikbali yok edilmeğe mahkûm edilmesidir.

Bundan 40 sene önce Almanya da ki Türk çocuklarına ana dilde eğitim imkânı vermedikleri için politikacılarla yapılan toplantılarda, Polonyalılara yaptığınız gibi, Türkiye’den gelenleri de asimile ediyorsunuz demiş ve ilk defa Ana dilde eğitim yapan ana okulunu Köln de açmıştım. Soykırımı gerçekleştirmek için illaki fiziki olarak insanların varlığını imha etmeğe ihtiyaç yok. Bir insanın kimliğini yok etmeğe çalışıyorsanız modern soykırım yapıyorsunuz demektir. AB’ nin ortak bildirisi azınlıkların kimliklerini muhafaza etmeleri için devletlerin gereken tedbirleri almalarını şart koşar.

Gerçi Almanya da sosyal demokratların iktidarda oldukları eyaletlerde azınlıkların dillerinde her türlü yayına kısıntı getirilmediği gibi radyo ve TV yayınları da resmi kanallarda yapılmaktadır. Okullarda azınlıkların dillerinde (Türkçe, Kürtçe, v.s.) eğitim yapılmaktadır.

Almanya yabancı memleketlerde yaşayan vatandaşlarına Almanca eğitim yapılması için gereken eğitim imkânlarını sağlamaktadır. Türkiye’nin gerek dâhil de yaşayan azınlıkların haklarına saygı gösterme çabası olmadığı gibi, yurt dışında yaşayan vatandaşlarının anadil eğitimine katkı sağlama politikası yoktur. Güven cemaatinin bu vazifeyi yüklendiğini duymaktayız.

Lozan anlaşmasına göre gayrimüslimlerin kendi din ve dillerinde eğitim yapmaları garanti altına alınmıştır. Lozan da İsmet İnönü Türkiye devletinin Türk ve Kürt halklarından oluştuğunu söylemesine rağmen, sanki kurulacak devlet din devleti imiş gibi Müslüm ve gayrimüslim diye laik olmayan bir kuruluş felsefesini kabul etmiştir. Daha sonra diyanet işleri genel müdürlüğünü kurarak sadece Suni Müslümanların varlığını kabullenmiş ve onlara hizmet verilmiştir. Azınlıklara ( Hristiyanlara, Süryanilere, Alevilere )dini hizmet verilmemiştir. CHP de yıllardır Laik devlet sloganına sahip çıkmışsa da , bu yönde, iktidarda oldukları senelerde dahi hiçbir adım atmamışlardır..

Lozan da gayrimüslimleri azınlık saymışlar, Kürtler gayrimüslim olmadıkları için azınlık saymamışlar. Sanki dinlerine göre halklara ayırım yapılmış. Sosyolojik yapıya göre değil. Almanya da Türkler ve Kürtler, Rumlar ve diğer milletlere mensuplar azınlık olarak kabul edilir. Türkiye dede ayni sosyolojik kriterlere göre Türklerden gayrsinin azınlık sayılması gerekirdi. Üstelik lütufkâr bir tavırla ‘’Biz Kürtleri azınlık olarak kabul etmiyoruz ‘’ demişlerdir. Kürtler azınlıkların eğitim haklarından istifade edemedikleri gibi, çoğunluk olan Türklerin eğitim haklarından da istifade edememişlerdir. Eşit muamele görmemişlerdir. Bir başka kibirli iddiaları da ‘’Kürtçe öğrenişte ne yapacaksınız’’ Türkiye de çalışma imkânını kaybedersiniz demişlerdir. Bugün doğu ve güneydoğuda yani Kürdistan da Kürtçe eğitim için öğretmen bulunamıyor. Elbette Kürdistan da resmi ve özel müesseslerde çalışırken Kürtçe bilmenin şart olduğu yavaş yavaş anlaşılmağa başlamıştır..

Kuzey Irak’taki Kürdistan eyaletinde yüzlerce Türk firmasında çalışanlar Kürtçe öğrenmekteler. Kürdistan daki okullarda Kürtçe, Türkçe, Arapça ve İngilizce öğretilmekte. Hatta Türkmence. Türk siyasileri Kaf dağının ardında yaşıyorlar. Bu hakikatleri görmemekte inat ediyorlar.

Kürtleri asimile niyetimiz olmadı diyorlar. Kürtlerin % 50 sinin bugün Kürtçe konuşamaması neyin eseridir. Bugün hala mefrudat ta ( Tarih, edebiyat, sanat, musiki kitaplarında) tek KÜRT kelimesi dahi yoktur. Milli Eğitim bakanlığı Kürtlerin varlığını yok addediyor.

Asimilasyonun Soykırım’la endirekt ilişkisi vardır.

Devletler azınlıkların uyum sağlamasını ister. Azınlıklarda kendi iradeleriyle buna uyar veya uymaz. Fakat asimilasyon yetişen gençliğe iradesi dışında ana dilde eğitimi yasaklayarak icbar eder. Onun içinde bir nevi modern soykırım addedilebilir.

Amerika kızıl derilileri silahla yok etmeğe çalışmıştı. Fransızlar Cezayir’lileri . Osmanlı ise bugünkü AB, yahut USA gibi, çeşitli milletlerin birlikte yaşamını sağlamış, din ve dil özgürlüğü tanımıştı. Azeriler ve Kürtler ise dini birliktelikten kaynaklanan etnik farklılığı nazarı itibara alınmamıştır. Azerilerde, Kürtlerde dörde devlet içinde azınlık haklarından mahrum yaşamaktadırlar. Çekoslovakya medeni bir tarzda bölünmeği sağlamış. Kanada ve Belçika henüz bu yönde başarı sağlayamamıştır. Milletlerin savunma refleksi olduğu içinde Yugoslavya etnik bölünmeyi kanlı yaşamış. Irak’ta da Şii, Suni , Kürt, ve Türkmenler yakında ayrışmayı gerçekleştireceklerdir. Cezayir 100 bin kadar vatandaşını kaybederek kanlı bir şekilde Fransa’dan ayrılabilmiş, özgürlüğüne kavuşmuştur.

Türkler hiçte haklı olmayarak Balkan milletlerini de, Arapları da, Ermenileri de istiklal savaşı çıkardıklarında bizi haince arkadan hançerlediler demişlerdir. Türk tarihine bunlar isyan olarak, onların tarihine de özgürlük savaşı olarak geçmiştir. Kürtlerin son mücadelesine de ‘’Bunların maksadı müstakil bir Kürdistan kurmaktır ‘’ diye ayıplamışlardır. Milletlerin özgürlüklerine kavuşma k için isyan etmeleri insan haklarına aykırımı dır?,ayıp mıdır ? Günah mı dır?.Asıl bölücülük bu milletin ilelebet dörde bölük yaşamasını etik bulmak değil midir?. O savunma refleksidir ki Kürtler bütün baskı rejimlerine rağmen kimliklerini binlerce seneden beri muhafaza etmişlerdir. Dillerini kaybetmemişlerdir. Almanya Türk gençlerine anadillerini öğrenmeği kısıtlı tuttukları için yeni nesil kendi aralarında Almanca konuşmakta ve kendilerini bütünleşmiş olmuş, aslında, asimile olmuş bir tarzda yaşamlarını sürdürmektedirler. Bulgaristan son senelerde etnik temizlikten, Türkiye’ye göç etmelerini zorlamaktan vazgeçerek demokratik bir tolerans göstermekledirler. Yeni teşekkül eden Kürdistan federal hükumeti de her türlü etnik guruplara en demokratik hakları tanımışlardır. Türkiye’nin orayı emsal alarak demokratik hakları vermemekte direnmemeleri gerekmektedir. Son meclis konuşmasında Bülent Arınç böyle bir vaatte bulunmuş, başbakan yardımcısı da yeni demokratik açılımdan söz etmiştir. Bu imkânlar sağlanmadan Fransa’ya küfür etme hakkını kazanamaz. Şimdiye kadar derin devletin, askeri vesayetin mânia teşkil ettiği söylenirdi. Artık böyle bir bahanede kalmamıştır. Bundan böyle problemi askeri müdahale ile çözebileceğine inanan aklı başında kimse kalmamıştır. Hele % 50 nispetinde oy almış bir iktidarın problemi çözmeğe dirayetli olacağını ümit ediyorum.

Erdoğan’ın tek adam pozisyonuna girmesi yanlış kararların alınmasına meydan verebilir. Son zamanlarda muhalefet partilerinin de AK parti ile birlikte hareket etmesi ayrı bir tehlike arz etmektedir. Onların AK partinin yıpranması için Erdoğan’ı destekler görünmeleri samimi değildir. AK partisinin muhalefetin karşı durduğu kararları gerçekleştirmesi daha hayrına olur.

Genelkurmay başkanı Başbuğ diyor ki; ‘’Ordumuz Muhammed ocağıdır’’ . Hani Türkiye dini bir devlet değildi. Ordumuz Kemalizm’in, Laikliğin bekçisi idi (!)

Köln.24.12.11

Seyahatten önce anıları okumak...

2011-12-20T10:15:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Ben seyahate çıkmadan önce o bölgelere dair yazarların anılarını okurum. Böylece turistik firmaların kılavuzunda olmayan, fakat büyük yazarların dikkatimizi çeken hususiyetlerine ilgimizi çekecek bilgileri edinmiş oluruz. Size bu hususta bazı misaller vermek istiyorum.

Çocuklarımın yaz tatillerinden birinde İrlanda’ya gitmeyi planladık. Nobel ödülü almış olan Alman yazarı Heinrich Böll’ün ‘’İrlanda günlüğü’nü-İrische Tagebuch) okudum. Onun tatlı üslubu ile yaptığı tasvirlerden dolayı gittiğim bölgelerde daha çok keyif almam mümkün oldu. Akşam yemeği için gittiğim otelin sahibi benim ilk Türk müşterisi olmaklığım hasebiyle barında benimle hasbıhale koyuldu. Türkiye’yi çok sevdiğini anlatırken benimle Fransızca konuşmağı tercih etti. Anlaşılan Türkiye seyahatinde kendisi ile Fransızca konuşmuş olmalılar. Bana çeşitli İrlanda konyaklarından ikram etti. Ömrümde hiç yemediğim Flamingo yumurtasından tava yaptırdı. Normal yumurtanın sarısı Flamingoların pembe renginde idi. Sonra restoranın şahsına özel bölümünde gitarı ile İrlanda folklorik türküleride söyledi ve yerli İrlanda viskisi ikram etti. Amerika’ya ilk göç eden papazların İngilizceyi USA ya taşıdıklarını anlatmıştı Heinrich Böll.

İtalya’nın Toskana bölgesinde bir şatoda düğünün yapılmasını arzu eden İtalyan gelinimin tavsiyesine uyarak LUCA’ya uğradık. Daha önce büyük Alman yazarı GOETHE’nin Toskan’a gezisi adlı eserini okumuştum. Luca’da meşhur opera bestecisi PUCCİNİ’nin evine uğradım. Piyanosunu da tıklatmak nasip oldu. Onun TURANDOT (Turanlı) operası vardır.

Stockholm yakınında Gripsholm şatosu vardır. Orayı ziyaretten önce Kurt TUCHOLSKY’nin romanını okumanızı tavsiye ederim. O şatoda bütün Osmanlı padişahlarının portrelerini muhtevi kocaman bir tablo vardır.

Edinburg sarayını ziyaret ederken kraliçeleri Marry Stuart’ın boğdurulma hadisesini Stefan ZWEİG ‘ın Merhamet eserinde okumanız mümkün olur.

İtaya Riviyera’sını ziyaretten önce RİLKE’nin hatıralarını okumanız size yeni bir bakış açısı kazandırır.

Moskova’da ilk ziyaret ettiğim ÇEHOV’un evi oldu. Aslen hekim olan bu Yazar’ın el yazısı ile yazılmış eserlerinden bazılarını görünce onun ne derece hassas bir insan olduğunu anladım.

Moskova’nın dışında TOLSTOY’un Datça’sını ziyaretimde torunu beni karşıladı. Ogün yapılacak bir Jübile toplantısına geldiğim için bana teşekkür etti. Tolstoy’un Çocukluğum eserini okuduğumda benimde o yaşlarda benzer duygular içinde olduğumu tespit ettim. Tıpkı SARTRE’nin ‘’Le Mot’’ eserinde çocukluğundaki duygularında da benzer tarafları gördüm. Her ikisi de benim gibi erken yaşta babalarını kaybetmişler. Dedelerine düşkün olmuşlar. Demek ki o çocukluk algıları yazara değil de çocukluğa dair algılamalar olduğu neticesine vardım.

BURGAZ adasında martı yumurtaları arayan Sait Faik’in hatıraları beni sürüklemişti adayı ziyaretime.

Barcelona’da Hemingway’i hatırlamamak mümkün mü? Oranın meşhur lokantası Los Caracoles’de olduğu gibi birçok kahvehanesinde bile ‘’ Hemingway burada kahve içti ‘’ tabelalar vardır. Tıpkı Eyüp’te Piyer Loti kahvesinde, Prag’da Kafka’nın kahve sefasını sürdüğü Prag’a nazır kahvehanede Kafka’yı hatırlamamak mümkün değil.

Stratford –on- Avon da , hemen hemen bütün eserlerinin tiyatrolarda icra edildiğinde kaçırmadığım Shakespaere’İ satır satır hatırladığımı söyleyebilirim.

Oslo’da İbsen tiyatrosuna gittiğimde onun yaban ördeği, ve Knut Hamsun’un Dünya nimetlerini okumuş olduğuma sevindim.

Helsinki’yi ziyaretimde Rus yazarı GrigoriyPetrov’un ‘’Beyaz zambaklar ülkesinde’’ eserinin okunmasını Atatürk’ün emrettiğini biliyorum. Bu kitap hakkında birkaç makale yazmıştım.

Ege’de mavi yolculuğa çıkmadan önce Azra Erhat’ın Mavi yolculuk hakkındaki anılarını okumanızı tavsiye ederim.

Antalya.11.12.01

Devrim üzerine söyleşi...

2011-12-10T12:43:00.000+01:00

XXI. yüzyılın ilk on yılları, dünya ölçeğinde devrimler dalgasının on yılları olacak…

Fikret Başkaya - Gün Zileli

FB: Devrim, beklenmedik biçimde ortaya çıkan [zuhûr eden] sosyal/politik radikal
dönüşümü ifade ediyor. Bizde eski dildeki karşılığı inkılap, Batı dillerinde revolution,

etimolojik olarak Latince revolvere’den türee, İtalyancası rivoltare... Aslında modern

zamanların bir kavramı. Galiba ilk defa 1450’lerde ortaya çıkıyor. Fakat sosyal politik bir

dönüşümü ifade etmek üzere ilk kullanılışı, eğer doğru biliyorsam 1688 “Şanlı İngiliz
Devrimi”yle oluyor... Tabii sosyal-politik alan dışında da oldukça yaygın bir kullanımı
söz konusu. İşte “bilimsel devrim”, “sanayi devrimi” vb. Yani var olanın köklü bir
değişime uğraması anlamında... Copernicus 1543‘te yazdığı, gezegenlerin güneşin
etrafında döndüğüne dair el kitabına, revolutionibus orbim coelestium başlığını koymuş...
Bizde devrim kelimesi tuhaf bir şekilde çoğul olarak da kullanılıyor. Atatürk devrimleri
gibi... Oysa devrim kelimesinin çoğul olarak kullanılması tam bir sulandırmadır...
Arap dünyasını saran ve devam eden son isyan dalgasıyla birlikte, “devrim nedir” sorusu
açıkça olmasa da gündeme gelmiş gibi görünüyor. Bu konuda tam bir kafa karışıklığı
olduğu da mâlûm... İstersen baştan başlayalım. Sana göre devrim nedir?

GZ: Kanımca devrim büyük bir toplumsal alt üst oluş, eski toplumsal düzenin yıkılması
ve yerine yeni bir toplumsal inşanın başlamasıdır. Bu bakımdan devrimi bir “an” olarak
görmek yanıltıcı olabilir. Elbette tarihlerle de saptanan bazı zirve noktalar vardır. Örneğin
1789 Fransız devrimi ya da 1917 Ekim devrimi gibi. Ama bu, yanardağın tepesinden
lavların dışarıya büyük bir volkan patlaması olarak çıktığı andır. Evet ama bunun öncesi
ve sonrası yok mudur? Mutlaka vardır. Fransız devrimi çok önceden başlamıştı ve
1789’da olup bitmedi, bütün bir XIX. Yüzyıla yayılarak devam etti. Keza Sovyet devrimi
için de aynı şeyi söyleyebiliriz. XIX. Yüzyılda başladı, XX. Yüzyıl boyunca devam etti.
Patladığı yerde devam etmesi değil sözünü ettiğim. Ulusal sınırları aşan, dünya çapında
sarsıntılarla devam eden bir devrim söz konusudur.
Devrimi bir an gibi algıladık geçmişte. “Devrimden sonra şunu yapacağım” gibi laflar bol
bol dolaşırdı aramızda. Oysa devrim bir milat değildir. Öncesi ve sonrasıyla devam eden
bir süreçtir o. Bu yüzden “sürekli devrim” kavramını da pek benimsemem. Bu, “kulaklı
eşek” demek gibi bir şeydir. Eşek kulaksız olamayacağına göre devrim de zaten sürekli,
süregelen bir şeydir. Yani fazladan lafa gerek yoktur.
Bununla birlikte, anarşistler “devrim” sözcüğünü tek başına kullanmak yerine,
“toplumsal devrim” kavramını kullanmayı yeğlerler. Bunun nedeni de geçmişte
Marksistlerle yaptıkları politik devrim-toplumsal devrim tartışmasıdır. Marks, toplumsal
devrim için bir politik devrim aşaması öngörmüş, anarşistler ise politik devrimi
reddetmiş, doğrudan toplumsal devrimi savunmuşlardı. Bana da politik devrim aşaması
yanlış geliyor. Daha doğrusu, toplumsal devrim için politik iktidarı ele geçirmek, yani
yeni bir devlet kurmak oldukça sorunlu. Çünkü devlet kurulur kurulmaz devrimi bitirir.
Bütün deneyler bunu gösterdi.
Sanırım politik devrim anlayışıyla devrimi bir an olarak gören anlayış arasında da bir
bağlantı var. Yani bir ayaklanma olacak ve politik iktidar ele geçirilecek. Devrim bu.
Daha doğrusu devrim bununla başlıyor. Oysa benim düşünceme göre böyle bir an yok.
Yani politik iktidarın ele geçirildiği anı hayal etmek yanlış. Hatta bence öyle bir an varsa
da bu an devrimi başlatmıyor, bitiriyor.

Örneğin Libya’yı alalım. Orada bir devrim var mıydı, bu tartışılır. Yoksa tamamen
manüplasyon muydu, bu da tartışılır. Ben diktatörlük ve baskının olduğu her yerde
devrimlerin de kaçınılmaz olduğuna inanırım. Akıbeti bende her ne kadar acıma
duygularına yol açtıysa da ne yazık ki Kaddafi de bir diktatördü. Baskıcıydı. Eğer
manüplasyon varsa bile bu manüplasyon halkın gerçek özgürlük duygularının harekete
geçmesiyle başarıya ulaşabildi. Neyse, şimdilik bunu bir kenara bırakırsak, Libya’da bir
ayaklanma oldu. Toplumsal bir alt üst oluş yaşandı. Bir noktada NATO devreyle girdi ve
devrim şansını ortadan kaldırdı. Ama NATO devreye girmeseydi de muhalifler kendi
güçleriyle iktidarı ele geçirselerdi devrim yine bitmiş olacaktı. Çünkü iktidarı ele
geçirdiler ve geçirdikleri andan itibaren artık devleti koruyucu bir güce dönüştüler.
Devleti devraldılar ve artık hapishaneler onlar için çalışacak. Kısaca söyleyecek olursak,
Libya’da gerçek bir devrimci kalkışma var idiyse de bu, hem NATO, hem de iktidarı ele
geçiren muhaliflerce bitirildi.
Ama bu, devrimin tamamen bitirildiği, sona erdiği anlamına gelmiyor elbette. Devrim
alttan alta işlemeye devam edecektir. Neden? Çünkü orada sosyal çelişkiler devam
ediyor, sömürü devam ediyor, emperyalist-kapitalist sistemin mekanizmalarının yarattığı
huzursuzluklar devam ediyor.
Yeniden başa dönecek olursak, devrim bir an olmadığı gibi, bir partinin programıyla
belirlenen bir şey de değildir. Bizim sol hareketler bunu böyle algılıyor. “Bir devrim
programın var mı” diye soruyorlar birbirlerine. Oysa devrim programlarla olmaz. Hatta
tersine, devrim programları da yıkar geçer. 1917 Nisan’ında Lenin, Bolşevik partisinin
bütün programlarını devrim karşıtı ilan etti. Program durağan bir şey, devrim ise dinamik.
Her an yeni sürprizlere açık. Bu yüzden, kendimizi programlarla zincirlemek yerine
hayatın karmaşıklığını kavramaya ve coşkun bir nehir gibi akıp giden bu karmaşıklığı
kavramaya çalışmak çok daha devrimci bir tutumdur.

Devrimin üretici güçlerle üretim ilişkilerinin çelişkisinden doğduğu görüşünün de gözden
geçirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Seninle birlikte yazdığımız Devrimi Yeniden

Düşünmek-I (Özgür Üniversite Kitaplığı, 2010) kitabında bunu bir miktar irdelediğimizi
sanıyorum. Ama daha da derinleşmek gerekir. Devrim elbette toplumsal çelişkilerin
ürünüdür ama onu üretici güçlerle üretim ilişkileri arasındaki çelişkiye bağlamak bir tür
ilerlemeciliğe de yol açabiliyor. Ya da şuralar şuralar geri ülkeler, oralarda üretici güçler
yeterince gelişmediği için devrim olmaz, olsa bile sonuç Rusya’daki gibi başarısızlıktır
türü Menşevik bir görüşü de ön plana çıkarabiliyor. Oysa “geri” denen yerler aynı
zamanda dünya kapitalizminin sömürüsünün en ağır yaşandığı yerlerdir ve buraları fokur
fokur bir devrimci kaynaşma içindedir. Arap halkları da sanıldığı gibi, salt parlamenter
bir sistem kurulması için değil, temelde kapitalist sömürünün yarattığı büyük huzursuzluk
nedeniyle ayaklanmış bulunuyor. Kuzey Afrika’da ve Ortadoğu’da yaşanan, ulusal
sınırları aşan, anti-kapitalist bir toplumsal devrimdir.

FB: Tunus ve Mısır’da peş peşe devrimler parladığında, “sol” çevrelerde şöyle bir
değerlendirme yapılıyordu [hâlâ yapılıyor]: Bunun arkasında mâlûm güçler var... Tabii
kimin kastedildiği belli: ABD ve Avrupa bölgeye yeni bir “düzen” vermek istiyor, bu
amaçla da halkı sokağa döküyor. Bu tür zırvalar sol dışı çevrelerden, burjuva odaklardan
gelse o kadar rahatsız edici olmazdı. Bu soldan, üstelik ‘radikal’ oldukları sanılanlar
tarafından dillendirilince işin şekli değişiyor. Bazıları bunu ABD’nin “Büyük Orta Doğu
Projesinin” bir aşaması olarak görürken, bazıları da [belki çoğunluk] bu isyanları yöneten
bir örgütün ve önderliğin olmayışını, bu devrimleri küçüksemek için bir gerekçe olarak
ileri sürüyorlardı. Hatırlarsın, bunun üzerine Orta Doğu ve Arap Dünyasında Yeni Dönem
başlığını taşıyan bir yazı yazmıştım. Bunun kitlelere sadece yukardan bakanların değil,
Avrupa-merkezli bakışın da sonucu olduğunu yazmıştım. Aradan geçen zamanda belki
Libya’daki emperyalist komplo ve Suriye’deki belirsizliğin de etkisiyle bu anlayışın daha
da yaygınlaştığı anlaşılıyor. Öyleyse durumu netleştirmek gerekiyor. Sözünü ettiğim
yazıda da ifade ettiğim gibi, devrimden söz etmek üç şeyden söz etmektir: 1. Devrimi her
zaman halk yapar; 2. Devrimin ne zaman patlayacağı bilinmez, öngörülemez; ve 3. Hiç
bir devrim diğerine benzemez [bu yüzden de devrim ihraç edilir bir şey değildir ]...
Tabii, Mısır ve Tunus’la diğerlerini ayırmak gerekiyor. Mısır’daki ve Tunus’daki
devrimdi ama diğerleri farklıydı. Mısır’da sadece Tahrir Meydanında bir milyonu aşkın
genç, yaşlı, erkek kadın, Müslüman, Hıristiyan, laik, vb. insan toplanmamıştı, nerdeyse
tüm Kahire ayağa kalkmıştı ve sadece Kahire de değil, Mısır’ın her yerinde, tüm
kentlerinde rejim karşıtı devasa bir kalkışma söz konusuydu. Halkı otakrasiye karşı
ayaklandıranlar Batılı güçlerin istihbarat örgütleri, yabancı misyonlar değildi. Bu devasa
halk hareketini bir emperyalist manipülasyonu saymak, devrimin ne olduğundan habersiz
olanların bir uydurmasıdır ama aynı zamanda o halk kitlelerine de büyük bir haksızlıktır.
Neden Mısır’daki, Tunus’daki halk hareketlerini küçümsediler? Çünkü, kafalarında bir
devrim modeli var ve o modele uymayan hiçbir hareketi muteber saymıyorlar. Tabii
devrimi de örgüt yapacaksa ve ortada bir örgüt yoksa, demek ki, ortada bir devrim de
yoktur… Biraz tarih bilgisine sahip olan biri bunları söyleyebilir mi? Bu güne kadar bu
dünyada hangi devrimi örgüt yapmıştır? Elbette bunu söylemek, örgütün önemini hafife
almak demek değildir. Lâkin devrimin mantığı farklıdır ve kendine özgü kurallara göre
tezahür ediyor. Tunus’da devrimin hemen öncesinde kim “isyancıları” destekliyordu?
Obama mı, Sarkozy mi, Berlusconi mi, Zapatero mu, Cameron mu? Kim? Bırakın
isyancıları desteklemeyi, öyle bir şeyi hiçbiri beklemiyordu bile... Sadece emperyalistler
değil, ne Tunus’da Binali, ne de Mısır’da Mubarek yönetimleri öyle bir şey
bekliyorlardı... Neden? Çünkü devrim öngörülebilir bir şey değildir de ondan... Rusya’da
Romanov hanedanının düşmesinden daha üç gün önce [1917] İngiltere’nin Saint-
Petersbourg’daki büyük elçisi Londra’ya gönderdiği mesajda: “Bu gün bazı karışıklıklar
oldu ama bunlar ciddi şeyler değil” diyordu. Benzer bir durum İran İslam Devrimi öncesi
için de geçerliydi. İran’da mitinglerin, gösterilerin en yoğun günlerinde, Şah rejiminin
düşmesinden beş ay önce, CIA tarafından Washington’a gönderilen bir raporda: “İranda
devrimci bir durum yok, dahası devrim öncesi bir durum bile yok” deniyordu. Dönemin
ABD başkanı James Carter de, İran’ın “dünyanın en karmaşık bölgesinde bir istikar
adası” olduğunu söylüyordu. [ Bu vesileyle istikrardan kimin neyi anladığı da netleşiyor
olmalı…] Ve başta ABD ve İngiltere olmak üzere Sovyetler Birliği ve Çin Halk
Cumhuriyeti Şah’a tam destek veriyorlardı... Devrimi öngöremeyen sadece kurulu
düzenin efendileri değildir. Devrimcilerin de devrim anını kestirmesi mümkün değildir.
Nitekim Lenin 1917 Ocak ayında: “ Belki de biz eski kuşak, gelecek devrimin kesin
savaşını göremeyeceğiz” diyordu... İnsanlık tarihinin seyrini değiştiren “Büyük Fransız
Devrimi”nde de durum farklı değil... Bastille’in halk tarafından ele geçirilmesi üzerine
kral XVI. Louis: “ Fakat bu bir isyan?” dediğinde, Lincourt Duke’ü’: Hayır efendim, bu
bir devrim” karşılığını veriyor... Devrim modern zamanların bir kavramı ve bu güne
kadar gerçekleşen tüm devrimler, öngörülemezlik kuralını doğrulamıştır.
İşte devrimin bu özelliğinden dolayı tüm devrimler herkesi, bu arada devrimcileri de
şaşırtıyor. O kadar ki, istihbarat örgütlerini bile şaşırtıyor. Limonin takma adıyla Bolşevik
Partisine sızmayı başaran, Çar’ın gizli polis örgütü Okhrana’nın ajanı şöyle diyordu: “
Patlamaya başlayan haraket, hiç bir partinin hazırlığı olmadan, hiç bir ön tartışma
olmadan patladı, önceden hazırlanmış bin plana göre başlamadı. Devrimci çevreler
ancak ikinci günün sonunda tepki vermeye başladılar” Eğer önceden bilinseydi devrim
olur muydu? Demek ki, öngörülemediği için mümkün oluyor. Yani devrimler her zaman
beklenmedik yerde ve zamanda “patlıyor” ve dostu düşmanı şaşırtıyor…

GZ: Galiba söyleyeceklerin bitmedi ama istersen ben burada araya gireyim. Belirttiğin
gibi, devrim öngörülebilen bir şey değil, geçmiş bütün devrimler bunu doğruluyor.
Rusya’da 1905 devrimi patlak verdiğinde Lenin kendi partisinin elemanlarını
hücrelerinde uyuklamakla eleştirmişti. “Ne yapıyorsunuz o küçük hücrelerinizde, çıkın da
sokakta neler oluyor bakın” demişti. Çok da haklıydı. Ama 1917 Şubat devrimini Lenin
de dahil, hiçbir önder ve parti tahmin edemedi. Lenin, o günlerde Zürih’te felsefi
çalışmalarına gömülmüştü. Troçki Amerika’daydı. Devrim en çok devrimcileri şaşırttı.
Bizim sol bunları görmüyor, görmek istemiyor. Neden? Çünkü onlar için devrim, halkın,
ezilen insanların ayağa kalkmasından çok, bir örgütün iktidarı ele geçirmesinden ibaret.
Yeni TKP’nin yayın organı Sol dergisinde de bu yönde bir yazı yayımlandı. Devrimci
parti (kendileri gibi komünist adlı bir partiyi kastediyorlar sanırım) olayları
yönlendirmiyorsa, devrimci bir program kitlelere yol göstermiyorsa orada devrimden söz
edilemez dediler. Gerçekten komik. “Devrim onay merkezi” gibi çalışıyorlar anlayacağın.
Orada biz yokuz, yol gösteremiyoruz, o halde bu devrim değildir demeye getiriyorlar.
Emma Goldman’ın, “dans edemediğim bir devrim devrim değildir” sözünü
komikleştirerek bunlara uygulayabiliriz: “Benim olmadığım bir devrim devrim değildir.”
Oysa devrime kalkışan kitleler kimseden izin almazlar, onay beklemezler. Dahası, ayağa
kalkan kitleler bile o anda nasıl büyük bir devrimi gerçekleştirdiklerinin tam bilincinde
olmayabilirler. Bilinç her zaman önde giden bir şey değildir. Hatta toplumsal olaylarda
bazen ve hatta çoğunlukla geride kalır ve sonradan oluşur. Bunu söyleyerek bilinç
unsurunu küçümsemek istemiyorum elbette. Bir devrimin selameti açısından bilinç çok
önemlidir ama “önce bilinç oluşsun, insanlar bir iyice bilinçlensin, ondan sonra devrim
olsun” diyemezsiniz. Deseniz bile bunun bir hükmü yoktur. Nasıl ki, “önce depreme bir
güzel hazırlanalım, çadırlarımızı kuralım, olacaksa deprem ondan sonra olsun”
denemezse, “önce bilinçlenelim, sonra devrim olsun” da denemez.
Kaldı ki, bizatihi devrimin kendisi bilinci hiç beklenmedik şekilde, müthiş bir şekilde
yükseltir. O zamana kadar devlete biat eden, “allah devlete zeval vermesin” diye boyun
büken insanlar bir anda olup biteni kavramada muazzam bir bilinç sıçraması yaşarlar.
Yani önce bilinç, sonra devrim demek yerine, bilinç devrimin değil, devrim bilincin
motorudur demek daha doğrudur.
Nitekim Mısır’daki gelişmeler de bunu gösteriyor. Milyonlarca insan çürümüş Mübarek
rejimine karşı ayaklandı ve sonunda onu devirdi. O zaman, Sovyet devrimiyle bir analoji
yaparak, Şimdi Sıra Kadetlerin Devrilmesinde başlıklı kısa bir yazı yazmıştım. Anlatmak
istediğim şuydu: Mübarek devrildi ve ordu idareyi ele aldı, kısa zamanda serbest
seçimlere gideceğine söz verdi. Ordu yönetimi, 1917 Şubat’ından sonra Rusya’da kurulan

I. Geçici Hükümete benzetilebilir. Ordu’nun bir süreç içinde, Rusya’daki Kadetlere
benzeteceğimiz Müslüman Kardeşlerle birlikte yeni bir baskı ve sömürü düzeni kuracağı
besbelliydi. İlk aşamada ayaklanan kitleler tatmin olmuş ve sevinmişlerdi ama orduya ve
düzen partilerinin manüplasyonlarına karşı giderek bir tepki içine girecekleri de kesindi.
Nitekim, Kasım ayı gelince, Tahrir Meydanı orduya, orduyla işbirliği yapan Müslüman
Kardeşlere ve devrimi durdurmak isteyen diğer burjuva unsurlara karşı çıkan ezilen
insanlarla yeniden dolmaya başladı. Bu, devrimin ikinci aşamasıdır. İnsanlar süreç içinde
sorunun Mübarek’in devrilmesiyle hallolmayacağını çok iyi kavradılar. Devam eden
devrim onları eğitti, bilinçlendirdi. Yani yukarda dediğim gibi, bilinç arkadan yetişti. Bir
devrimci parti ya da örgüt istediği kadar böyle şeyleri öngörmüş olsaydı (ki pek yok
böyle bir örgüt), bu öngörünün kitlelerin bilincinin yükselmesindeki payı çok az olacaktı.
İnsanların bilinci kendi deneyimlerinden öğrenerek adım adım gelişir. Yoksa dışlarındaki
bir gücün onlara akıl vermesiyle değil.
Şimdi Mısır’da saflar son derece netleşmiş durumda. Bir tarafta devrimi durdurmak
isteyen ordu, burjuvazi ve Müslüman kardeşler var. Diğer tarafta da, Mısır’daki kapitalist
sömürüden muzdarip kitleler. O kitleler, bilinç olarak elbette hâlâ anti-kapitalist bir
noktada değil. Ama engellerle karşılaşa karşılaşa ve o engelleri devire devire giderek bu
bilinci de edinecekler. Sonunda meselenin salt bir rejim meselesi olmayıp, bir sistem
meselesi olduğunu görecekler. Yeter ki, Libya’da olduğu gibi devrim yolundan
saptırılmasın. Yeter ki, “kitlelerin adına” hareket eden bir “öncü”, devrim adı vererek
(bugün pek öyle bir durum gözükmüyor) iktidara el koymasın. Kitle seli ve devrim kendi
yolunu bulacaktır.
Bu arada, bugünkü devrimi bir dünya devrimi olarak da kavramak gerektiğini
düşünüyorum. Devrim dalgası, diyebilirim ki, 200 yıldır ilk kez bu kadar yaygınlık
kazanmış bulunuyor. Devrimin fay hattı, İrlanda ve İngiltere’den başlıyor, oradan Fransa,
İspanya, İtalya, Arnavutluk ve Yunanistan’a iniyor. Bu hattın karşısında, Kuzey
Afrika’da bir paralel hat daha var. Tunus, Libya, Mısır. Ve Mısır üzerinden, Yemen’den
geçerek Ortadoğu’ya ulaşıp Bahreyn’e, Suriye’ye ve İran’a varıyor. Bir başka fay hattı
Amerika kıtasındadır. Wall Street’i ele geçir eylemi şimdilik durulmuş gözüküyor ama
Birleşik Devletler büyük patlamalara gebe. Çünkü kapitalizmin içinden çıkması imkânsız
bir kriz dünyayı sarsıyor. Artık işsizlikle ve ayrıcalıklarını kaybetmekle yüz yüze bulunan
orta sınıflar da ayağa kalkmaktadır. Şili’de öğrenciler ayaktadır. Latin Amerika ülkeleri
de kaynayan kazandır. Öte yandan, ÇHC denen devlet bir dinamitin üstünde
oturmaktadır. Bu ülke çok uzak olmayan bir zamanda muazzam bir ayaklanmayla
sarsılacaktır. Ucuz emek sömürüsünün had safhaya vardığı bu kapitalist ülkedeki
komünist partisi diktatörlüğünü milyonların sırtlarında daha fazla taşıyacağını
sanmıyorum.
İşte böyle baktığımızda, Büyük Ortadoğu Projesi falan denen şeylerin hiçbir hükmü
kalmaz. Kitleler ne projeleri ne de programları takarlar. Gerçekten devrim isteyenler,
paranoyaları ve muhafazakârdan da muhafazakâr önyargılarını bırakıp bu dünya devrimi
dalgasına omuz vermeli, halk kitlelerinin özlemleri yönünde ilerleyecek anti-kapitalist bir
dünya devrimini körüklemelidirler. Yani Enternasyonal’de dendiği gibi: “Devrim ateşini
körükle…” Ancak bunu yaptıkları zaman gerçekten “devrimci” sıfatını hak edeceklerdir.

FB: Bir kaç gün oluyor, bir televizyon kanalında “konunun uzmanları” Orta Doğu”yu
tartışıyorlardı. İşte ABD ne yapmak istiyor, AB ne istiyor, Türkiye ne istiyor, İran ne
istiyor… lâkin hiç biri orada yaşayan insanlar ne istiyor sorusunu sormuyorlardı. Aksi
halde ne o programa izin verilir, ne de “konunun uzmanları” oraya çağrılırdı… Devrim,
ezilen ve sömürülen sınıfların “ artık senin beni olmamı istediğin gibi olmak istemiyorum,
kendi istediğim gibi olmak istiyorum, kendim olmak istiyorum” dedikleri anda patlıyor,
spontane bir şekilde kitlelerin “korku duvarını” aştıkları zamanda ortaya çıkıyor. Tabii
devrimin genişliği, yaygınlığı ve derinliğiyle, karşıdevrim arasında da bir ilişki var. Eğer
devrimin kapsayıcılığı önemliyse, karşı devrimin etkili olması da zorlaşıyor. Senin de
söylediğin gibi, dünya ölçeğinde bir devrim dalgasının, içinde bulunduğumuz yüzyılın ilk
on yıllarına damgasını vuracağını söyleyebiliriz. Artık bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi
olmayacak, olması mümkün değil… Tabii devrimin gündemde olması demek,
karşıdevrimin de gündemde olması demektir, dolayısıyla zaferin kesinliği diye bir şey söz
konusu değil… Zira, sistem giderek duvara toslamakta, “büyük insanlığa” teklif
edebileceği artık bir şeyi yok, dolayısıyla oyalama, aldatma, kandırma yeteneği de
kaçınılmaz olarak hızla aşınmakta. Meşruluk temeli çökmekte… Çürüyen ve çürüten,
“bunak kapitalizmin” artık insanlığa teklif edeceği bir şey yok ama sürece acilen
müdahale edilmesi, aracın direksiyonunun vakitlice değiştirilmesi gerektiği bir zamanda
olduğumuzun da bilincinde olmak gerekiyor. Zira, insânî ve sosyal kötülüklere ekolojik
yıkım, felâketler birikimi de eşlik ediyor.
Devrimle ilgili olarak iki hususa açıklık getirmek gerekiyor: Örgüt sorunu ve
entelektüelin işlevi. Bir kere örgüt ve örgütlülük vazgeçilmez, lâkin benim “örgüt
paradoksu” dediğim bir şey var. Tarihsel deneyler gösteriyor ki, bir amaç, bir ideal için
kurulan örgüt, belirli bir eşik aşıldığında başlangıçtaki amaca, varlık nedenine
yabancılaşıyor, bürokratlaşıyor, yozlaşıyor. Bunu, savunma amaçlı örgütlenmelerde de
[sendikalar] veya sistemi aşmayı amaçlayan örgütlerde de [sol, sosyalist, komünist
partiler] görmek mümkün. Burada bunun nedenleri üzerinde durmamız uygun değil ama
sonuç itibariyle paradoksal bir durumun varlığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Dolayısıyla
genel olarak devrimden söz edildiğinde, bu paradoksu sorun etmek büyük önem taşıyor.
Velhasıl, bu durumun aşılması yönünde teorik tartışmalar yapmak ve bürokratlaşmanın,
yozlaşmanın bertaraf edilmesi için ne tür önlemler, yenilikler gerektiği üzerinde kafa
yormak önemli. Olabildiğince vertikal [dikey-hiyerarşik] olmayan örgütsel işleyiş ilkeleri
keşfetmek önemli… Bu da demokrasi tanımını gözden geçirmeyi gerektiriyor. Geride
kalan dönemin örgüt modelleriyle sınıfsız toplum yolunda ilerlemek mümkün değil. Bu
konuda ciddi bir teorik sorgulama gerektiğini söyleyebiliriz. Zira, bizzat örgütler var
olanı aşmanın engeli haline geliyorlar. Kendileri birer iktidar odağı, odakçığı haline
geliyorlar, dolayısıyla retorikle realite arasında bir uyumsuzluk ortaya çıkıyor.
İkincisi, devrim süreçlerinde entelektüel işleve yüklenen anlam ne olmalıdır sorusu. Bir
kere şunu kesinlikle ifade edebiliriz ki, gerçek entelektüelden yoksun hiç bir toplumsal
hareketin başarı şansı yoktur. Çünkü, ideali, ütopyayı, perspektifi inşa eden
entelektüellerdir. Tabii orada söz konusu olan, Gramsci anlamında, ezilen halkların,
sömürülen sınıfların “organik entelektüelleridir”. Entelektüel, devrim öncesinde, devrim
anında ve devrim sonrasında önemli bir işlev üstlenebilir. Yeni, orjinal ve devrimci
fikirlerin derece derece halk kitleleri tarafından içselleştirilmesi, “fikirlerin maddi birer
güç haline gelmesi” büyük öneme sahiptir. Tabii bu, “dışardan bilinç götürme”
anlamında değil. Karşıt bilincin kitleler tarafından içselleştirilmesi şeklinde. Kendisi de
ezilen-sömürülen sınıfın tarafında olan entelektüel, mevcut sistemin teşhir edilmesinde,
onu aşmanın olanakları üzerinde, muhtemel bir toplum düzeninin nasıl olması gerektiği
konusunda bilinç sıçramasına katkıda bulunabilir. Sol örgütler entelektüel işlevi
küçümsüyorlar, çünkü entelektüelin, ayıplarını açığa çıkarma istidadı ve yeteneğinden
çekiniyorlar… Yıllar evvel Özgür Üniversite’de dersleri izleyen bir genç vardı. Bu genç
aynı zamanda bir sol partinin de üyesiydi. Örgüt yönetimi onun Özgür Üniversite’ye
devam ettiğini öğrendiğinde, uyarıyor: “ Bir daha oraya gitme, biz sana gerekli olanı
öğretiriz” diyorlar… Örgüt bir kere dünyanın gerçekliğinin tapusunu cebine koymuşsa,…
düşünmeye, şüphe etmeye, araştırmaya ne gerek var… Bunları söylerken entelektüeli ve
onun misyonunu yücelttiğim gibi bir anlam çıkarmak asla doğru olmaz. Zira bu dünyada
yüceltilmeyi hak eden hiç bir şey yoktur, olmamalıdır ve buna entelektüel de dahildir.
Aksi halde hem entelektüeli ve onun misyonunu yüceltmek hem de komünist toplum
perspektifinden, sınıfsız toplumdan söz etmek büyük bir çelişki olurdu…

GZ: Tamamen katılıyorum. Yüceltmemek ve kitlelerden üst bir mevkiye koymamak
koşuluyla entelektüellerin rolü çok önemli. Sol bu noktada da çelişkili ve sarkacın her iki
ucu açısından da hatalı bir yönelim içinde. Bir yandan, belirtiğin nedenlerle
entelektüelleri tehlikeli görüyorlar ve onları örgütlerinin rakibiymiş gibi algılıyorlar. Bir
de tabii, Stalinist dönemin, entelektüelleri horlayan ve baskı altına alan geleneğini devam
ettirmeleri söz konusu. Ama diğer yandan, örgütlerinin dışındaki popüler entelektüellere,
yani şu senin sözünü ettiğin, “konunun uzmanları”na karşı da tiksindirici ölçüde bir
hayranlıkları, hatta onların karşısında bir aşağılık duyguları söz konusu. Bu tür sistem içi
entelektüellerin sempatisini kazanmak için binbir takla atıyorlar. Aslında Stalin
döneminde de böyleydi. Bir yandan Sovyetler Birliği’nin içinde entelektüelleri baskı
altına alır ve en kalitelilerini yok ederken, bir yandan da, örneğin Avrupa kamuoyunda
tanınmış entelektüellere Sovyetler Birliği övgüsü yaptırabilmek için yapmadıkları
şaklabanlık kalmazdı.
Bence bugün devrimin sağlıklı bir mecrada ilerlemesinin ilk koşulu, solda ve genel olarak
değişimin başını çekecek radikal-devrimci kesimlerde muazzam bir entelektüel
devrimdir. Eski kabuğun kırılıp atılması için bu şart. Eski hurafeler, efsaneler, putlar,
teorik uydurmalar, önyargılar, inkârcılıklar gümbür gümbür yıkılmalıdır. Yani bir
zamanlar Nazım Hikmet’in bir başka bağlamda açtığı “Putları yıkma” kampanyası gibi
bir şey gerekli. Her şey sorgulanmalı, her şey. Gün ışığı görmemiş hiçbir karanlık nokta
bırakılmamalı. Her şey tartışılmalı. Eski paradigma altüst edilmeli. Bunun yerine konacak
yeni paradigmanın da her yanı yeniden ve yeniden gözden geçirilmeli. Bütün bunlar
sonsuz bir özgürlük ortamı içinde ama birbirinin gözünü çıkartmadan tartışılmalı.

Özellikle de senin belirttiğin örgüt konusu. Örgüt gerekli ama daha baştan ne olduğu,
nereye varacağı belli olan bürokratik örgütlerle bu işin olamayacağı artık açık seçik
ortaya çıkmış bulunuyor. O halde tartışma konularından biri de “nasıl bir örgüt?”
olmalıdır. Monolitik, baskıcı, merkez komitesinin ağzına bakan örgütlenmelerle bu iş
olmaz ve zaten insanlar tekrar tekrar bozuk bir aleti denemezler. Bir alet çalışmıyorsa
çalışmıyordur. Bir denersin, iki denersin, hadi emin olmak için üçüncü kez de denersin
diyelim ama çalışmadığını görünce onu bir kenara atar ve yeni bir alet ararsın kendine.
Örgüt de eğer bir fetiş aracı değilse, devrim için bir araçsa, yararlılığı, işlevselliği
açısından ele alınmalı ve yeniden oluşturulmalıdır.

Lenin’in Yaklaşan Felaket diye bir broşürü vardı.

Biz de bugün Yaklaşan Devrim demeli miyiz? Bence demeliyiz. Ama gerçekten

yaklaşıyorsa onu karşılamaya hazır olmak bir zorunluluktur. Tabii bu sözlerimden

devrimi bir “an” olarak algıladığım sonucu çıkarılmamalıdır. Bu sadece bir metafordu.

“Yaklaşan devrimin” içindeyiz zaten. Bizi, bütün bunları bugün daha da ısrarlı

konuşmaya sevk eden de bu değil mi zaten?

FB: O halde bu söyleşiye: “XXI. Yüzyılın ilk on yılları, dünya ölçeğinde devrimler

dalgasının on yılları olacak” başlığını koyabiliriz…

5 Aralık 2011

ERDOĞAN’IN NİYETİNİ OKUDUM (!)

2011-12-03T09:40:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Dün televizyonlarda Balbay’ın eşi çocuklarının babalarını özlediğini ifade etti. Bu ifadelerin aynisini ablam 27 Mayıs faciasının ertesinde ada kumandanına ‘’Çocuklarım babalarını özlediler’’ dediğini hatırlattı. O günlerde Balbay’ın gazetesi CUMHURİYET pür neşe, ellerine kına yakmış gibi, 27 Mayısı bayram ilan ediyordu. O zaman ablam mağdurların arzusunu dile getiriyordu, şimdi darbe planları hazırlayan, günlüklerini tutan Balbay için duygusal sözler ediliyordu. Kaderin cilvesi.

27 Mayıs da Yassı ada zulmüne tabi olanlara Düşükler tabirini ilk defa dile getirdiğini söyleyen bir CHP milletvekili, gel zaman, git zaman Almanya da oturma izni almak için benden rapor almağa geldiğinde eylül askeri darbesinde milletvekilliğini kaybetmişti. Kendisine siz o meclisin Düşüklerinden misiniz? Diye sormuştum.

Fikriniz ne ise Zikrinizde öyle olur.(!)

CHP’nin kendini çok akıllı zanneden bir bayan milletvekili var. Diyor ki;’’ Bir Tuncelilinin parti başkanı olması en güzel özür dilemek sayılmaz mı?’’ Bir insan kendi ifadesi ile kendisini böylesine tekzip edebilir mi? Dersim kelimesi yerine hala Tunceli demesi özür dilemediklerinin teyidi olamaz mı? Bu bayanın Bahçeli ile benzer bir hususiyeti de, değil gülmeyi, tebessüm etmeği dahi becerememesidir. Bu gibi insanlar devamlı depresyon içindedirler ve ‘’Musculus risorius’’ları ,yani gülme refleksini mümkün kılan adalelerinin dumura uğramış olmasıdır..

Başbakan Erdoğan devlet adına özür dilediğini söyledi. Çünki o artık kendini Devlet başkanı olarak görmeğe başladığının, yani fikrine göre Zikri de bu yönde olduğuna alamet sayılmaz mı?

Başbakanın NİYETİNİ okudum (!)

1. DERSİMden özür dileyerek Kürtlerin ve Alevilerin gönlünü almak istedi. Taraflarca da bir devrim olarak algılandı, gayri samimi, CHP yi, Kılıçdaroğlunu köşeye sıkıştırma taktiği olarak da ifade edilmesine rağmen.

2. Bedelli kanununu çıkararak gençleri ve ailelerini memnun etti. Hiçte adil olmamasına rağmen.

3. Yapılacak tahsilatın şehit ailelerine verileceğini açıklayarak, ilerde PKK için yapılacak düzenlemelere fazla itiraz olmamasını planladı.

4. Yerel idarelere imkânları artırarak ( Sezer’in veto ettiği kanun) BDP nin sesini kısmasını temin edeceğini düşündü. Yeni anayasada ( Anayasal vatandaşlık ve anadilde seçimli dil eğitimi serbestisi getirilecek), PKK lılara yarı af ve Öcalan’a ev hapsine geçilmesi için USA dan magnetik kelepçeyi ısmarladı. Şubatta bu kelepçelerin geleceğini basın duyurdu. En mühim mi KAN AKMASINI DURDURACAK. Türkiye de barışı sağlamış olacak.

5. Başkanlık yahut ta yarı başkanlık sistemini getirerek Cumhurbaşkanı olmağı hak ettiğini kamuya kabullendirmiş olacak.

6. Bu niyetlerin önüne geçecek Muhalefet de mecliste yok. Türkiye’nin bu gelişimlerden yararlı çıkacağını düşünüyorsam da Erdoğan’ın TEKADAM konumunu perçinlemesi tehlikeli olabilir. Tehlikelin ilk alameti Suriye’ye savaş ilanına karar vermesi ile ortaya çıkabilir.

Antalya, 01.11.01

DERSİM ANEKTODLARIM…

2011-12-03T09:36:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Lise tahsilim sırasında çok çalışkan ve zeki bir arkadaşım vardı. İftihar listesine geçerdi. Sonra İstanbul da Tıbbiyeyi birlikte bitirmiştik. Ben Almanya da çalışırken ondan bir mektup aldım. Almanya da ihtisas yapmak istediğini, tavassutumu rica ediyordu. Bir profesör arkadaşımdan ona davetiye göndermesini istedim. Oda Almanya ya gelip cerrahi branşın da uzman. Sonra duydum ki ‘’ Ermeni cemaati başkanı olmuş.’’ O güne kadar, belki de korktuğundan, Ermeni asıllı olduğunu en yakın arkadaşı bana söylememişti. Geçen sene beni ziyarete geldiğinde hayat hikâyesini anlattı. Ermeni asıllı babasının Dersim de bakkal dükkânı varmış. Dükkânından Kürtler alışveriş yaptığı gerekçesiyle ailesi sürgüne gönderilmiş. Gönderildikleri kasabada lise olmadığı için Malatya da terzilik yapan dayısının yanına gelmiş. İstanbul’a geldiğinde de babasına Kumkapı da (Ermenilerin yoğun yaşadığı) bir bakkal dükkânı açmıştı. Demek ki Dersim de sadece Kürtleri ve Alevileri değil, o zaman ki devlet Dersim halkını yok etmeği planlamış.

Adıyaman’ın Samsat ilçesinde Hacı Bedir ağanın damadı Hacı Şeyh Ağa’nın oğlu Hicri veremden mustaripti ve İstanbul da Yakacık’ta ki verem sanatoryumunda tedavi oluyordu. Kendisini ziyaretimde bana Ermeni tehcirinden enteresan bir anekdot ‘dan bahsetti. Babası tehcir sırasında çok sayıda Ermeni asıllı vatandaşları saklamış ve onların yok edilmesini önlemiş. Yahudileri Nazilerden saklayan ve onların yaşamını sağlayan Hollywood’da Oscar ödülü alan Schindler’in listesi adlı bir film vardır. Adıyamanlı ve halen İstanbul milletvekili olan Süreyya Önder’in bu hadiseyi araştırıp bir senaryo yazmasını isterim.

1926 da Şeyh Sait İsyanı sırasında Mırdıs’lı Hacı Bedir ağanın damadı Şükrü ağa ve kardeşi Nuri ağa, dedem Zeynel bey Diyarbakır istiklal mahkemesine verilmişti. Hacı Bedir Ağa’nın Mustafa Kemal’den ricası üzere af edilmişlerdi. Fakat Telgraf Diyarbakır’a varıncaya kadar Şükrü ve Nuri Ağa’lar asılmış bulunuyorlarmış. Dedem affa uğruyor, fakat Mersin’e sürgüne gönderiliyor ve hapse atılıyor. Kardeşine çok düşkün olan Hacı Bedir ağa dedemin mahpusu yetine çok üzülüyor ve kalp sektesinden vefat ediyor. Bazılarının iddiasına göre Hacı Bedir ağa da, milletvekili olmasına rağmen Mersine sürgün edilmişti. Kâhta’da ki mal ve mülkleri hazineye intikal ettirilmişti. Gerek Kâhta da ki gerekse Mersin de ki Çiftliğin bedelleri varislerinden tahsil edilmişti. Dengir Fırat’ın TBMM arşivinden bu anlatılanların doğru olup olmadığını araştırmasını beklerim.

Nuri Ağa’nın oğlu (Kürt şairi)Osman’ı Sabri Suriye ye kaçıyor ve orada vefat ediyor. Kâhta da dava vekilliği yapan Osman Bakırcı Diyarbakır İstiklal mahkemesi savcısının iddianamesini ezbere bilirdi ve dedemin isteğiyle o tiradı tekrar ederdi.

Bu anekdotları anlatmaktaki maksadım eski yaraları kaşımaktan ziyade bunların tarihte kayda geçmesi ve gelecek nesillerin bilgisine sunmak içindir.

Türkiye’nin dış politikası sıkıntı içinde. Daha dün sıfır problemi olduğumuz ülkeler düşmanca politikalara mı dönüşüyor. Suriye Scud füzelerini Türkiye ye çevirmiş., Irak THK inin Irak üstündeki uçuşlara yasak getirmiş, Petrol ihalelerine Türkiye firmalarını sokmamış, İran Türki ye deki kalkan füzelerini vuracaklarını bildirmiş. Cumhurbaşkanı Gül Kıbrıs ta iki devlet gerçeğini tatbikata koyacağını açıklamış. Dahilde Kürt avukatlar hapse atılıyor, 60 dan fazla gazeteci hapiste.. Kürt açılımı dumura uğradı. Ermeni açılımı hakeza. Azerbaycan’la münasebetler limoni.

Bedelli askerlik yapmak isteyen18 yaşındaki gençler 30 bin lirayı nereden bulacaklar. Vicdansız bir karar.

Antalya, 28.11.01

Zenginlik, yoksulluk ve özel mülkiyete dair [I]

2011-11-20T17:40:00.001+01:00

O halde neden zenginlik var sorusuyla başlamak gerekecektir. Yoksulluk zenginlikten kaynaklanıyorsa, zenginlik nereden kaynaklanıyor? Zenginlik de özel mülkiyetten kaynaklanıyor. Eğer özel mülkiyet diye bir şey olmasaydı, sözlüklerde zenginlik ve yoksulluk kelimeleri de olmazdı... Eğer insanlar üretmek ve yaşamak için gerekli araçlara Faiz Cebiroğlu’nun dediği gibi “ortakça“ sahip olsalardı, özel mülkiyet diye bir musîbet toplum yaşamına musallat olmasaydı, zenginlik de yoksulluk da olmazdı.

Fikret Başkaya

Neden yoksulluk var? Neden yoksulların sayısı sürekli artıyor ve artmak zorunda? Göreli ve mutlak yoksulluğun sürekli büyümesinin sebebi nedir? Neden hep “yoksullukla mücadeleden” söz edildiği halde yoksulluk çığ gibi büyüyor. Yoksullukla mücadele söylemi neyi gizliyor? Bunun doğrusu zenginlikle mücadele olması gerekmiyor mu? Eğer öyleyse neden hiç “zenginlikle mücadele” diye bir şey akıl edilmiyor? Zenginlikle mücadele akla gelmiyor zira zengin ve zenginlik bir tabu mertebesine yükseltilmiş durumdadır... Tabu söz konusu olduğunda, ondan söz etmek yasaklanır. Kimse ağzına almak istemez, almaya cesaret etmez... “Ayıbı açığa vurmanın âlemi yok” denecektir... Bir şarkıcının iki saatte kazandığını, asgari ücretle çalışan biri nasıl olup da tam 11 yılda kazanabiliyor? Bir şirket patronunun veya yöneticisinin [ CEO’su densin] bir saatte kazandığı 2783 dolar neden sorun edilmiyor? Bu “yetenekli”, “akıllı”, “becerikli”, “işbitirici” kişi, saatte 2783 dolar kazanırken, çalıştırdığı işçiler de saate 28 cent kazanıyor... Hesap ortada... Aradaki yetenek, akıl, beceri farkını bir düşünün... Ve bir tek kişinin 74 milyar dolar servete sahip olduğu bir dünyada 1 milyar insanın açlıkla cebelleşmesine şaşmak niye? Soruları çoğaltmak mümkün ama aslında durum sanıldığı kadar karmaşık değil!

Mâlûm, kelime ve/veya kavram çifti diye bir şey vardır. Bu, bir kelimenin veya kavramın, başka bir kelime veya kavrama gönderme yaparak varlık kazanmasıdır. İşte zenginlik ve yoksulluk kelimeleri bu gruba dahildir. Zenginlik olmadan yoksulluk olmaz veya yoksulluk olmadan zenginlik olmaz. Efendi ve köle, zâlim ve mazlûm, güzel ve çirkin, iyi ve kötü, sıcak ve soğuk, vb. kelime/kavram çiftine dahildir. Bu tür kelime ve/veya kavram çifti durumunda, çifti oluşturan kelime veya kavramdan her biri diğerini varsayar, ona gönderme yapar veya imâ eder. Elbette burada bizi ilgilendiren zenginlik ve yoksullukla ilgili olarak belirleyicilik ilişkisine açıklık getirmek önemlidir. İlişkinin yönü, zenginden yoksula doğrudur. Zenginlik olduğu için yoksulluk vardır. Öyleyse yoksulluğu gerçekten sorun eden birinin çözümü nerede bulacağı bellidir. Eğer zengin olmasaydı yoksul da olmazdı...

O halde neden zenginlik var sorusuyla başlamak gerekecektir. Yoksulluk zenginlikten kaynaklanıyorsa, zenginlik nereden kaynaklanıyor? Zenginlik de özel mülkiyetten kaynaklanıyor. Eğer özel mülkiyet diye bir şey olmasaydı, sözlüklerde zenginlik ve yoksulluk kelimeleri de olmazdı... Eğer insanlar üretmek ve yaşamak için gerekli araçlara Faiz Cebiroğlu’nun dediği gibi “ortakça“ sahip olsalardı, özel mülkiyet diye bir musîbet toplum yaşamına musallat olmasaydı, zenginlik de yoksulluk da olmazdı. Tabii akla, mantığa, izâna, sağduyuya aykırı kapitalist sistem de geçerli olmazdı. Doğal yaşam tehdit altında olmazdı... Demek ki, insanlığın ve uygarlığın şimdilerde içine sürüklendiği sefil durumun gerisinde, üretmek ve yaşamak için gerekli araçlara, yaşamı var eden ve sürekliliğini sağlayan kaynaklara küçük bir azınlık tarafından el konulması keyfiyeti yatıyor. Başka türlü ifade edersek, bu günkü kepazelik bir sapmanın sonucu... Herkese ait olması gerekenin, herkesin ortak kullanımına sunulması gerekenin, küçük bir azınlık tarafından gasbedilmesi de hukuk sistemiyle korunup, sürekliliği sağlanıyor... Birilerinin herkese ait olması gereken yaşam araçlarına el koyup, sahiplenmesi, başkalarının kullanımının yasaklanması, hukuk sistemiyle meşrulaştırılsa da, ne meşrudur, ne haklıdır ve ne mantıklıdır, ne de kabûl edilebilir bir şeydir... O zaman geçerli hukuk sisteminin aslında neyi ifade ettiğini de tartışma gündemine getirmek gerekecektir. Hukukla ilgili tartışmayı şimdilik başka zamana bırakarak, asıl konumuza dönelim ama geçerken şu “hukuk” denilenin hukukçulara, “konunun uzmanlarına” bırakılmaması gereken bir şey olduğunu da hatırlatarak...

İnsanlık tarihinin büyük bölümünde özel mülkiyet diye bir şey bilinmiyordu. İnsanlar ortak üretip, ortak tüketip, ortak yaşamayı başarıyorlardı. Uygarlık belirli bir eşiği aştığında, gücü ele geçiren sınıflar, zor ve savaşla insanları köleleştirdi, kendilerine tâbî duruma getirdiler, herşeyin sahibi oldular, herşeye hükmeder duruma geldiler. Sadece birikmiş zenginlik, toprağın altı ve üstü değil, insan toplulukları da bir kralın, hükümdarın, prensin, sultanın, hanın... kulları, köleleri, tebaları durumuna geldi. Yaratılan zenginlik küçük bir azınlığın elinde toplandı. Bu güçlü olanın şiddete başvurarak topluluğa ait olması gereken yaşam araçlarına el koyması demekti. Sistem şiddete ve zora dayalı olarak kendini var ediyordu ama bir meşrulaştırmaya da ihtiyaç duyuyordu elbette... Bu amaçla ideolojik kölelik veya gönüllü kulluk devreye sokuluyordu... Geçerli durumun “Tanrı’nın arzusu olduğu, efendinin de Tanrı’nın iradesinin temsilcisi olduğu düşüncesi yerleştiriliyordu.

Kapitalizmin tarih sahnesine çıkmasıyla, önceki dönemdeki zorun, şiddetin ve kaba kuvvetin yerini para alacaktı. Elbette bu şiddetin sahneden çekildiği anlamına gelmiyordu. Zira egemenlik, tahakküm ve zulüm düzeni mutlaka iki şeye ihtiyaç duyar: Şiddet, zor, kaba kuvvet, baskı ve zulüm ve gönüllü kulluk veya ideolojik egemenlik. Zaten kapitalizmle birlikte ortaya çıkan burjuva düzeni, Eski'nin mirasçısıydı, önceki dönemde atılmış temeller üzerinde yükselmişti... Fakat, yeni sistemin paraya dayanması, zora, kaba kuvvete dayalı sistemden farklı bir nitelik taşıyordu, zira, para parayı çekiyor... Parası olan her seferinde daha çoğuna sahip oluyor, sürecin her ileri aşamasında sosyal eşitsizlik büyüyor, zengin-yoksul uçurumu derinleşiyor. Paraya dayalı düzen reel bir karşılığı olmayan, özgürlük, demokrasi, insan hakları gibi söylemlerle meşrulaştırma yoluna gidiliyor. Özü itibariyle anti-eşitlikçi bir sistem olan kapitalizm geçerliyken, adaletten, barıştan, özgürlükten, insan haklarından, vb. söz etmek ikiyüzlülük değil midir? Herkesi herkese düşman etmeye göre kurgulanmış, emek sömürüsüne dayalı kapitalist sistemde barış mümkün müdür? Eğer gerçekten barış amaçlanıyorsa, adaletin amaçlanması, adalet amaçlanıyorsa da eşitliğin amaçlanması gerekir. Her kim ki, sosyal eşitlik için mücadele etmiyorsa, barış ve adaletten söz etmesinin bir kıymet-i harbiyesi yoktur... Kapitalizm geçerliyken özgürlük, sadece mülk sahibi sınıfların, sermaye sahiplerinin, paraya hükmedenler sınıfının özgürlüğüdür...

Özel mülkiyetin yüceltilmesinin, kutsanmasının ve dayatılmasının gerisinde Batı burjuva düşüncesinde içkin [ mündemiç] bir anlayış bulunuyor ve bu anlayışın kökleri Greko-Romen ve Yahudi- Hrıstiyan [ Judeo-Chretien] ve burjuva gelenekte bulunuyor. Nitekim Eski Ahit de: “Tanrı insanı kendi suretinde yarattı... "Verimli olun, çoğalın" dedi, "Yeryüzünü doldurun ve denetiminize alın; denizdeki balıklara, gökteki kuşlara, yeryüzünde yaşayan bütün canlılara egemen olun” dedi. [Eski Ahit [Tevrat]. 27-28. ayetler]. Dikkat edilirse, “tüm canlılarla birlikte yaşayın, varolun” denmiyor, kendi dışınızdaki şeylere “egemen olun” deniyor... O halde herkese ait olanın özel mülkiyet konusu olması nasıl meşrulaştırılıp/ dayatıldı? Bu işin de bujuva ideolojisinin ve liberalizmin en önemli teorisyenlerinden biri ve kendisi de bir burjuva olan İngiliz John Locke tarafından kotarıldığı anlaşıyıyor. J. Locke, “ An Essay Concerning the True Orijinal Extend and End of Civil Government”, The Second Treatise of Civil Government, [1690, chapter 5 ] adlı eserinde, Tanrı’nın insanlığa sunduğu kaynağın bir kısmının özel kullanıma, özel mülkiyete evrilmesininin, başkalarının kullanımdan dışlanmasının gerekçesinin ‘o kişinin harcadığı emekle’ açıklıyor. Eğer, diyor John Locke, “ Toprak ve tüm aşağı yaratıklar Tanrı tarafından tüm insanlara bahşedilmişse, her insanın da kendine ait olması gerekir”.... Eğer doğanın ürünlerine bir emek harcanarak sahip olunuyorsa, emek ona bir ilave yapıyorsa, kendi emeğiyle elde edilenden başkalarının hak iddia etmeye hakkı yoktur...” diyor. Bu durumda bireysel sahiplenme [mülkiyet
dışında kalan da başkalarına ait olacaktır... Oysa birilerinin ortak olanı sahiplenip/kullanması, başkalarının her türlü mülkiyetten dışlanması demeye gelir. Eğer özel sahiplenme [mülkiyet] doğanın kaynağını ve geçmişin mirasını yok ederse, başkalarına ne kalacaktır? Aslında İngiltere'de ve İskoçya'da ortak kullamın konusu olan toprakların özel mülke dönüştürülmesi, toprak lordu kapitalistler tarafından gasbedilmesi, Locke’dan önce başlamıştı, vahşi özelleştirme dalgası ondan sonra da devam etti... Döneme köylü isyanları ve komünist hareketler [ komünist “Diggers” hareketi gibi] damgasını vurmuştu. Artık geçerli burjuva anlayış, ortak kullanım konusu olan şeyleri değersiz sayıyordu. Bir şeyin değerli olmasının koşulu, o şeyin özel mülkiyet konusu yapılmasıydı... Özetlersek, Locke, ‘ birey çalışmasıyla, harcadığı emekle kamuya, topluluğa ait olan ama bir değeri olmayanı, değerli bir hale getiriyor ve tabii ona sahip olmayı da hak ediyor...’diyor İngilizcede işlenmeyen toprak, telef edilmiş toprak [waste land] sayılıyor ve Locke oradan hareketle de özel mülkiyeti meşrulaştırıyor. Ve baklayı ağzından çıkarıyor: “Eğer kullandığımız şeyin gerçek değerini lâyıkıyla tahmin etmek istersek, farklı maliyetleri hesap edersek, emeğe ve doğaya ait olanı ayrıştırırsak, emeğin payının %99 olduğunu görürüz...” Daha sonra faizin devreye girmesi ve kapitalist sürecin olgunlaşmasıyla “paranın parayı çekmesi” süreci de hızlanıp derinleşecek, her şey çığırından çıkacaktı...

Elbette bu tür bir mantık ve düşünce sistemi geçerli olunca, özel mülkiyetin meşrulaştırılması, kutsanması, yüceltilmesinde şaşılacak bir şey olmazdı. O zaman nasıl olup da bir şarkıcının 2 saatte 80 bin TL “kazandığı” da sorun edilmezdi... Çünkü bu parayı emeğinin karşılığı olarak kazanmıştır... öyle ya... Aslında şarkıcının ‘kazandığını’ sandığı ve lüks harcamalarda kullandığı para, gerçekten bir emek harcanarak yaratılmıştır ama bunda şarkıcının dahli son derecede önemsizdir. Asıl emeği harcayan işçilerdir ve şarkıcıya ‘yeteneği’ karşılığında transfer edilen emek sömürüsünün sonucu olandır. Mafyanın el koyduğu için de aynı şey söz konusudur ve emek sömürüsü sonucu yaratılan ve kapitalist sınıf tarafından el konulan değerin mafya tarafından hileye ve şiddete başvurularak el konulan kısmıdır, yani bir transfer söz konusudur. Artık sadede gelebiliriz. Gerçekten John Locke’un iddia ettiği gibi mülkiyet nerdeyse tamamiyle emeğe, bireyin tekil emeğine mi dayanır? Ya da böyle bir şey mümkün müdür? Eğer bu mümkün olsaydı, âdil sayılabilir miydi? Farzedelim ki, son derece yetenekli, akıllı, becerikli, “işbitirici” biri, bir uçak kazası sonucu okyanusa düştü ve şans eseri ıssız bir adaya çıkmayı başardı. Bu kazazede dışarıyla bağ kurması imkânsızken neleri ne kadar yapabilir? Yaşamını nasıl sürdürebilir, neye ne kadar sahip olabilir? Bir kere günün çoğunu balık, salyangoz, yengeç, v.b. avlayarak ya da yenebilir bitki ve varsa meyveleri toplayarak geçirecektir. Taşları veya ağaçları birbirine sürterek ateş yakabilirse, avladıklarını pişirerek yiyebilir, kendine ağaçlardan ve otlardan bir baraka, belki ağaçlardan bir küçük kayık yapabilir... Zamanla bazı bitkileri sınırlı bir şekilde yetiştirebilir... Avlayabilirse hayvan derisinden veya bitkilerden örtünecek bir şeyler yapabilir... Bir gün adadan kurtulma umuduyla sevgilisine, eşine ve çocuklarına hediye edeceği deniz kabukları biriktirir... Daha fazlasını yapması pek mümkün değildir... Aynı kişi bir sanayi işletmesinin veya finans grubunun CEO’su olsaydı nelere sahip olabilirdi... Belki istediği her şeye... Demek ki, insanın neye sahip olacağı bireysel emek ve çabasından başka faktörlere bağlı, sadece kendi çabasından, yeteneğinden, ustalığından, becerisinden neşet eden bir şey değil... Başka türlü ifade edersek, emeğin hangi koşullarda harcandığı büyük önem taşıyor.

Değerin veya zenginliğin üç kaynağı vardır: 1. Doğanın katkısı; 2. Geçmiş nesillerin mirası olan bilgi, beceri teknik yetenek, alet-edevat, kültür, v.b. ; 3. Yaşayan neslin gerçekleştirdiği işbirliği [sosyal emek]... İşte bu gün emek verimliliğinin ve yaratılan zenginliğin gerisinde esas itibariyle bu üçü bulunuyor ve orada bireyin tekil katkısı ihmal edilebilir değilse de son derecede sınırlıdır. Bu da demektir ki, toplam ortak ürün doğanın, geçmiş ve mevcut nesillerin ortak çabasının ürünü olarak tezahür ediyor. Eğer öyleyse, herkese ait olması gerekenin özel sahışlar tarafından ele geçirilmesi, sahiplenilmesi, özel mülkiyet konusu yapılması, mantıklı, haklı ve âdil, meşru, dolayısıyla kabul edilebilir değildir... Lâkin hukuka uygundur... Yasaldır... En zengin Amerikalı Bill Gates’in 59 milyar dolar serveti olduğu biliniyor. Yukarıda saydığımız üç unsur dikkate alınsaydı, Bill Gates’in sahip olması gereken en çok ne kadar olabilirdi dersiniz? Bu gün sahip olduğunun kaç milyonda birini hak ederdi? Elbette ortak zenginliğin özel kişiler [kapitalistler ve çevresi] tarafından bu şekilde ele geçirilmesi, özel mülk durumuna getirilmesi, lüks tüketimle yok edilmesi, sadece insânî, sosyal, politik olumsuzluklar ve kötülükler ortaya çıkırmakla kalmıyor, doğa tahribatına, ekolojik bozulmaya, velhasıl yaşamın temelinin aşınmasına da neden oluyor. Bu temel dengesizlik ve eşitsizlik, bir dizi tehlikeli dengesizliğe de kaynaklık ediyor. Özel mülkiyetin geçerli olduğu üstelik kutsandığı bir dünyada, ahlâktan söz etmek bir şeyi olmadığı yerde aramaktır zira özel mülkiyetle ahlâk bağdaşır değildir. Hem insanlığın ortak çabasının ürünü olan servet [zenginlik] küçük bir mülk sahibi kapitalist sınıf ve çevresi tarafından yağmalanacak, bir de oradaki devlete “hukuk devleti” denilecek ve etikten, insan haklarından, demokrasiden, özgürlükten, insan haklarından söz edilecek... Bu durumun sürdürebilirliğine kim daha ne zamana kadar inanabilir?

Kaldı ki, belirli bir eşik aşıldığında maddi zenginlik bir refah unsuru olmaktan çıkar. Sahip olma, her seferinde daha çoğuna sahip olma tutkusu tarafından rehin alınmış bir insan, aslında sahip olduğu şeyler tarafından sahip olunan durumuna düşer. Bu, sahip olanın sahip olunması durumudur... Zira, artık o yola giren bireyin iradesi devre dışı kalmıştır. Bu bakımdan gerekli olanla, gereksiz ve vazgeçilebilir olan ayrımının yapılması önemlidir. Sahip olma dürtüsü de , farklı olma isteğinden bağımsız değildir. İnsanlar başkasının sahip olduğundan fazlasına sahip olmayı bir mârifet sayıyorlar. Okullarda verilen eğitim de “farklı olma”, “herkes gibi olmama” bilincini yerleştirmeyi amaçlıyor...

Kapitalist sınıf üç alt-unsurdan oluşuyor: 1. Sermaye sahipleri, [paraya sahip olanlar, hisse senedi sahipleri, faiz karşılığı borç verenler]; 2. girişimci [müteşebbis] denilen işletme yönetici ve sahipleri ve; 3. üretilen malları tüketiciye ulaştıran tüccarlar. İşte bu üçü çevresindekilerle birlikte toplumun üretici gücünü/kapasitesini, toplumsal servetin de en büyük bölümünü ellerinde tutuyorlar ve burjuva sınıfını oluşturuyorlar. Bilindiği gibi burjuva sınıfı sadece mülk sahibi sınıflardan ibaret değildir. Politikacılar, sivil ve militer bürokrasinin yükseklerindekiler, üniversite üyeleri, medyada etkin kesim, sanatçılar, eğelence sektörünün kaymak tabakası, vb. burjuva sınıfnı oluşturuyor. Üretim araçlarının ve yaşam araçlarının özel mülkiyetine sahip olmaları, mülksüzleştirilmiş, emeklerini satarak geçinen işçi sınıfının ve bir bütün olarak emekçi sınıfların emeğinin ürünü olana el koymalarına imkân veriyor.

Bu vesileyle mülkiyete dair kafa karışlığının da aşılması gerekir: Birincisi, mülkiyetten söz edildiğinde bir kere özel mülkiyet kastediliyor; ikincisi, insanın yaşamı için gerekli olan üretim ve tüketim araçları mülk tanımı dışındadır. Arabaya sahip olmakla o arabayı üreten fabrikaya sahip olmak aynı şey değildir. Mülkiyet başkasının emeğini sömürmeye, başkasınının emeğinin ürününe el koymaya imkân veren, üretim ve yaşam araçlarına sahip olmaktır. Bir insanın ihtiyacanı mütevazı düzeyde sağlayan üretim ve yaşam araçlarına sahip olmak mülkiyet değildir...

İnsanlığın ortak serveti [zenginliği] ve yaşam kaynağı olanın özel şahışlar tarafından sahiplenmesini haklı gösterecek hiç bir haklı ve mantıklı gerekçe yoktur. Öyleyse özel mülkiyetin tasfiyesini amaçlayan, ‘genel toplum yararını’ veya “insanlığın ortak iyilğini” esas alan bir rotaya girmek için de hiç bir engel yoktur...

Zaten özel mülkiyetin gerekliliği ve vazgeçilmezliğine dair ileri sürülen bildik argümanların hiçbir inandırıcılığı yoktur. Gelecek yazıda özel mülkiyetin neden ortadan kaldırılması gerektiğine dair tartışmayı sürdürebiliriz...

Emre Ulus’un Kürtlere sunduğu HAVUÇLAR

2011-11-19T09:39:00.000+01:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Almanya da bir zamanlar eczacıları (teasing) kızdırmak için, alaya almak için bir söylenti vardı. Havuç var mı (Hat tu Möhren ). Çok bilmiş ( Arapça Akilden üretilen bir kelime var. Onu söylersem belkide hakaret sayılabilir.) USLU Kürtlerde öfke, Humor (Fransızcadan ürettiğimiz bir kelime) sahiplerince güldürücü bulunan 10 çözüm önerisi var ki; TARAF gazetesinin onu yazar olarak kabullenmesi insanı incitiyor. Aklıselim sahibi Ahmet Altan’a mektup yazıp onun yazarlığının Taraf gazetesine yakışmadığını, köşe yazarlığına son vermesini istirham edeceğim.
Uslu diyor ki YABANCI DİLLER babında Kürtçe kurslar açılsın. Yabancı diller terimi Kürtleri öfkelendiriyor. Öfkeli gençler dağa çıkmağa devam ediyor. Çünkü onların babaları zindanda işkence görüyor. Kardeşleri dağda katlediliyor. O taş atan çocuklar o küçük yaşta dağa çıkmağa motive ediliyor. Bir Filistinli şair şöyle diyor. ‘’Daha çocukken kardeşimin, babamın İsrailli askerlerce katledilmelerini pencereden seyreder ve İsraillilerden nefret ederdim.’’

Uslu’ya göre dağa çıkanlar belki de saf GUEVERA’dır, yahut ZAPATA. Yüzde 30 u Suriyeli, yahut İranlı Kürtler ise soruna enternasyonal zaviyeden bakmak lazım. PKK bitirilse bile yenileri türer ta ki Kürdistan ASLINA RUCİ ( Restutio ad Rem) gerçekleşinceye kadar. Almanların Kürt Gerillalarına duygudaşlık yapmalarının sebebi, kendilerinin de 45 sene boyunca ikiye bölük yaşamış olmalarından ötürüdür. Bir sakat PKK’lılar kampını ziyaret ettiğimde gördüm ki elini sıkmak istediğim gencin kolu yok, selam vermek istediğim genç kızın yüzü yanık, kör olmuş, bir başkasının ayağında tahtadan protez var. Üç gün kusmaktan, ağlamaktan kendimi alamadım Gecelerce rüyama girdiler. Bunlara Almanya kızıl haçı kucak açmışsa, başbakanın dediği gibi yataklık yapmıyorlar. İnsani temelde duygudaşlık yapıyorlar.

Kaç bin Suriyeli rejim karşıtını Hatay da barındırıyorsan, İranlı kaç bin Fedai’yi barındırıyorsan, kaçbin Çeçeni barındırıyorsan, sana sormazlar mı yataklık yapıyorsun diye. Hamas’a gösterdiğin alakayı, seçimle gelmiş BDP’lilere gösteriyor musun?

Atatürk Dersim de Sabiha Gökçen vasıtasıyla 50 bin suçsuz Kürtleri ve Alevileri katletmesine rağmen İzmit’te Ahmet Emin Yalman’a doğru bir söz söylüyor. ‘’Kürtler bizden ayrı yaşayamazlar , fakat onlara bölgesi ÖZERKLİK tanınmalı. Diğer doğru yapmağa çalıştığı hadisede Misaki Milli hudutlarından vazgeçmek istememesi idi. Fakat İngiliz hava kuvvetlerinin bombardımanına karşı çıkmak imkanını bulamadı. Atatürk’ün bu iki görüşü de geçerli. Fakat Askeri vesayetin, Ergenekonların, baskısından kurtulamayan Erdoğan Atatürk’ün ve sonraları da ÖZAL’ın ileri görüşlerini kale almamaktadır. Maalesef şunun farkında değiller. De Facto Kürtler Türklerden yaşam itibari ile ayrışmış durumda. Bunu Diyarbakır’ı ziyarette müşahede edebilirsiniz. Van depreminde çocuklarla, gençlerle yapılan röportajlarda onların Kürt aksanı ile Türkçe ifade ettiklerini görmekten acizler mi?

Büyük Kürt aydını İsmet Şerif VANLI vefat etmiş, sanki Van depreminde duyduğu acıya kalbi yenik düşmüş. Allah rahmet eylesin. Rahmetli ile 30 sene önce Lozan da Beau Rivage de buluşmuş, maalesef Kürtçe söyleşi yapamamıştım. Çünkü ben baba dilini öğrenmekten mahrum kalmıştım. Onunla ancak Fransızca hasbıhal yapmıştım. Orhan Miroğlu’nun son makalesinde onun şu söylediklerine makalesinde yer veriyor. ‘’Eğer Pan-İslimizim, Pan-Türkizim varsa, neden Pan-Kürdizim olmasın’’.

MHP ve CHP Kürdistan da oy alamıyorsa bu onların bu iki partiyi istemedikleri, o partlilerinde Kürtleri sevmedikleri ortaya çıkar. Buna rağmen ne hakla bu iki partide masa üstünde Kürt hakları hakkında söz sahibi oluyorlar. MHP li bir IĞDIR milletvekili var. Kürtlerin gözünün içine baka baka diyor ki ‘’ Siz sonunda bir Kürdistan devleti kurmak istiyorsunuz’’. Kürtlerin Üniter bir devlet kurmaları ahlaksızlık mı? İnsan haklarına aykırı mı? Ayıp mı? Günah mı? Kürtler ömrü billah dörde bölük yaşamak zorunluğunda mı? İşte Vicdanların susmuş olduğu, utanç duygularını sustuğu bir hezeyan. MHP ye kalsa Kürtleri Türkiye’den kovmak yahu ifna etmek.
‘’Ne Mutlu Türküm diyene’’ sözünü savunanlar diyorlar ki Atatürk ‘’ Ne Mutlu Türk olana ‘’dememiş. Aslında demiş ki yalnız Türk olanlar değil Kürt olduğu halde kendine Türküm diyen assimile olanları kastetmiş. Daha da Irkçı bir söz. Kaç milyon vereyim ki, ne kadar zulüm edeyim ki bir Türk’e ne mutlu Kürdüm desin(!)?.
Perşembenin gelişi Çarşambadan bellidir. Eninde sonunda bu dörde bölüklük ıstırap günün birinde bitecek. Atatürk’ün de ön gördüğü gibi Kürtlere üniter yapı içinde yerel bir Özerklik tanınacak. Tıpkı Irak’ta olduğu gibi. Suriye Kürt kartını oynamıyor. Kürtlerin hakkını teslim ediyor ve özerkliklerini tanımak üzere. İran da PAJK ile anlaştı. Silah kes yaptı. O halde bu dört özerk bölge birleşecek. Bunu AB de, USA da böyle istiyor. Üç memlekette özerklik tanınınca Türkiye de ki Kürtlerin özerklik istekleri daha da kuvvet kazanacak.Tıpkı Arap baharı gibi. Bu gelişmeye karşı çıkılırsa iç savaş çıkabilir. Bunu ne Kürt’ler, ne de Türkler istemektedir. Yeni Anayasanın sosyolojik gerçeklere dayanan tarzda yapılırsa Türkiye Sulha kavuşur. Kan akması sona erer. Çankaya’nın bu milletin kaderini değiştirebilecek konumunda olmasını ümit ediyorum. Şayet Gül ile Erdoğan’ın eninde sonunda demokratlık anlayışında konflikte düşmesi olasılığı açığa çıkmazsa.

Hikmet Bayur Atatürk’ün hususi kalem müdürü idi. DP listelerinde müstakil aday oldu. Sonra Muvazaa iddiası ile 20 ye yakın DP’nin ağır topları partiyi terk edip Millet partisini kurdular ve Bayur parti başkanı oldu. Şöyle demişti. ‘’ Ne zaman ki Ulus meydanında bir cumhurbaşkanı korkmadan, yalnız başına dolaşırsa Türkiye de Demokrasi geldiğine inanacağım.’’ Şimdi değil Cumhurbaşkanı, polisi, jandarması dahi çelik yelekle dolaşamıyor. Her gün bir kadın vatandaş boğazlanıyor, kurşunlanıyor. İşte Türkiye de ki İLERİ DEMOKRASİ. 60 gazeteci hapishanede. Bunlar yargının işi diyerek AK partililer dürüst mü davranıyorlar. Haksız, sebepsiz hapisse gönderilenleri kim tesbit ediyor. İç işleri bakanına bağlı polis teşkilatı değil mi? Millet bu türlü demagojiğe inanır mı?.

Erdoğan’ın her fırsatta ‘’ şu kadar yol inşa ettik, şu kadar dershane açık, şu kadar ihracat yaptık demesi bana bir müminin ‘’ Bismillah, bismillah, Allah Ekber, Allah Ekber, suphanallah, suphanallah diyerek tesbih çekmesini hatırlatıyor. Cılız muhalefet kalıpta, ‘’ Cari açık, cari açık, insani gelişme skalasın da doksanıncı sıradayız, ithalatta 60 milyar açık var, 301 den şu kadar mahpus var. Diyemiyor. Dese Erdoğan onları vatan haini ilan eder, Elinden gelse hepsini hapishaneye tıkar. Dokunulmazlık zırhına dokunamadığı için.

Marmara da şehir hatları vapurunu kaçıran gencin öfkesi nelere kadir kılıyor? Zira kimliklerine yapılan saldırı gençlerde IRZINA GEÇİLMİŞ psikolojisini tetikliyor. Benda Avrupada kimliğimi alçatanlara karşı ayni öfkeye kapılırdım.
Belçika da BRÜGGE diye eski yapısını muhafaza eden bir şehir vardır. Burada iki müşahedem oldu. Birincisi bir papazın kollosal bir heykeli idi. O papaz zamanında kralı tenkit ettiği için DİLİ KESİLMİŞ: Hani Yaşar Kemal’in Kürtlerin dilini kestiler demesi gibi.

İkincisi de zamanında zenginlerin fakirlere ev yapmış olması. Bizde bugünlerde zenginler için GÖKDELENLER yaptırılıyor. Ya o zenginlerde fakirlere birer ev yapsalar ya. Depremden dolayı insanlar hayatlarını kaybetmediler. Müteahhitler ve onları kontrol eden bürokratlar para uğruna o insanları feda ettiler.

Kalkmış Taraf köşe yazarı Kürtler’e 10 tane havuç vermeğe kalkıyor. Sen o havuçlardan vazgeç de problemin enternasyonal oluşunu düşünmeğe bak. Aklını peynir ekmekle yemediysen.

Antalya, 12.11.01

Bu bir uygarlık krizidir...

2011-11-06T07:52:00.000+01:00

Fikret Başkaya

1. Bu günün burjuva toplumlarının gerisinde, her ikisi de az-çok eşzamanlı olarak XVIII. yüzyılın son çeyreğinde ortaya çıkmış iki devrim veya ‘kopuş’ bulunuyor: İngiliz sanayi Devrimi ve Büyük Fransız Devrimi. Bunlardan birincisi kapitalist ekonominin üzerinde yükseldiği teknolojik temeli oluştururken, ikincisi de politikanın nasıl yapılacağının kurallarını vaz ediyordu. Elbette kapitalizmin tarih sahnesine çıkışı daha önceye rastlıyor. Genel bir çerçevede, yeni ve orijinal bir üretim tarzı veya uygarlık modeli olan kapitalizmin, Kristof Kolomb’un macerasıyla [1492] başladığını söylemek mümkündür. Başka türlü ifade edersek, kapitalizmin tarihi yaklaşık beş yüz yol kadar gerilere gidiyor.

İngiliz sanayi devrimi geleneksel üretim ve yaşam koşullarını tasfiye edip kapitalizmi dünyanın geri kalanına dayatırken, Fransız devrimi de geleneksel egemenlik biçimlerini ve politika yapma yöntem ve kurumlarını tasfiye etti. Artık egemenlik miras yoluyla devam etmeyecek, geleneğe ve dine dayalı sistem geçerli olmayacaktı. İnsan haklarına ve ‘genel iradeye’ dayalı bir yönetim tarzı geçerli olacaktı. Geride kalan iki yüzyılı aşkın dönemde, insan haklarını güvence altına almak üzere yürütülen özgürlük ve eşitlik mücadelesiyle, mülk sahibi [sermaye sahibi] sınıfların burjuva egemenliğini dayatma ve sürdürme mücadelesi devam etti. Esasen kapitalizmle demokrasinin, özgürlüklerin ve insan haklarının uyuşması zaten mümkün değildir. Zira, sermayenin büyümesi, ancak geniş toplum kesimlerini mülksüzleştirerek, yoksullaştırarak, üretmek ve yaşamak için gerekli araçlardan yoksunlaştırarak, proleterleştirerek mümkündür. Dolayısıyla yaşam araçları küçük bir mülk sahibi [sermaye] sınıfının elinde toplandıkça ve aradaki uçurum da zorunlu olarak derinleşmeye devam ettikçe, Fransız Devriminin temel sloganları olan “özgürlük, eşitlik ve kardeşlik [fraternité] içi boşluktan kurtulamazdı ve kurtulamadı. Zaten eşitliğin olmadığı yerde özgürlük, mülk sahibi ve/veya güç ve iktidar sahibi sınıfların özgürlüğüdür. Zira özgürlük, adâlet ve demokrasi, zorunlu olarak eşitliği varsayar. Eğer bir sistem eşitsizlik temeli üzerinde yükseliyor ve kendini ancak eşitsizlikleri daha çok derinleştirerek var edebiliyorsa, orada demokrasiden, özgürlükten, adâletten, insan haklarından söz etmek abestir...

Gerçi kapitalizmin “yaratıcı yıkıcılık” olduğu söylendi [J. Schumpeter ve başkaları] ama sistemin yıkıcılığı her dönemde yaratıcılığına baskındı. Her aşamada yaptığından daha çoğunu yıkarak yola devam edildi ama insanlara yıkılan, yok edilen değil, yapılan gösterildi. İnsanlar daha çok yapılanı görmeyi ‘yeğlediler...’ Velhasıl, burjuva egemenliğinin demokrasi, özgürlük ve insan hakları... söylemiyle meşrulaştırılması geride kalan yaklaşık iki yüzyılın rahatsız edici çelişkisiydi...

2. Kapitalizm, temel eğilimlerinin ve dinamiklerinin bir sonucu olarak, kriz üretmeye mahkûmdur. Başka türlü söylersek, kapitalizm krizsiz yol alamaz. Zira, kapitalizm koşullarında üretimle tüketim arasındaki doğrudan bağ kopmuş durumdadır. Üretim kararları anarşik bir ortamda binlerce, onbinlerce, yüzbinlerce, milyonlarca insan [müteşebbis] tarafından veriliyor. Her bir kapitalis toplam artı-değerden daha çok pay almak zorunda. Rekabet onu her seferinde daha çok üretmeye, sermayesini büyütmeye zorluyor. Belirli bir eşik aşıldığında üretilen mal stoğu satılamıyor ve sistem krize giriyor. Aşırı sermaye birikimi oluşuyor. İşte kriz, bu sermaye fazlasını yok etme işlevi görüyor. Eğer kriz yeterli tasfiyeyi yapamaz ise, savaş devreye giriyor. Dolayısıyla krizler de, savaşlar da kapitalizmde içerilmiş [mündemiç] durumdadır. Bu yüzden kapitalizmin tarihi krizlerin ve savaşların, başka türlü ifade edersek, yıkımın tarihidir... Krizler de iki şekilde tezahür ediyor: Yaklaşık 3-5-7 yıllık aralıklarla ortaya çıkan devrevi krizler ve 20-25-30 yıla yayılan yapısal krizler. XIX. yüzyılda devrevi krizler daha sık ortaya çıkıyordu. Zira o dönemde işçi sınıfı tüketimi köylü üretimine ve aile içi üretime dayanıyordu. Bu durum sürekli bir talep yetersizliği durumu ortaya çıkarıyordu. XX. yüzyılda bir dizi yeni unsurun devreye girmesiyle- işçi sınıfının kapitalist işletmelerin mallarını daha çok tüketmesi, kamu personeli sayısının artmasıyla talebin görece istikrara kavuşması, pazarlama ve reklam endüstrisinin devreye sokulması, tüketici kredileri, vb. devrevi krizlerin hem sayısını azalttı hem de yoğunluğunu küçülttü. Elbette kriz üreten temel dinamik ve eğilimler var oldukca, bütün bunlar kapitalist krizleri ortadan kaldırmak için yeterli olmazdı...

3. II. Emperyalistler arası savaş sonrasında kapitalizm üç odak tarafından “uyumlanmaya” zorlandı. Emperyalist ülkelerde işçi sınıfının pazarlık gücü faşizmin yenilgiye uğratılmasıyla arttı. Reel ücretler yükseldi, sermayeden alınan vergiler dolayısıyla kamu hizmetleri ve sosyal amaçlı harcamalar büyüdü. Bunun anlamı sermayenin kâr oranlarının düşmesiydi. Mâlûm, ücret seviyesi yüksekse kâr oranı düşüktür... İkincisi, sömürge halkları kolonyalizme baş kaldırmışlardı ve bir aktör olarak tarih sahnesinde ilk defa boy gösteriyorlardı. Üçüncüsü de ‘planlı ekonomilerin’ veya Sovyet sisteminin varlığıydı. Bu üçünün yarattığı baskı, sermayeyi ödünler vermeye zorlamıştı. Savaşın ortaya çıkardığı yıkımın sonucu olan genişleme 1960’lı yılların sonuna gelindiğinde sınırına ulaştı ve kapitalizm 1974-1975 de yeniden krize girdi ama söz konusu olan sadece bir ‘devrevî kriz‘ değildi. Artık kapitalist dünya sistemi yapısal krize girmişti. Neoliberal saldırı sonucu söz konusu üç odak etkisizleştirildi ve sermaye önceki dönemde kaybettiği mevzileri birer birer geri almayı başardı. Reel ücretler düştü, sosyal harcamalar kısıldı, hantal, çevre kirlenmesi yaratan, kapitalist işletmelerin çoğu ‘ucuz işçi cenneti‘ denilen Çevre ülkelere taşındı, borç faiz ödemeleri, kâr transferleri ve eşit olmayan ticaret sayesinde değer transferi, yani Güneyin yağması derinleştirildi, bizde bir zamanlar KİT denilen Kamuya ait ekonomik işletmeler özelleştirildi, daha sonra özelleştirme tam bir tsünami gibi tüm kamu ve sosyal hizmet alanlarını da [eğitim, sağlık, iletişim, sosyal güvenlik, belediye hizmetleri, vb.] kapsar hale geldi... Artık sermayenin bir kâr alanı ve aracına dönüştürmediği hiçbir şey kalmamıştı... Dünyanın her yerinde işçi örgütleri etkisizleştirildi, tabii kâr oranları yükseldi... Gelir dağılımı mülk sahibi [sermaye] sınıflar lehine daha da bozuldu. Yukarda sözünü ettiğimiz tüm bu nedenlerin sonucunda kârlar yükseldi ama bir bütün olarak talep de daraldı. Kapitalist rasyonelliğe uygun olarak yatırılması [değerlenmesi] mümkün olmayan devasa bir “sermaye fazlası” ortaya çıktı. Bunun anlamı sermayenin değersizleşme riskiyle karşı karşıya gelmesidir... İşte finanslaşma ve spekülasyon bu duruma bir çözüm olarak peydahlandı. Bu, parayla para kazanma çılgınlığıydı ama ‘bilimsel’ söylem başka dili konuşuyordu...

Krizin genelleştiği ve tüm ekonomileri etkisi altına aldığı 1974-75 sonrasında sermaye lehine yapılanlar, kâr oranlarını restore etmeyi başarsa da, bunu ekonominin temelini aşındırma pahasına gerçekleştirebildi. Peşi sıra gelen bir dizi finansal krizin ardından, 2007’de sistemin sürdürülebilir olmadığı ABD’deki subprime kriziyle gözler önüne serildi. Kapitalist devletler sermayenin imdadına yetişti, kamu kaynakları oligopollere [büyük sermaye gruplarına] transfer edildi ve edilmeye devam ediyor...

Söz konusu olan sadece finansal-ekonomik kriz değil

4. Artık kapitalizmin derinleşen krizi, bildik ekonomik krizden ibaret değil, sadece sermayenin dar anlamda kendini yeniden üretmekte zorlanmasıyla ilgili bir durum da söz konusu değil. Kriz sadece ekonomik veçheyle sınırlı olsaydı, kapitalizmin öncekiler gibi bu son krizin de üstesinden gelebileceği söylenebilirdi. Lâkin kriz toplumsal yaşamın tüm veçhelerini kapsar hâle gelmiş durumda... Sadece finansal-ekonomik kriz değil, aynı zamanda ekolojik kriz, iklim krizi, enerji krizi, gıda maddeleri [beslenme] krizi, insan ilişkileri krizi, politik kriz, kent krizi, eğitim krizi, aile krizi, vb... Velhasıl “krizler”, insan ve toplum yaşamının tüm veçhelerini kapsar duruma gelmiş bulunuyor... Netice itibariyle bir uygarlık krizi ki, uygarlık krizi söz konusu olduğunda, geçerli durumu tanımlamak, adlandırmak için uygun kavram veya kelime de artık kriz değil, dekadans olabilir. Bilindiği gibi latince cadere’den türetilmiş bir kavram olan décadence, çöküş başlangıcı anlamındadır. Ekseri Roma İmparatorluğunun uzun zamana yayılmış çöküşüne gönderme yapılıyor. Eğer hastalık bünyenin tamamını sarmışsa, o durumu anlatmak için kriz kelimesi artık yeterli değildir. Zira kriz, genellikle normal durumdan bir sapma, arizî, ekseri geçici ve beklenmedik bir durumu ifade eder. Geçerli denge durumundan bir sapmayı ifade eder ve krizin sonunda eski duruma dönüş imkân dahilindedir. Ortaya çıkan yeni durum décadence kelimesiyle ifade edildiğindeyse, artık onu eski haline [ normal hale] döndürmenin mümkün olmadığı bir durumdan söz ediliyor demektir... Biyolojiden bir metafor yapmak istersek, bunama haline gönderme yapabiliriz. Bunama bir çöküş başlangıcıdır ve geri dönüşü yoktur. Süreç hafifletilebilir, belki belirli sınırlar içinde yavaşlatılabilir ama asla geri döndürülemez... Zira söz konusu olan zamana yayılmış bir çöküştür... Şimdilerde burjuva uygarlığının içine sürüklendiği durumdan çıkış artık mümkün değil. Zira burjuva uygarlığının kendi çelişkilerini aşma yeteneği yok, üstelik insanlığa teklif edeceği bir şey de yok... Zaten uygarlıkların kendi iç çelişkileri sonucu tarih sahnesinden silindikleri bilinen bir gerçektir [Arnold J. Toynbee].

Elbette bunu söylemek ölümün an meselesi olduğunu söylemek değildir. Toplum yaşamı insan yaşamından daha uzundur. Söylemek isteğimiz şu: artık geri dönüşü olmayan bir yola girilmiştir ve bir belirsizlik durumu söz konusudur. Kesin olan çöküş olmakla birlikte, sürecin nasıl seyredeceği, egemenler cephesiyle, egemenlik altındakilerin, yeryüzünün efendileriyle yeryüzünün lânetlilerinin bu durum karşısında alacakları tavra bağlı olacaktır. Bu süreçten zarar görenler, yaşamı savunmakta ve kurtarmakta çıkarı olanlar, durumun bilincinde olsalar, bilinçli ve örgütlü olsalar, alternatif bir toplum perspektifine sahip olsalardı, dekadans durumu aşılabilir, araç ve rotası vakitlice değiştirilebilirdi. Zaten dekadans tam da bu durumun yokluğunu ifade ediyor. Yeryüzünün efendilerinin, burjuva aristokrasilerinin dayattığı çürümekte olan düzeni aşma iradesinin yokluğu veya yetersizliği, dekadansın varlık nedenini oluşturuyor. Ne yazık ki, gönüllü kölelik durumu şimdilik aşılmış değil. İnsanlar hâlâ çürüyen ve çürüten burjuva uyarlığı dahilinde durumlarının iyileşeceğini sanıyor. Hiç değilse öyle düşünenler çoğunlukta... Oysa, acele etmeyi gerektiren bir durum söz konusu... Eğer geç kalınırsa, ekolojik dengenin daha da bozulması kaçınılmaz ki, bunun anlamı canlı yaşamın temelinin hızla aşınmasıdır. Zaten kritik eşiğin aşılıp-aşılmadığı tartışmalı ama henüz aşılmamış bile olsa, bu yolun sonunda aşılması mukadder... Bu kadarını yapan neden sonunu getirmesin?

İki seçenekten biri...

5. İnsanlığın ve uygarlığın ulaştığı ‘kritik eşik’ ortadayken, ufukta sadece iki seçenek görünüyor: Birincisi, bu günkü eğilimlerin ve süreçlerin devam etmesidir ki, maalesef şimdilik hakim eğilim bu yönde. Bunun sonucu, başta ekolojik yıkım ve sosyal kötülükler olmak üzere, her türden krizin derinleşmesi, müzminleşmesi olabilir. Zira sistemin kendi yarattığı sorunları çözme, krizleri aşma yeteneği yok. Üretimin yönü, tüketim alışkanlığı, yaşama tarzı, doğaya ve insana bakışın radikal olarak değişmediği koşullarda, aracın beklenmedik, tehlikeli bir rotaya girmesi kaçınılmazdır. Bu da bu gün tahayyül etmekte bile zorlanacağımız XXI. yüzyıl faşizmleri, her türden otoriter rejimler, sıkı yönetimin sıradanlaşması, emekçi sınıflara yönelik katliamların, kıyımların ve şiddetin derinleşmesiyle sonuçlanabilir. Elbette daha kötüsü de ihtimal dışı değildir. Zira, kitle imha silahları çoktan insanlığı ve uygarlığı yok edecek büyüklüğe ulaşmış bulunuyor. Velhasıl, insanlık ve uygarlık kitle imha silahlarının [nükleer kazalar, nükleer savaş riski başta olmak üzere], son dönemde sayıları ve yoğunluğu artan ekolojik felâketlerin, sorun çözme yeteneğinden yoksun rejimlerin girdabında koyu bir barbarlığa sürüklenebilir...

İkinci seçenek, sistemin krizini bir şansa ve olanağa dönüştürmekte çıkarı olan geniş emekçi kitlelerin, yeryüzünün lânetlilerinin sürecin yönünü değiştirmek üzere sahneye çıkmasıdır. Başka türlü söylersek, sosyal-politik-ideolojik mücadelelerin iflas etmiş geçerli paradigmanın dışında alternatif bir uygarlık projesi ortaya koymasıdır... Eğer bu başarılırsa - ki, imkân dahilindedir- kapitalist olmayan, eşitliği, özgürlüğü, kardeşliği, dayanışmayı, doğaya saygıyı, bölüşme ve paylaşma bilincini esas alan, kavramın jenerik anlamında komünist bir toplum düzenine giden yol aralanabilir. Elbette bu, bugünden yarına gerçekleşecek bir şey değildir. Ancak uzun bir geçiş döneminden söz edilebilir. Uygarlık krizi derinleştikçe, bu süreçten zarar görenlerin duruma müdahale şansı ve yeteneği de artabilir ama müdahalenin vakitlice yapılması da büyük öneme sahip olmak kaydıyla... Solun şimdilik bir alternatif toplum ve uygarlık projesi olmasa da, dünyanın her yerindeki sisteme yönelik tepkiler, itirazlar, isyanlar, ayaklanmalar, devrimler... alternatifin oluşması yönündeki arayışlara bir temel oluşturuyor diyebiliriz. Geçiş döneminin başlangıcında özgürlükler alanını genişletmek ve özgürlüğü bir retorik olmaktan çıkarmak, bu amaçla yeni yöntemler ve araçlar keşfetmek, sosyal eşitlik ilkesini bir olmazsa olmaz durumuna getirmek, dayanışmayı ete-kemiğe büründürmek, insan-merkezli [ antropocentrist] olmayan bir bilinç oluşturmak, hiyerarşik olmayan, demokratik işleyişi esas alan yatay örgütlenme modelleri geliştirmek, demokrasiyi içselleştirmek, burjuva uygarlığının unutturduğu doğada yaşadığımızı hatırlamak ve gereğini yapmak, uzun geçiş için iyi bir başlangıç olabilir... Tabii inandırıcı, uygulanabilir, güven veren projelerle insanların karşısına çıkmak gerekiyor. Aksi halde solun ekseri yaptığı gibi “biz gelirsek işler yoluna girer” aymazlığının bir kıymet-i harbiyesi yoktur. Dönüştürücü kapasitenin sürekli yenilenmesi gerekir. Bu da ancak pratik mücadele sayesinde kazanılabilir. Tabii politika yapmanın yeni araç ve yöntemlerinin de keşfedilmesi şartıyla... İtibar edilmemesi gereken bir şey de, geleneksel solun tüm sorunların çözümünü iktidarın ele geçirilmesi anına erteleme aymazlığıdır. Değiştirme ve dönüştürme, yeniyi yaratma, belirli sınırlar içinde kapitalist düzen dahilinde de pekâlâ mümkündür. Eskinin içinde yeniyi yaratmaya gerçekten bir engel var mı? Bu da, kapitalizmen çıkışın bu günden başlatılmasının mümkün ve gerekli olması demektir...

İşte size bir örnek...

6. Şimdilerde insanlık, sürekli olarak derinleşen, çeşitlenen ve birbirlerini azdıran bir krizler sarmalına hapsolmuş durumda. Gıda krizi bunların özel bir öneme sahip olanı, zira insan yaşamını doğrudan angaje ediyor. Neoliberal küreselleşme çağında insan haklarından çok söz ediliyor. Beslenme, karnını doyurma hakkı insan haklarına dahil değil mi? Görünen o ki, bu bir temel hak sayılmıyor... Aksi halde her beş saniyede on yaşın altında bir çocuk açlıktan ölmezdi... Bir milyar insan da açıkça açlık sınırında yaşamazdı... Öyleyse neden insanlar açlıktan ölüyor? Yeteri kadar yiyecek maddesi üretilemediği için mi? Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü [ FAO], dünya tarımının 12 milyar insanı besleyebileceğini ileri sürüyor. Ve dünyada her 7 kişiden biri açlıkla cebelleşiyor! Neden? Nedeni çok açık, emperyalist ülkeler tarımsal dumping uygulayarak, dünyanın geri kalanındaki [Güneydeki] tarımsal temeli çökertiyorlar. Bu ülkeler geçtiğimiz yıl kendi tarımlarına [ üretim ve ihracat aşamasında] tam 345 milyar dolar sübvansiyon yaptılar. Bu sübvansiyonlu tarım ürünleri [besin maddeleri] Afrika’da ya da başka bir Güney ülkesinde nasıl bir manzara ortaya çıkarıyor? Bu Avrupa-Amerika kökenli besin maddelerinin yerli üretim maliyetlerinin üçtü biri fiyattan satılması demektir. Yerli tarım bu saldırı karşısında varlığını sürdürebilir mi? Afrika’daki açlığın birinci nedeni bu. İkincisi, sanki doğrudan kolonyalizm dönemine geri dönülmüş gibi, Afrika toprakları çokuluslu tekeller, oligopoller ve Güney Kore gibi devletler tarafından ya satın alınıyor ya da 99 yıllığına kiralanıyor ve insanlar topraklarından kovuluyor... Geçen yıl 41 milyon hektar verimli toprağın satıldığı veya kiralandığı söyleniyor... Aç ve çaresiz insanlar can havliyle Kuzey’e geçmeye tevessül ettiklerinde karşılarında silahlı güçleri, askerleri, polisleri buluyorlar... Topraklarından kovulan bu insanların “barınabileceği” yegane yer kentlerin gecekondu bölgeleri. Üçüncü Dünya Ülkeleri’nin borçları 2009 yılı sonunda 2100 milyar dolardı ve ihracattan sağladıkları gelirin nerdeyse tamamı faiz ödemelerine gitti... Tunus’ta devrim öncesinde ekmek fiyatı üç kat artmıştı... Gıda maddeleri fiyatlarının yükselmesinin gerisinde sadece büyük hububat üreticisi ülkelerde [ Rusya, Avusturalya] meydana gelen kuraklık yoktu. Bu nedenlerden biriydi sadece ve asıl neden de değildi. Asıl iki neden, gıda maddeleri üzerinde sürdürülen spekülasyon ve biyo-yakıt [ agrocarburants] üretimiydi. Spekülatörler finansal kriz günlerinde gıda fiyatlarını %37 oranında yükselttiler. Geçen yıl sadece Amerikalılar 144 milyon ton mısırdan ve bir kaç yüz milyon ton buğdaydan biyo-dizel ve biyo- etanol ürettiler. 2010 yılında ABD’de hububat üretiminin %35’i biyo-yakıt üretmek için kullanıldı ki, dünya hububat üretiminin %14’üne eşit... Bu, gıda maddesini yakmaktan başka nedir? Eğer bunlar her 5 saniyede bir çocukun açlıktan öldüğü, her 7 kişiden biri açlığa mahkûm edildiği bir dünyada yapılıyorsa, hangi insan haklarından söz ediliyordur?

Gıda maddeleri mülk sahibi sınıfların elinde bir meta, bir kâr ve spekülasyon aracı olmaya devam ettikçe, sermayenin çıkarı insanların temel ihtiyaçlarının tatmin edilmesinden ve yaşamdan daha önemli sayıldıkça, açların sayısının artmasıyla, egemen sınıfların sürdürülebilir kalkınma ve demokrasi söylemi birlikte varolmaya devam edecektir...

7. Kapitalizm, iki eğilime göre işliyor: Birincisi, mülk sahibi sınıflarla mülksüzleştirilmiş sınıflar arasındaki farkı her seferinde daha çok büyütüyor, derinleştiriyor; İkincisi, sermaye sınıfı içinde de rantiye sermayesinin, finans sermayesinin el koyduğu kaynağı büyütüyor. Bunun anlamı, sistemin ‘denge durumundan’ uzaklaşması, başka türlü ifade edersek, krizin kaçınılmaz olmasıdır. Mülkiyet sorun edilmeden, öyle bir sorun yokmuş gibi yapılarak, üzerinden atlayarak olup-bitenleri kavramak mümkün değildir. Geçerli düşünce sisteminde mülkiyet bir tabudur, dolayısıyla ‘yasaklanmış, korunmuş’ alandaki bir şeydir. Bu da mülkiyet kavramının bulanıklaştırılmasıyla sağlanıyor. Sırtımdaki ceket, üzerinde oturduğum sandalye, cebinizdeki çakı, bir çiftçinin küçük toprağı, bir çift öküzü veya traktörü, kap-kacakla... bir çok devletin sahip olduğundan daha çok servete sahip olan bir kapitalistin sahip olduğu üretim araçları sanki aynı şeymiş gibi bir algı yaratılmış durumda... Oysa, yaşam için gerekli olan şeyler mülkiyet tanımına dahil edilemez. Mülkiyet başkasının emeğinin ürününe el koymaya, sömürüye imkân veren araçlara sahip olmaktır... Mülkiyetin kutsandığı, üstelik bir tabu mertebesine yükseltildiği bir dünyada, insan haklarından, demokrasiden, özgürlükten söz etmek insanlarla alay etmek değil midir? Sosyal eşitliğin olmadığı yerde adaletten söz etmek tam bir ikiyüzlülük değil midir? Deniyor ki, senin özgürlüğün, benim özgürlüğümün bittiği yerde başlar! Üçyüz bin dönüm verimli toprağa sahip olanın özgürlüğü nerede başlar nerede biter, üçyüz metre kare toprağı olanın özgürlüğü nerede başlar nerede biter? Dünyanın en zengin ‘işbitirici’ kapitalisti Meksikalı Carlos Slim Helu’nun 74 milyar dolarlık serveti var. İyi de sadece 74 doları olanın özgürlüğü nerede başlayıp nerede bitiyor dersiniz? Zenginlik demek aynı zamanda güç ve iktidar demektir ve mülkiyetin sorun edilmediği yerde, bir dizi insânî ilkeyi dillendirmek ikiyüzlülükten başka bir şey değildir, dolayısıyla bir kıymet-i harbiyesi de yoktur... Demek ki, işe, şeyleri adlarıyla çağırarak ve şeylere dair gerçeği söyleyerek başlamamız gerekiyor...

Metamorfoz

2011-11-06T07:45:00.000+01:00

Murat Çakır

»Vatanım yeryüzü, milletim insanlık!«*)

Me-ta-mor- foz, [Lat. Metamorphosis], Başkalaşma – Herhalde Alman ordusundaki değişimi ifade eden en uygun tanım bu olsa gerek. Çünkü Almanya anayasası temelinde Federal Ordu tanımlanmaya çalışılırsa, bugünkü yapısının »yurt savunması« ile yakından uzaktan bir ilgisinin kalmadığı görülebilir.

Federal Ordu’nun metamorfozu rafine bir biçimde ve yavaş yavaş gerçekleştiriliyor. Bu hafta Almanya kamuoyunun gündemi »Avro’yu kurtarma operasyonları« ile meşgulken, Federal Hükümetin en çalışkan (!) üyesi, Savunma Bakanı Thomas de Maizière, Almanya çapında çeşitli ordu yerleşkelerinin kapatılacağını ve bu şekilde bütçe konsolidasyonu için gerekli olan tasarruflara başlanacağını ilân etti.

Aslında selefi Karl-Theodor zu Guttenberg’in zorunlu askerliği kaldırma kararı ile bu adım birlikte ele alındığında, savaş karşıtlarının savunma giderlerinin azaltılması isteğinin yerine getirildiği düşünülebilir. Ama kazın ayağı hiç öyle değil, çünkü atılan adımlar Federal Ordu’nun saldırı savaşları ordusuna dönüşümünün bir gereği.

Zorunlu askerlik, Federal Ordu’nun vurucu gücünü azaltan bir uygulamaydı. Zorunlu askerlerin »yurt dışı görevlerinde« yetersiz oldukları görülmüş ve gereksiz yere kapasiteleri bağladığı açığa çıkmıştı. »Reform« adı altında atılan adımların asıl hedefi, saldırı savaşları ve işgaller gibi »yurt dışı görevlerine« gönderilecek olan asker sayısının artırılmasıdır. Hükümet planlarının, şu an için 7 bin ile sınırlı olan asker sayısının 10 bine çıkarılması olduğu uzun zamandan beri bilinmekte. Britanya (23 bin asker) ve Fransa (30 bin asker) ordularının müdahale savaşları için silah altında tuttuğu asker sayıları Almanya için örnek teşkil ediyor.

Gerçekleştirilen »reformun« Almanya’nın savaş sonrasındaki en büyük stratejik-askerî dönüşüm projesi olduğu söylenebilir. Dönüşümün temel hedefi, iddia edildiği gibi ülke savunması veya ittifak yükümlülükleri değil, yönergelerde altı çizildiği gibi, Alman tekellerinin küresel çıkarının korunmasıdır.

Yürürlükte olan Savunma Politikaları Yönergesi, Federal Ordu’nun en temel görevinin, »serbest ve engelsiz dünya ticaretinin ve açık denizler ile doğal kaynaklara serbest ulaşımının güvence altına alınması« olduğunu belirtiyor. Bu açık emperyalist amaç da, CDU/CSU, SPD, FDP ve Yeşiller’den oluşan fiîli büyük koalisyonca savunuluyor.

1949’da, Federal Almanya’nın kuruluş ilânının hemen akabinde düzenlenen bir iktisat kongresi katılımcıları »Özgür Almanya ancak özgür bir Avrupa çatısı altında ekonomik gücünü gelistirebilir« tespiti üzerinde hem fikir olmuşlardı. Yani, güçlü Almanya artık Avrupa ile var olabilecekti. Ve bugünün Çekirdek Avrupa konseptini, Almanya’nın ihracat şampiyonu olmasını ve AB üyesi ülkelerin derin kriz içine düşmelerindeki belirleyici rolünü göz önünde tutarsak, Almanya sermayesinin bu amacına önemli ölçüde ulaşmış olduğunu görebiliriz.

Kısacası kendi sınırları içerisinde enerji ve hammadde kaynaklarına hemen hemen hiç sahip olmayan Almanya’nın küresel egemenlikteki aslan payını kapma yolunda hızla ilerlerlediği söylenebilir. Almanya’nın neoliberal elitleri bu ulvî (!) amaçları için ülke içinde demokrasinin içini boşaltırlarken, dış politikayı da militaristleştirmeye devam ediyorlar. Neoliberal politikaların itici gücü ve küresel krizlerin açık farkla galibi olan Almanya, bu politikalarıyla dünya halklarına seçenek olarak sömürüyü, açlığı, sefaleti, savaşları ve ölümü sunuyor.

Ancak Almanya bu konuda yalnız değil. Emperyalist güçler ordularını her daim saldırı savaşlarına hazır ve dünya çapında konuşlanabilecek yeteneklerle donatıyorlar. Bu açıdan Almanya’daki askerî dönüşümün bir NATO politikası olduğunu ve Türkiye’de de profesyonel orduya geçme çalışmalarının da, bu politikalar çerçevesinde uygulandığını vurgulamak gerekiyor.

Profesyonel orduyla, »askerlikten« kurtulacaklarını zannedenler müthiş yanılıyor. Çünkü, »profesyonel« savaşların asıl faturasını kendilerinin ödeyeceklerini bilmiyorlar.

-------

*)Van depremi ile bağlantılı olarak ortaya çıkan müthiş ırkçı heyezanlar korkutucu boyutları ile ürkütücü bir hâl aldı. Irkçılığa ve milliyetçiliğe karşı verilebilecek en güzel yanıt, »vatanım yeryüzü, milletim insanlık« şiarıdır. Bu şiarı bir nevî »kelime-î şahadet« gibi, yani »şahadet ederim ki, yeryüzünden başka vatan, insanlıktan başka millet yoktur« inanışı ve bilincini insan olmanın şahadeti olarak sürekli tekrarlamak gerektiği düşüncesindeyim. O nedenle, bundan sonraki yazılarıma her defasında bu şahadetle başlayacağım.

Emperyalist barbarlık!

2011-10-23T17:35:00.002+02:00

Demir Bilgin
Demir.bilgin@yahoo.dk

Emperyalizm, aynı zamanda barbarlıktır. Barbarlık ya da Vandalizm özde aynı şeydir. Barbarlar ya da Vandallar, 5.yüzyılda, Roma ve Roma İmparatorluğu’nu yağmaladılar. Sene 2011 aynı emperyalist Vandallar / barbarlar bu kez bir Kuzey Afrika ülkesini, Libya’yı yağmalıyorlar.

Libya, şuan ”modern” emperyalist barbarların işgali altında. Libya işgal altında.

Vandallar ya da barbarlar, Libya devrimi lideri Muammer Al Kaddafi’yi sadistçe katlettiler. Şimdi de ülkenin zengin kaynağı petrolü nasıl paylaşırız derdi içindeler.

Parentez açıyorum: Emperyalizmin bir yüzü, işgal, diğer yüzü de, barbarlık yani Vandalizmdir.

Parentez içerisinde parentez açıyorum: Emperyalizm, bir yandan yeni pazarlar elde etmek için halkları birbirine kırdırmak, diğer yandan da, buna, yani emperyalizme tepki ve karşı çıkanlara barbarca saldırmak demektir. Libya’da olan budur. Daha önceleri, Irak, Somali ve Afganistanda olan ve yapılan budur. Emperyalizm budur. Emperyalizm, ”herşey kâr için”, her türlü ahlaksızlığı yapmak demektir.

Emperyalizm budur. Emperyalizm ve onun yerli yardakçıları güçleri yettiğinde, her alanda, tüm dünya halklarına barbarca saldırmak demektir.

Emperyalizm, bir ahlaksızlık sistemidir. Budur.

Emperyalist oyun ve oyunlar bitmez. Libya’dan sonra aynı oyunlar Suriye üzerinde de devam edecektir. Emperyalist barbarlar ya da Vandallar Suriye rejimini çökertmek için daha fazla uğraş vereceklerdir. Emperyalizm budur. Emperyalizm, oyun içinde oyundur.

Emperyalizm, yıllar öncesinde, Faiz Cebiroğlu’nun bir makalesinde değindiği, ”Şer Fabrikası’dır.” Bu fabrikada, bu şer fabrikasında, ezilen dünya halklarına tüm şerler imal ediliyor. Bu fabrikada Libya işgali seneryolar üretiliyor. Bu şer fabrikası vasıtasıyla Libya işgal ediliyor.

Libya işgal ediliyor, ama bu Amerikan şer fabrikasında, Libya petrollerinin nasıl paylaşılağı da formüle ediliyor.

Bu şer fabrikasının formülü açıktır; onlara, yani emperyalist Vandal / barbarlara bağlı kalacak bir yerli komprador tabaka yaratmaktır. Yaratılıyor, Libya’da yaratılmıştır.

Emparyalizm budur. Emperyalizm, siyasi yönlerden hakimiyet altına alamadığı rejimlerden silahla, savaşla kurtulma mücadelesidir.

Acıdır, ama durum budur.

Bu durum bana, Nazım Hikmet’in 1941 yılında yazmış olduğu, ”Yirminci Asra Dair” şiirini hatırlattı. Aslında başlık ve şiir ”21. asra dair” olabilirdi. Değişen bir şey de olmazdı. 1941 yılında ne diyor Nazım:

”Uyumak şimdi, uyanmak yüz yıl sonra sevgilim / Hayır, kendi asrım beni korkutmuyor, ben kaçak değilim / Asrım sefil, asrım yüzkızartıcı, asrım cesur, büyük ve kahraman..”

Acıdır, ama yaşadığımız çağ budur.

Acıdır, emperyalistler böylesi bir yüz yılda Libya’yı işgal ettiler.

Acıdır, emperyalistler 21.yüzyılda Libya devrim lideri Muammer Al Kaddaffi’yi katlettiler.

Acıdır, acıdır ama her karanlığın bir sabahı vardır.

En karanlık bir zamanda yeni Ömer Muhtar’lar, yeni Muammer Al Kaddafi’lerde çıkar, çıkacaktır!

Somali’de açlık veya “gayri insânî” yardım!

2011-09-08T09:55:00.000+02:00

Fikret Başkaya

Somali’de insanlar açlıktan ölüyor, uydulardan rahatsız edici, utandırıcı görüntüler dünyanın dört bir bucağına yayılıyor, BM ve “insânî” yardım kuruluşları herkesi yardıma çağırıyor. Birleşmiş Milletler Örgütü sözcüleri, Somali’de, Kenya’da ve bir bütün olarak ‘Doğu Afrika Boynuzu’nda’ 12 milyon insanın açlık ve ölüm riski altında olduğunu, acilen müdahale için 1,6 milyar dolar toplanması gerektiğini söylüyorlar...

Şimdilerde artık ‘neden” sorusu pek sorulmuyor, onun yerini “nasıl” sorusu almış durumda ve bu tesadüfen böyle değil... Zira, “neden” sorusuyla başlanırsa, problemin kaynağına inme yolu açılabilir. Böyle bir şey de ‘yeryüzünün egemenlerinin’ işine gelmez. O zaman olabildiğince “neden” sorusundan uzak durmak “tercih edilir” hale geliyor... Neden Somali’de açlık var sorusuna, geçerli egemen söylem dahilinde verilen cevap mâlûm: Kuraklık... Kuraklık yüzünden yeterli besin maddesi üretilemiyor ve bu yüzden insanlar açlıktan ölüyor... Eğer “Somali’de, Afrika Boynuzunda neden açlık var? Sorusu sorulabilse ve başka “neden” sorularıyla da devam edilebilseydi, ‘kuraklık gerekçesiyle’ yetinilir miydi? Neden kuraklık ABD ve Avusturalya’nın bazı bölgelerini vurduğunda oralardaki insanlar açlıktan ölmüyor? Kaldı ki, açlık kapitalizmin mantığında içkin [mündemiç] olan bir şeydir. Halen dünya’da yaklaşık 1 milyar insan açlıkla cebelleşiyor, yeterli beslenemiyor, bir kısmı da doğrudan veya dolaylı açlığa dayalı nedenlerle [hastalıklar, vb.] ölüyor. Bu, bu dünya’da yaşayan her 7 insandan birinin açlık belasıyla yüzleşmek durumunda olması demektir. Oysa, dünya’da besin maddesi [hububat] kıtlığı değil, bolluğu var... 1960’lı yıllardan bu yana dünya nüfusu 2 kat, gıda maddeleri üretimi de 3 kat arttı. Demek ki, bu günkü gıda [besin] maddeleri düzeyi, bırakın 1 milyar insanın açlık çekmesini, 12 milyar insanı doyurmak için yeterli... Hepsi bu kadar da değil, söylendiğine göre üretilen gıda [besin] maddelerinin yaklaşık üçte biri israf ediliyormuş... [İngiltere’de her yıl 7 milyon ton yiyecek maddesi, Türkiye’de her gün 4,5 milyon ekmek çöpe atılıyor] Afrika Boynuzu’ndaki kritik durumun üstesinden gelmek için 1.6 milyar dolar yetiyormuş ve dünyanın en zengin adamı, Meksika’lı Carlos Slim Helu 74 milyar dolarlık servete sahip... Üstelik son bir yılda servetini tam, 20,5 milyar dolar artırmayı da “başarmış”... Somali’de ve başka yerlerde insanların açlıktan ölmesiyle milyarderlerin servetindeki hızlı artış arasındaki belirleyicilik ilişkisi biliniyor mu? Merak konusu yapılıyor mu?

Bir tarafta bolluk, öteki tarafta açlık, aşağılanma, utanç, ölüm... Peki neden? 1935 yılında faşist Musolini’ İtalyası tarafından Habeşistan’ın [bugünkü Etyopya] işgal edilip-sömürgeleştirilmesi üzerine yazdığı, Taranta Babu’ya Mektuplar’da, bir şiir dehası olan Nazım Hikmet, sorunun cevabını çarpıcı ve etkileyici bir şekilde veriyordu:

Fakat ne hikmettir ki TARANTA - BABU
büsbütün tersine burda bu!.
Bir öyle şaşılası
dünya ki burası,
bollukla ölüyor,
kıtlıkla yaşıyor.

Varoşlarda hasta, aç kurtlar gibi
insanlar dolaşıyor
ambarlar kilitli
ambarlar buğdayla dolu..

Tezgâhlar
ipekli kumaşla dokuyabilir
topraktan güneşe kadar giden yolu.
İnsanlar yalnayak

insanlar çıplak... *

O halde sadede gelebiliriz. Kuraklık dalgalarına rağmen, 1970’li yıllarda Somali kendi kendini besler durumdaydı. Nitekim 1970’li yıllarda da bugünküne benzer kuraklık yaşanmış olmasına rağmen, ciddi bir açlık sorunu yaşanmamıştı. Zira, o zaman duruma müdahale edebilecek bir hükümet vardı. Emperyalist müdahalelerle Somali ulusunun dokusu yırtıldı, ülke parçalandı ve tarım çökertildi. 2005 de 300 bin Somalili açlıktan öldü. Oysa, 1980’li yıllarda bile Somali ihtiyacı olan hububatın %85’ini üretebilir durumdaydı. Somali’nin bugün içine sürüklendiği durum, emperyalist müdahalelerin sonucu olarak anlaşılabilir ancak... 1980’lerden itibaren IMF ve Dünya Bankası, dış borç ödemelerini [yağmasını densin] güvence altına almak üzere, Somali’ye “yapısal uyum programları” dayattı. Bunun tarım sektöründeki karşılığı, tarımın dış rekabete açılması, “liberalizasyonuydu” . Tarımın “liberalizasyonu”, Somali tarımsal üretiminin emperyalist ülkelerin [ABD, AB] sübvansiyonlu ürünlerinin rekabetine açılması demeye geliyordu. Somali yerli üretiminin Avrupa ve Amerika tarım tekellerinin üretim maliyetlerinin altında satılan ürünleriyle rekabet etmesi mümkün değildi. Giderek ulusal üretim sürdürülemez duruma geldi ve çöktü. Köylü üreticiler tarım alanlarını terketti. [Kaldı ki, bu sadece Afrika’ya özgü bir durum değildir, Asya ve Latin Amerika için de geçerlidir]. Afrika Boynuzu’nda açlığın başlıca nedenlerinden biri de, ana besin maddelerinin fiyatlarındaki aşırı artışlardır. Nitekim, Somali’de son yılda mısır ve kızıl süpürge darısının fiyatı % 106 arttı... Hububat fiyatlarının mayıs 2010 ve mayıs 2011 aralığında %240 oranında arttığı ileri sürülüyor. Somali parasının ard arda devalüasyonları, petrol, gübre ve diğer tarımsal girdi fiyatlarını yükseltti. Veterinerlik hizmetleri özelleştirildi ve ABD kökenli tohum ‘sağlayıcılar’ sahaya indi... Bu artışların gerisinde de gıda maddeleri üzerinde yürütülen spekülasyon var. Çokuluslu şirketler tarafından tarımsal alana yapılan ‘yatırımların’ yaklaşık %75’inin spekülatif olduğu ileri sürülüyor. Bu arada milyonlarca hektar verimli Afrika toprağının yabancı ülkeler [Güney Kore, Birleşik Arap Emirlikleri, Kuveyt, vb. ve çokuluslu şirketler tarafından satın alınıp, ihraç amaçlı üretime tahsis edilmesi de üzerinde önemle durulması gereken bir husustur.

Artık gıda maddelerinin de, herhangi başka bir şey gibi kâr ve spükülasyon alanı ve aracı haline geldiği koşullarda, insanların açlıktan ölmesi neden şaşırtıcı olsun? Demek ki, açlık tamı tamına politik bir sorun, sadece kuraklıkla açıklanabilir bir şey değil...

Dramın gerisindeki ikinci temel neden emperyalizmin Kara Afrika’ya dahlidir. 1992 Aralığında ABD, Birleşmiş Milletler Örgütü şemsiyesi altında Somali’ye askerî bir müdahelede bulundu. Elbette emperyalizmin hizmetinde Kore’ye asker gönderip “dünya barışına” katkı sunan TC’nin, bu operasyona dahil olmaması düşünülemezdi. Dönemin karizmatik generali, 27 şubat ‘post-modern’ darbesinin mimarlarından Korgeneral Çevik Bir de “insânî” askerî müdahalenin” komutanlarındandı. Bu emperyalist kuşatmaya her zaman olduğu gibi, şiirsel bir ad bulunmuştu: “ umudu yeniden yaratma operasyonu” [Operation Restore Hope]... Ve askerî işgal “insânî yardım” olarak sunuldu. İnsânî yardım topla, tüfekle, tankla, savaş uçağı ve savaş helikopteriyle mi götürülürdü? Yiyecek, içecek, giyecek, çadır, hekim, hemşire, ilaç, vb. götürülmesi gerekmez miydi? Önce Somali’de devleti çökerttiler, işlevsiz hale getirdiler ve sonra ona “fail state” [kifayetsiz devlet] dediler... Emperyalist ABD’nin ve avânesinin gerçekten ‘insânî kaygıları’ olabilir miydi? Emperyalist herhangi bir rejimin insânî kaygılar taşıması mümkün müdür? ABD’nin “insânîlik” ve “yardım” retoriğinin gerisine gizlenerek murad ettiği iki şey vardı: 1. Başta petrol olmak üzere, Somalinin enerji ve maden kaynaklarına el koymak; 2. Afrika Boynuzu’nun stratejik konumunu ABD’nin emperyal çıkarları için kullanmak. Bilindiği gibi, Afrika Boynuzu’nun, Süveyş Kanalı, Aden Körfezi ve Güney Asya ve Hint Okyanusunun militer denetimi için stratejik önemi büyüktür.

“İnsânî” yardımı nasıl bilirsiniz?

Kolonyalizmin doğrudan versiyonunun tasfiye edildiği ikinci emperyalistler arası savaş sonrasında, politik planda bağımsızlaşan ülkelerin emperyalizmden kopmalarını engellemenin ‘yumuşak’ aracı yardımlar olacaktı. Aslında yardımların kelimenin bilinen anlamında yardımla bir ilgisi yoktu. Yardım denilen, oltaya takılan zokaydı. Yüksek faizle borç veriyorlar ve bir de ona ‘yardım’ diyorlardı. Yardımların bir tuzak olduğu anlaşılınca, önüne bir niteleme sıfatı getirdiler ve “insânî yardım” dediler. Aynı sürdürülebilir kalkınma gibi... Zira, ortada kalkınma diye bir şey yoktu, sermayenin büyümesine kalkınma diyorlardı. Bu yardım retoriğini John Galbraith şöyle ifade etmişti: “ aşıya sahip olduğumuza göre artık frengiyi keşfedebiliriz...” Velhasıl ‘yardımların’ bir tek amacı vardı: Çok uluslu şirketlerin kârını artırmak. Fakat sadece yardım kelimesinin önüne ‘insânî” sıfatını getirmek yeterli olmazdı. Bir de bizde Sivil Toplum Örgütü [STK] denilenin Batıda’ki aslı olan Hükümet Dışı Örgütler [NGO’lar] denilenler devreye sokuldu. Şimdilerde bu örgütler yardım endüstrisinin etkin araçları durumuna gelmiş durumdalar. Elbette gerçekten yardım amaçlı NGO’lar da var ama, bunlar istisna. NGO’ların çoğunluğu USAID [Birleşik Devletler Uluslararası Yardım Ajansıyla] çalışıyor, USAID’ın da Pentagona çalıştığı biliniyorken devre tamamlanmış sayılır. Diğer emperyalist ülkelerin NGO’larının durumu da az-çok aynı. Varlık nedenleri ve misyonları, politik, ekonomik stratejik amaçlara hizmet etmek, çokuluslu şirketlerin kârını artırmak, bu amaçla da “seyirciyi oyalamak...”

NGO’ların devletten ve sermayeden bağımsız olmaları ancak istinai olarak mümkündür zira, ya devletlerden ya da sermayeden besleniyorlar. “Bağımsız” örgütlermiş, “insânî” amaçlar taşıyormuş yanılsaması yaratmadan pis misyonlarını sürdürmeleri mümkün değildir...Bir de “politika dışı” olmakla öğünüyorlar. “Biz politikaya bulaşmayız, biz yardım kuruluşuyuz” diyorlar. Böylece asıl soruyu, yani “neden sorusunu” sormaktan kurtuluyorlar... Aksi halde sorunun kökenine inmek gerekecektir, emperyalist oyunun ve iki yüzlülüğün teşhir edilmesi mümkün hâle gelecek, ayıp açığa çıkacaktır... Ben politaknın dışındayım demekle kimse ‘politika dışı’ olmaz, ama mevcut kepazeliğin meşrulaştırılmasına ve sürdürülmesine hizmet edebilir. Böylece sorunun kaynağına inmek isteyenleri devre dışı bırakmak kolaylaşıyor. Sanki bu dünyada politika dışında kalınabilirmiş gibi...

“İnsânî” yardım NGO’ları, daha çok yardım toplamak için durumu abartıyorlar, ölümler başlayıncaya kadar seslerini çıkarmıyorlar, daha çok yardım almak için bir birleriyle rekabet ediyorlar. Toplanan yardımların önemli bir kısmı bu örgütler tarafından kendi bürokratik işleyişlerinin finansmanında kullanılıyor. O kadar ki, Birleşmiş Milletler Örgütü bile topladığı yardımların yaklaşık % 25’ini ihtiyaç sahiplerine ulaştırabiliyor, geri kalanı BM memurlarına yüksek maaş, büro kirası, pahalı cipler satın alma, lüks otellerde konaklama, vb. kullanıyor. Toplanan yardımın bir kısmı yardımı veren ülkenin uzmanlarına maaş olarak geri gidiyor... Velhasıl insâni yardım ‘iyi kazandırıyor’... Hiç şu “yardımsever” Birleşmiş Milletler Örgütü personelinin ve “insânî“ NGO çalışanlarının aldıkları maaşı merak eden var mı?

Elbette milyonlarca insanın samimi cabalarını küçümsemek haksızlık olur. Âcil müdahale gerektiren felaketlere âcil yardım vazgeçilmezdir ama açlık da dahil, insanlığın temel sorunlarını ‘iyilikçilikle’ çözmek mümkün değildir. Bu sorun sadakayla üstesinden gelinebilir mâhiyette bir şey değildir. Üstelik sorunun çözümünü, bu durumun asıl sorumluları olan emperyalist ülkelerden ve onların “insânî” yardım kuruluşlarından beklemek abesle iştigal etmektir. Kaldı ki, asıl yapılması gereken yardım değil, bölüşme/paylaşma kültürünü işlevselleştirmektir. Toplumsal eşitsizliğin kökenine inmektir ki, bunun da yolu sömürüye karşı çıkmaktan geçer... Üretim ve yaşam araçlarının özel mülkiyet konusu olmasını sorun etmekten geçer... Büyük hırsızlara karşı çıkmadan, sömürüyü, yağmayı ve talanı sorun etmeden, sorunları çözmek mümkün değildir ama, sözde insânî bir söylemle mevcut statükoyu sürdürmek şimdilik mümkün olabiliyor. Onun için “neden” sorusunu inat ve israrla sormak ve gereğini yapmak gerekiyor. Böylece egemenler cephesinin ikiyüzlülüğünü ve sahtekârlığını teşhir etmek mümkün olabilir...

Duyduğuma göre başbakan R.Tayyip Erdoğan, BM oturumunda Somali’deki açlığı gündeme getirecekmiş. Eğer bu konuya değinmeye gerçekten niyetliyse, gıda maddelerinin bir metaya dönüştürülüp kâr ve spekülasyon aracı haline getirilmesini, ‘insânî yardım” denilenin aslında insânî değil, politik, ekonomik, ticari ve finansal çıkarların hizmetinde olduğunu, gıda maddeleri üzerindeki spekülasyonu, emperyalistler tarafından 30 yılı aşkın zamandır dayatılan “yapısal uyum programlarını” ve bunların neden olduğu insânî, sosyal ve ekolojik yıkımı, önüne ‘insânî’ sıfatı eklenen ABD ve NATO’nun askeri operasyonlarını, Afrika topraklarının emperyalistler ve onların güdümündeki devletler ve çokuluslu şirketler tarafından satın alınmasını, köylülerin topraklarından ve yurtlarından kovulmalarını, dış borç ödemelerinin tahribatını, depremzedelere “yardım” bahanesiyle ABD’nin Haiti’yi işgal etmesini... velhasıl kapitalist-emperyalist sömürü, yağma ve talanı da gündeme getirebilir mi?

Bir çift söz de şarkıcı, türkücü, sinema oyuncusu... şov endüstrisinin ünlülerine: Her “insânî yardım” kampanyasına “dahil” olduğunuzda asıl sorunların, tartışılmasını, bilince çıkarılmasını, anlaşılmasını engellediğinizin ve birilerinin pis misyonunu meşrulaştırdığınızın farkında mısınız? Elbette aynı şey sorunun özüne inmekten özenle kaçınan gazeteciler için de geçerli. Neden felâket bölgelerine kendi imkânlarınızla değil de, politikacıların uçaklarına binip gidiyorsunuz? Neden emperyalizmin hizmetindeki NGO’ların verdiği bilgilerle yetinip, kendi gözünüzle şeylere bakmaya yanaşmıyor sunuz?

DAĞA ÇIKMAK!

2011-09-08T09:39:00.000+02:00

Dr. İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

BEN DAHA ÇOCUKKEN DAĞA ÇIKARDIM

Henüz ilk okul çağında bile değilken, evdeki olan bitenden sıkılınca, yahut kırkınlık duyunca, iç çamaşırlarımı bir bohçaya koyar Beydağı eteğindeki büyük amcamın evine seğirtirdim. Bu davranışım acaba Kürt kökenli olmamdan mı ileri geliyordu, bilemiyorum.

Zira, 1834 senesinde Alman mareşali General Moltke’nin Türkiye mektuplarında bahsettiği gibi, Kürtler Osmanlıya baş kaldırıp ta ordudan dayak yiyince dağa çıkarlarmış. Gençlerin on beş sene askerlik yapmalarına, zaten fakir olan halkın vergi vermesine razı değillermiş. Şimdi BDP’liler de TBMM ye küsüp seçildikleri halde meclise gitmemeye karar vermişler. Meclise gidip te medenice, demokratça tartışma yapıp, tezlerini savunmak yeteneklerine başvuracaklarına Kürdistan dağlarından imdat umuyorlar.

Dr.Faruk Sükan bir müddet iç işleri bakanlığı yapmıştı. Onun bakanlığı sırasında Siirt’te dağa çıkmış bir Hamido eşkıyası vardı.’’ Bu problemi incelemek, hakikati anlamak için 8 defa Siirt’e gittim ve Vali ile değil vatandaşla kahvelerde temasa geçtim diyordu. 8 senelik bakanlık zamanımda 2 defa İstanbula vazife için gittim diyordu. ‘’ Bir yüzbaşı sarhoş hali ile bir eve girip, orada bir Kürt kadının ırzına geçtiği için, köyün delikanlılarından Hamido’ da o yüzbaşıyı çekip vurmuş. Onun bu davranışı resmi kanallarca devlete karşı isyan hareketi olarak değerlendirilmiş ve Hamido’nun çıktığı dağa jandarma taburları gönderilmiş’’!.

Türkiye de iken okuduğum son kitap Bejan MAMUR’un ‘’ Dağın ardındakiler ‘’ idi. O kitaptaki söyleşileri okuyunca PKK lı gençlerin töhmet altında bırakıldığı gibi kandırılmış, cahil gençler olmadığını, bilakis çoğunun Üniversiteden ayrılıp, hatta son zamanlarda Liseli gençler olduğunu öğrenirsiniz. Türk tarafında masa başında ahkâm kesenler hala onları terörist, katil olarak değerlendiriyorlar. Demek ki Kürt sorununda yapılan en büyük hata o kendi kimliğine bilinçlenmiş gençlerin hak etmedikleri tarzda damgalanmalarıdır. Onların en büyük iddiası bir milleti millet yapan Kültürü, dilidir ve bu 80 senedir Türk hükumetleri tarafından ayaklar altına alınmış, o milletin gururu, haysiyeti ile oynanılmış olmasıdır. Acaba onlara silah sıkan Mehmetçikler bu olan bitenden haberdarlar mı? Yoksa onları terörist, vatan haini olarak mı, bölücü olarak mı görüyorlar?

Fakat dağa çıkmanın, silahla hak aramanın bu asırda yahut gelinmiş olan bu süreçte davalarına bir faydası olacağına inanıyorlar mı?

Geçen hafta İsviçre de idim. Onlarında bin sene içinde bir Wilhelm Tell’leri olmuş asi cinsinden. Fakat halen en demokratik, en zengin bir devlet seviyesine varmışlar. Onlarında bir ana dil tartışması var. İsviçre de konuşulan Almanca’nın değişik bir aksanı, söyleyiş tarzı var. Hoch Deutsch dedikleri tarzda değil. Okullarda Hoch Deutsch öğretiliyor. Fakat bir kısım halk anadili olan o İsviçre ağzının okullarda öğretilmesini istiyor. O tarz konuşmayı ana dilleri olarak kabulleniyorlar. Diğer enteresan bir duyumumda % 63 ebeveynlerin çocuklarını özel dershanelere gönderip, hazırlık kursuna iştiraklarını sağlamaları.

İsviçre de bizim örnek alabileceğimiz ‘’Demokratik Özerklik ‘’ mevcut ve bu bin senedir bölünmeğe sebep olmamış. Hatta dört lisan olmasına ve çok sayıda kanton olmasına rağmen.

Daha kısa bir müddet önce Kürt, Kürdistan kelimesini kullanmak suç sayılırken, bugün ulaşılan demokratik reformlar sayesinde Kürtler neredeyse federasyona gitmek istediklerini söyleyebiliyorlar. Arap baharının, Kuzey Irakta otonom Kürdistan’ın kurulmuş olması elbette Kürt vatandaşların aktivitelerini kışkırtıyor. Türkler kendi Kültürel değerlerinden iftihar ederken, Kürtlere KÜLTÜREL yönden 80 senedir ZULM ettiklerinin farkında değiller. Asıl problem çakıl taşı değil, asıl problem sosyolojik ve siyasi yönden dikkate alınacak, en önemli faktör KÜLTÜREL yönden yapılan baskıdır. Hala Şıvan vatana dönüp Türküsünü söyleyemiyor. Dünya çapında yazar Yaşar Kemal Kürtçe kitaplarını yayınlayamıyor, Cahit Sıtkı’nın Kürtçe hangi şiirini duydunuz. Yılmaz Güney’in, Ahmet Kaya’nın vatan hasretinden, Paris’te ölümleri, Ruhi Su’nun hasta iken Avrupa’ya gitmesine izin verilmemesi Türklerin hesabına kaydedilecek cinayetlerden sayılmaz mı?

Ne PKK lı gencin, ne de Mehmetciğin birbirlerine EMPATİ yapma şansları var. Siyasilerin, Askerlerin onları hatalı bir tarzda şartlandırmalarıdır bu kör döğüşüne sebep. Yeteneğim olsa o iki gencin, belki de cennette, karşılıklı söyleşilerini, dertlenmelerini, pisi pisine katledilmelerini dile getiren bir SENARYO yazar dizi rejisörlerine gönderirim.

Bedri Rahmi Eyüpoğlu’nun bir tablosunda Lale çiçeğinin kökünde 6 ceset resmi var. ‘’ Yunus’’ ya da ‘’ Kimi masum kimi güzel yiğitler ….’’ Diye yazılı büyük tablonun altında.

Köln. 06.09.11

İF I were an AKİL MEN!..

2011-08-29T18:48:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

İF I were an AKİL MEN (Keşki bir Akil adam olsaydım)

ANATEVKA ( Damda ki Kemancı ) müzikali çarlık Rusya’sında göçe tabi tutulan bir köylü sütçü ailenin hikayesidir. Onu seyrederken Kürt halkına yapılan mezalimi hatırlamamak mümkün değil. Keşki bir Kürt bestekarı da bu derece etkili bir esere imzasını atsa. If I were a Richman ( Keşki zengin bir kimse olsaydım) türküsünü ‘’Keşki ben bir AKİL adam olsaydım) ‘a aranje ettim. O zaman Kürt sorununa yararlı tavsiyelerde bulunurdum.
Benim böylesi bir konuma talip olmamın haklı gerekçeleri var mı? İzah etmem lazım.

1. 50 yıldan beri batıda yaşayıp ilim adamı hüviyetini kazanmış ,yaşım itibariyle de 80’ ni ni aşmış , Kürt sorununa kafa yorup 100 den fazla makale neşretmiş bir kimseyim.

2. Siyasete hiç karışmadım, fakat Türkiye’nin siyasi tarihini etkileyici bir aileden geliyorum. Şöyle ki: Aile büyüğümüz Haci Bedir ağa geçen asrın başında Türkiye’de ki en büyük aşiretlerden RİŞVAN aşiretinin başında idi. Şarktaki aşiret kavgalarının son bulması için girişimlerde bulunmuş ve bu vesile ile Meclisi Mebusan’ının takdirnamesine mazhar olmuştu. Müteakiben URFA ve Gaziantep’in Fransızlardan kurtarılmasında 500 atlısı ile müdahil olmuş, Ali GALİP hadisesinde de basiretli davranışı ile Kurtuluş savaşı mücahitlerinden sayılmış ve hem cephe de , hem de meclisteki faaliyetlerinden dolayıda ancak yedi kişiye nasip olan İstiklal madalyası ile BMM tarafından ödüllendirilmiştir.

3. Daha sonra bizim ailenin beş mensubu da TBMM de hizmet vermiştir. Bunlar sırasıyla:

a. Hüseyin Fırat .İçel Mebusu. 1950-1960
b. Sırrı Turanlı. Adıyaman Mebusu. 1957-1960, Adıyaman senatörü. 1964-1972
c. Ali Turanlı. Adıyaman Mebusu. 1964-1972
d. Dengir Mir Mehmet Fırat. Adıyaman-Mersin-Adana Milletvekili.1997-2011
e. Sırrı Özbek. Adıyaman, İstanbul milletvekili

4. 5 lisan bildiğim için her sabah internetten iç ve dış basını, yorumları, icmalleri takip etmek imkanım olmakta , mesleğim icabı da her sınıftan vatandaşla, yerli ve yabancı siyasiler, sanatkârlar, ilim adamları ile görüş alışverişinde bulunmak la geniş bir horizona sahip olmam imkanı doğmaktadır.

5. 100 e yakın Kürt mevzuun da çeşitli dillerde yayınlanmış kitap kütüphanemde mevcuttur ve senelerdir bu mevzudaki yayınları incelemek imkanım olmuştur.

Evvela bir durum tespiti yapmak istiyorum.

İsmail Beşikçi’nin ‘’ CHF ‘nin Kürt sorunu’’ adlı kitabın da , sayfa 91 de Şevket Süreyya’nın ‘’ Dersim’’ kitabından bahisle Osmanlı devrinde Kürtlerin durumunu şöyle anlatıyor.

‘’ Eski Osmanlı vesikalarına göre Van ve Diyarbekir vilayetlerinde 24 ‘’ Osmanlı sancağı’’, 12 ‘’ Ekrat Beyliği ( Ekrat sözü Kürt sözünün çoğulu olarak kullanılmaktadır) ve ‘’ Mefruzukalem hükümet’’ ( Kürt hükümeti) vardır. Sancak , devlet idaresine bağlı olan yerlerdir. Ekrat beyliklerine devletin görünürde bir müdahalesi vardır. Fakat Kürt hükümetleri ne varidatına, nede idaresine , devletin müdahalesi olmayan, müstakil, fakat iptidai derebeyi hükümetlerdir. Bu vesikalara göre , mesela , Palu bir hükümettir., Bitlis bir hükümettir. Bu hükümet reislerinin istiklal alameti olan ‘’Bayrak’’ vardır. Kendilerine zaman zaman name ve ferman yazılır.

Bu manzaranın manası, ‘’ Van ve Diyarbekir eyaletleri, eski Osmanlı İmparatorluğunca hiçbir zaman tam teshir olunmamış ( zaptolunmamış ) demektir. İşte Osmanlı İmparatorluğu zamanında zaptedilleşemeyen bu bölgeyi zapt etmek görevini tarih Kemalist Cumhuriyete vermiştir. Bölgeyi tam anlamıyla zapt edip işgal ve ilhak etmek, Türk devletinin bünyesine katmak , Kemalist inkılabın en büyük görevidir. Kemalistler, Kürtlerin yaşadığı alanı zapt edip Kürt ulusunu boyunduruk altına almayı ve esir etmeyi temel görevleri arasında sayıyorlar. Kürdistan dört parçaya ayrılmış ve her bir parçası ayrı ayrı devletler tarafından işgal edilmişti. İngiliz ve Fransız emperyalistlerle askeri eylemleri müştereken sürdüren Kemalistler, artık kendi paylarına düşen Kürdistan üzerinde daha etkin olabiliyorlardı.

KSENOPHON’un ANABASİS (Onbinlerin dönüşü ) eseri 2500 sene önce kaleme alınmış ve İskenderin ordusunun Kürt bölgesinden geçerken ne denli güçlükle karşılaştığını anlatmıştır.

Osmanlı devrinde Kürtlerin otonom beylikleri olduğunu biliyoruz. Cumhuriyet devrinde Kemalist rejimin kaçıncı Kürt isyanına sebep olduğunu bilmek için siyaset adamı olmağı gerektirmez. Bunların sonuncusu da PKK başkaldırısıdır.

Şimdiye kadar yapılan hatalardan bahsederken çözüm çarelerini de anlatmış olacağım.

1. PKK lı gençler TERÖRİST değil. Onlar aslında birer GERİLLA yani özgürlük savaşçısıdır. Fakat davranışları terörist’çedir. Bu mühim farkı tespit ettikten sonra problemin çözüm yöntemi de ona göre değişik olur. Kürt gençlerinin istedikleri nelerdir? Kürt açılımını da ona göre güncelleştirmek gerekir.

A) Kürdistan kelimesinden korkulması absürt. Nerede bir halk yoğun yaşıyorsa o bölge ona göre isimlendirilir. Bölünmeğe ilk adım olarak algılanıyor şovenistlerce. Daha gülüncü’’ o bölgede Türkler de, Araplar da yaşıyor deniyor. Nasıl olurda sırf Kürtler yaşıyormuş gibi Kürdistan ismi veriliyor. Peki Türkiye’nin geri kalan bölümünde de 10 milyon Kürt yaşıyor, nasıl olurda Türkiye deniyor. Şovenistlerin itirazları öylesine gülünç oluyor ki beni mizah yazarı olmağa heveslendiriyor.

B) Maarifte ki müfredatta Kürt tarihi, müziği, sanatı, Edebiyatı asimilasyon politikası sayesinde yok sayılmış.

C) Keza Kürt alfabesinde ki XQW gibi harfler hala Kürtçe tekstlerde kullanmak yasak. Diğer yabancı dillerde kullanılırken yasak yok. Bu durum da gülünç. Zira harfler mi yasak yoksa Kürtçe mi hala yasaklı?

D) Kürtlerin % 50 si Kürtçe bilmiyorsa, bu durum Asimilasyon politikasının neticesidir. Acilen Kürtçenin seçmeli ders olarak okullarda öğretilmesi gerekir.

E) Kürtçe yer isimlerinin aslına rücu değiştirilmesi gerekir.

F) Vatandaşlık tarifinin de değiştirilmesi, Türkiye de yaşayan her vatandaşın Türkiye vatandaşı olduğu kabul görmeli. Vatandaşların hepsinin TÜRK olduğu tarifi Türk olmayanları öfkelendiriyor.

G) Kürt kadınlarının % 50 si Analfabet. Türkçe bilmiyor. Kürtlük kimliğinin son senelerde kadınlarca da bilinçlendiğine göre onlara hitap edecek memurlara Kürtçe öğretilmesi lazım ki onların güveni iletişimi sağlansın. Köln emniyet müdürü güzel Türkçe konuşur, birçok polis gibi. Londra da gördüğüm polislerin silahı yoktu. Sadece copu vardı ve size yaklaştığı anda ilk sorduğu ‘’ Size nasıl yardımcı olabilirim? Sorusudur. Hakiki demokratik açılımlar bunlardır.

Summa ,Summarium :Vatandaşlık tarifi ve seçmeli ana dilde eğitim hariç, istekleri bugünkü hükumetin anayasa değişikliğine ihtiyaç duymadan gerçekleştirmesi mümkün olan şeyler. Bu gelişimleri PKK nın zoruyla yapmadıklarını, Kürtlerin insanlık hakları, demokratik hakları olduğunu da vatandaşa duyurmaları gerekir.

Koca koca profesörlerin, İstanbul’da ki gazetelerin köşelerine lök gibi oturmuş MEŞHUR gazetecilerin televizyonlarda bu sorunu konuşurken ( İsterse hiç malumatı olmasın, isterse Kürdistan da kimse ile görüşmemiş olsun ) öylesine KOMPLO teorileri, öylesine çok bilmişçesine fikir serdediyorlar ki çoğu akla ziyan. Her akşam en az iki televizyonda tartışmaya katılırlarsa biner liradan, hiçte fena bir kazanç kaynağı değil.

Bu işte Suriye’nin parmağı var. Kandil’e karşı Türk-İran diplomasisi sıkı temas halinde. İsrail zaten Türkiye düşmanı. SRİLANKA katliamı tarzında tavsiyede bulunan gözü kana bulanmış şovenistler, neler var neler. Biraz merhametli olanlarda çaresizliklerini itiraf ediyorlar. Kimi İspanya’yı, kimi İrlanda’yı misal gösteriyor. Hâlbuki iki olayında bize benzerliği yok. Kimi Almanya’da ki, yahut ta İtalya’da ki teröristtik gurupların nasıl çökertildiklerini örnek gösteriyorlar. Oralardaki gençlerin sayısı onu geçmiyordu. Bizde ise 40 milyon Kürt’ü alakadar ettiği gibi, 50 milyonda Türk’ü ilgilendiriyor.

Sorunu çözecek kilit nokta FEDERASYONU kabullenmek. Öteki problemlerin hepsi eyaletin vazifesi, sorunluğu içinde kalır. Silahsız ve masrafsız, en akıllı ÖNERİ.

Gelelim teröristtik davranışları nasıl kontrol altına alabilmemize.:

Bir hastanın hastalığını yok etmek için o hastayı öldüremezsiniz. Hastanın direncini artırıcı çarelere başvurursunuz, diğer taraftan da hastalığın sebeplerini ortadan kaldırmağa çalışırsınız.

A) Terörist diye adlandırdığınız gençlerin isteklerini ortadan kaldırırsanız ,

B) Birde gençleri spor ve müzikle meşgul ederseniz, silaha lüzum kalmaz.

C) Federatif bir yapı gençlerin isteklerini kolayca karşılar onlara eğitim, spor ve iş imkânları temin etmekle devlete GÜVENİ sağlarsınız.

D) Anaları ile Kürtçe konuşulur ve onlara okuma yazma öğretilirse, devlete güvenleri artar. Hâlbuki aciz siyasiler hastayı (PKK lıları) öldürmekle terörizmi yok edeceklerini sanıyorlar

E) Tarihte isyanları hep silahla bastırmışisen, sosyo-ekonomik, demokratik yöntemler yerine, isyancıyı da silah taşımaya mecbur kılarsın. Benim tavsiyelerimde silah kullanmak tabu. Yalnız eldeki silahı değil,

F) Her iki tarafta öteki tarafın silahı bırakmasını dayatıyor. Hani şu ilkokul ikinci sınıfta okuduğumuz ‘’ İki keçi bir köprüde ‘’ misali. Ağızlardaki söylemleri de barışçı bir dile döndüreceksin. Silah insanların icat ettiği en kötü vasıtadır. Silah insanların ölümüne sebep olur, fakat silah satıcılarını zengin eder. Geçen sene 400 milyarlık dolarlık silah satılmış dünya da. TSK nın son yaptığı silah ve uçak siparişlerinin miktarını söylersem üzülürsünüz. 14 milyar dolar askeri uçak siparişi verilmiş. PKK nın masum Mehmetçikleri katliamlarına meşruiyet kazandıracak hiçbir gerekçe yok. İster Türk, isterse Kürt gençlerinin, kifayetsiz siyasilerin kefaletini, vebalini ödemeleri büyük bir GÜNAH’tır.

G) Erdoğan’ın diplomatik zaafı o ki karşıtlarına karşı kendi kendini şartlandırıyor. Mesela Ermeni mevzuunda Karabağ’ı, Kıbrıs mevzuunda iki devlet şartını, Kürt mevzuunda evvela PKK silahı bıraksın. İsrail’e, evvela özür dile diyerek çözüm imkanlarını bu şartlandırmadan dolayı kendi siyasi hareket alanını daraltıyor.

2. ‘Dağa çıkmaları önlemekte başarılı olamadık ‘diyor genelkurmay başkanı. Bir Filistinli şair şöyle diyordu. ‘’ Ben çocukken babamın, kardeşlerimin İsrailli askerlerce öldürüldüklerini pencereden seyrederdim ve o günden beri İsrail askerinden nefret ederim. ‘’ Kürdistan’da da askerlerin katlettikleri her Kürt’ün kardeşi, kuzeni vardır ve onlar dağa çıkmağa motive oluyorlar. Dağa çıkmayı asker kışkırtıyor, sonradan da hayret ediyor. 50 bin gencin hususi bir eğitimden sonra Kürdistan’a gönderileceği söyleniyor. Bu yeni bir asimilasyon programı mı.? Birde yeni silahlı özel timlerin oraya gönderileceği söyleniyor. Yani 90 lı yılları geri getirmek mi?. Kandile gönderilen F 16 lar 100 ün üstünde SORTİ yapmışlar. Bu Sortilerin maliyeti nedir?. Varılan netice ne olmuştur?. Bu harcamaların yerine gençlere spor tesisleri yapılsa idi, gençleri spora teşvik etmekle çok daha netice alınırdı.. Almanya da ilkokullar da bile yüzme havuzu vardır. Sortiler yerine spor merkezleri yapılsın. Kürt türkü sanatkârlarına Kürtçe konserler verdirilsin. Spor ve Müzik gençlerin en yoğun alakasını çeken konulardır.

Bir hükumet bütçe açığını vergilerle karşılayamıyorsa en kolayı tütüne ve alkole zam yapmasıdır.. PKK ya karşıda yapılan en kolayı, en masraflısı sortileri, silahları artırmak oluyor. Bir de asimilasyonu kuvvetlendirmek.

Güya Kürt halkı PKK’ nın arkasında değilmiş. Acaba 40 bin katledilen PKK lının annesi kimin yanındadır. Köyleri yakılan. Göçe zorlanan bir halk MHP’ nin, CHP’ nin yanında mıdır? ? AK partisi oralarda % 50 oy almamıştır. Adayları Kürt kökenli olduğu için birinci parti olmuştur. Kimse çarpıtmasın, AK partisi kendisine pay çıkarmasın. Türklerden aday gösterse idi , tek oy alabilir mi idi? Kendi kendilerini kandırmasınlar.

3. , KÜRT HALKI BÖLÜNMEK istemiyor. Sebepleri:

a) 10 milyon Kürt göçe zorlandığı için batıda yerleşmiş durumda. İş yeri kurmuş, çocuklarını orada okutmağa başlamış. Yeni kurduğu düzeni bozmak istemez
b) 3,5 milyon Kürt Türk’le evli. Boşansınlar mı?
c) % 50 si Kürtlerin Kürtçe bilmiyor. Türklerden ayrılmak ister mi?

4. Demokratik ÖZERKLİK Ak partinin kaç sene evvel parlamentoya getirdiği YEREL idarelerin güçlendirilmesi projesidir. BDP’lilerin Türkçesi zayıf olduğu için doğru dürüst ifade edemiyorlar. Ayni problem VERGİ mevzuun da mevcut.. Almanya ve diğer federatif devletlerde fakir eyaletlere zengin eyaletler den toplanan vergilerden aktarma yapılır. Ayni mevzu emniyet teşkilatında. Eyaletin emniyetini polis teşkilatı temin eder. Ordu ise devletin bekasını temin etmekle görevlidir.. Eyaletlerin ordusu olmaz. Kürtçe eğitim problemini de eyalet üstlenir. Türkçe, Kürtçe, İngilizce öğretilmeli. Filipinli bir ahbabımın anlattığına göre orada resmi dil İngilizce olduğu için Filipinliler dünyanın her tarafında daha kolay iş bulabiliyorlarmış.

Eyaletlerde yerel idareler güçlendirilirse SORUMLULUKLARI da artmış olur. İsviçre’ nin ve Almanya ‘nın zenginleşmesini de , demokratik ve teknolojik gelişmesinide federatif yapılarına borçludurlar. Ben her iki memlekette de 50 seneden beri yaşadığım için bu sistemin faydalarını daha yakından takdir etmek imkanım oldu. Federasyon’un ne olduğunu bilmeyenler, masa başında ahkâm kesiyorlar.

Federasyon bölünmenin ön safhasıdır deniyor. NİYET okumalarının yanlış olmadığını da kabullenmeliyim. İngilizler Lozan’da Kürtleri iktisadi sebeplerle dörde bölünmeğe mecbur kıldılar. Hele hele MUSUL mevzuunda TBMM de çok münakaşalar oldu. Fakat Türkiye nin İngilizlerle Irak’ta savaşacak gücü olmadığını müdrik olan Atatürk Lozan konferansını zafer olarak deklare etti. İngilizlerin yaptığı Kürtler nazarında ahlaksızca bir politika idi. Kürtlerde elbette asıllarına yani Osmanlıda ki durumlarına dönmek yani dörde bölük ilelebet yaşamağa son vermek isterler. Şayet dört devlette de özerklik gerçekleşirse, Irak’ta olduğu gibi, o zaman da üniter bir devlet kurabilirler. MHP’ liler soruyorlar. Kürtlerin maksadı Türkiye’yi bölmek ve birleşik bir Kürdistan kurmaktır. Peki bu istek ahlaksız mı? Dünya da milleti olup ta devleti olmayan tek millet Kürtler değil mi? Bu durum insan haklarına aykırı mı? Kıbrıs’ta, Kos0va da self determinasyon isteyen siz değil misiniz? İlerde Kürdistan Türkiye ile birlikte AB ye iltihak ederse o zaman MİSAKİ MİLLİ gerçekleşmez mi?

Köln, 24.08.11.

Kürt Sorunu...

2011-08-21T13:31:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

BAŞBAKAN BAĞIRINCA, ÖLÜMÜ GÖZE ALMIŞ PKK' LILAR KORKTULAR (!)

DP nin ağır toplarından Rize mebusu Osman Kavrakoğlu beni Armatörler birliğine götürmüştü. Başkanları meşhur Kalkavanlardan Ziya bey cemeate öfkeli bir konuşma yapıyordu ve bağırıyordu. Akrabanlarından Hasan Kaptan Ziya bey’e hitaben dedi ki : Sen bağırınca bizim korktuğumuzumu zannediyorsun.? Vaz geç bu bağırmadan. Çok gülmüştüm bu müşavereye . Şimdi başbakan Erdoğan’ın Kürtlere hitaben konuşmasında avazı çıktığı kadar bağırması, bana Ziya Kalkavanı hatırlattı. Ölümü göze alıpta dağa çıkmış olan PKK lı gençlerin korkudan titreyeceklerini hiç zannetmiyorum.(!)

Kürt sorununa kafa yorup ,bütün süreci takip eden gazeteci Ruşen Çakır’ın 3-4 gün süren bir makale serisi yayınlandı Vatan gazetesinde. Özeti şöyle:

‘’ Nerdeyse her yaz geldiğinde olduğu gibi 2005 yazında PKK, tek TARAFLI İLAN ETMİŞ OLDUĞU ATEŞKESİ BİR KEZ DAHA BÖZMUŞ VE ÜLKE YENİDEN BİR ÇATIŞMA ORTAMINA SÜRÜKLENMİŞTİ. Bu kötü gidişe müdahele etmek isteyen bir gurup aydın 150 imzalı bir bildiriyle silahların susması çağrısı yaptı. Ve Hükumet aydınlarla görüşme kararı aldı. Görüşmenin ardından Başbakan Erdoğan ‘’ beyaz sayfa açtıklarını ve tüm sorunları demokrasi içinde çözeceklerini söyledi.

Gerek AB’ye uyum çerçevesinde , gerek terörle mücadele kapsamında birçok adım atılmış, önemli reformlar hayata geçirilmişti. Ekonomik ,sosyal, diplomatik, psikolojik hamleler yaparak terörizm sorununu sonlandırmaya çalışıyordu, ciddi bir paradigma değişikliğine gidiyor; ayrımcı, inkarcı, yok sayan anlayışı ortadan kaldırıyordu.

Başbakanımız, büyük devletlerin, büyük milletlerin kendisiyle yüzleşerek, geleceğe yürüme özgüvenine sahip olması gerektiğini vurgulamıştı. Yüzleşmeden hiçbir sorun çözülemez.Doğru teşhis, doğru tedavi için şarttır. Açılım süreci ‘’ Analar ağlamasın’’ sloganıyle yürütüldü, gerçekçi bir şekilde çözülmesini sağlamaya çalıştı. Sorunun sürmesini isteyen kesimler süreci sabote etmek için ellerinden geleni yaptılar. Hükumet adeta yanlız bırakıldı. MHP nin hamaseti ile BDP nin aşırılıkları karşılıklı olarak birbirini besledi. PKK eylemleriyle süreci sabote etti. MHP bölünüyoruz hamaseti yaparak toplumu gerdi. Türkiye zaman ve enerji kaybetti. Buna rağmen AK parti demokratik adımlara devam etti, devlet-millet kaynaşmasını sağlamak için sosyal restorasyon çalışmalarını sürdürdü.

12 Haziran seçimlerinde ulaşılan başarı milletimizin bu politikaları takdir ettiğini gösterdi.

Başbakan Erdoğan 2005 te Diyarbakır’da o ana kadar devlet yetkililerinden duyulmaya alışık olunmayan bir konuşma yaptı. Her ülkede geçmişte hatalar yapılmıştır. .Kürt sorunu bu milletin bir parçasının değil, hepsinin sorunudur. Benim sorunumdur. Bu ülkenin başbakanı olarak o sorun herkesten önce benim sorunumdur.

Kürt açılımı’nın telafuz edilmesiyle AK partibir yol açtı ama ondan sonra o yolu o kadar KAPATTI Kİ !

Öcalan’la görüşülmesinden bahsedilemezken, şimdi bahsediliyor. Diğer taraftan mevcut terörle mücadele yasasını uygulasanız milyonları içeri almanız mümkün. 6 yıl sonra , bugüne baktığımızda , o noktada , fazla bir ilerleme göremiyoruz. UMUTLAR KESİLDİ Kİ TERÖR YENİDEN BAŞLADI.

Tartışma açısından çok büyük bir ilerleme var. Herkes fikirlerini , düşüncelerini , isteklerini rahatça dile getiriyor. Demokratik özerklik gibi o zaman söylemeye çekinilecek bir çok şey konuşuluyor.

Başbakan sorunu demokratikleşerek , anayasal temelde ve Türkiye yurttaşlığı çerçevesinde çözeceğiz dedi.

Bugün devlet Kürt sorunun çözüm muhatabı olarak Öcalan’la görüşüyor. Altı yılda geldiğimiz yeri en iyi bu gösteriyor. TRT 6’in yayına başlaması önemli idi.DTP ile yapıcı bir diyalog olmadı. Meclis’te DTP’ye karşı alınan dışlayıcı tavır, Anayasa Mahkemesinin partiyi kapatması, Ahmet Türk ve Aysel Tuğluk’a ceza verilmesi bu umuda vurulan ağır darbelerdi.

Kürtlerle terörü özdeşlemenin hata olduğunu söyleyen siyasiler, Kürtlerin bu ülkenin eşit vatandaşı olarak algılamanın lüzumundan bahsediyorlar.

AK parti Kürdistanda birinci parti olduğunu söylerken , ora halkının 2/3 sinin oylarını aldığını zannediyor. Bu değerlendirme hatalıdır. Zira ora halkı Kürt adaylara , ister AK ister BDP li olsun, oylarını vermiştir. AK parti Türk kökenli adaylar gösterse idi CHP ve MHP gibi hezimete uğrardı. Bana kalırsa bu bölge halkı % 100 Kürt adaylara oylarını verdiğine göre , bu seçim neticesini bir referandum olarakta değerlendirebiliriz. Güya Kürt halkını ne Öcalan, ne PKK nede BDP temsil ediyormuş. AK partisi kendisinin Kürtleri temsil ettiğini söleyerek kendi kendine gelin güveyi olyor. Bulgaristanda Türkler sadece oylarını Türk adaylarına verirler. Bulgar partisine verirler mi. Bu eşyanın tabiatına aykırıdır. Bu hataya bütün yandaş köşe yazarları ve AK parti mensupları düşüyor.

Habur buluşmasınıda Erdoğan, MHP liler düşmanca yorumlayınca, korkup onu bir felaket olarak değerlendirdi. Halbuki Kürtler evlatları dağdan iniyor diye sevinçle karşılamaya gitmişlerdi.

Demokratik özerklikten ilk defa Öcalan bahsettiği için tukaka yapıldı. Halbuki bu prensip itibariyle AK partisinin geçen devrede hazırlattığı, maalesef SEZER ‘in veto ettiği yerel idarelerin kuvvetlendirilmesi projesidir. Bunu AB de istemektedir.

Gülşünç olan diğer bir mevzuda Kürt alfabesindeki bazı harfleri kullanmanın yasak olmasıdır. İngilizce, yahut Fransizca bir kelime kullanırken o harfleri kullanabilirsiniz. Fakat Kürtçe bir isim yazarken suç işlemiş oluyorsunuz. O kanuna göre harfler mi, yoksa lisanlar mı yasak? Daha vahimi Milli eğitim bakanlığı mefrudatında , tarih, edebiyat, san’at, musik kitplarında Kürtlerin varlığı yok sayılmış. Nimet hanım bakanlık koltuğunu kaybettiğinde göz yaşları döktü. Fakat bir milleti inkar ederken hiç vijdan azabı çekmedi. İlelebet bakanlık koltuğunda kalacağını mı zannediyordu?. Tıpkı Erdoğan gibi. Erdoğan bilinçli, yahutta bilinçsiz olarak kendisini tek adam pozisyonuna getirmiştir. Tek adam olmak devlet idaresinde çok tehlikelidir. Atatürk’ün en yakın silah arkadaşları ,onun tekadamlığını önlemek isteyince nerdeyse darağacına gidiyorlardı. Hepsi istiklal mahkemesine verilmişti. Erdoğan da başlangıçta memleketi müşterek akılla idare edeceğiz derken Arınç’ı meclis başkanlığına, Gül’ü de Çankaya’ya göndermiş, kabinede ki ikinci adamı Şener’in ayrılmasına, Parti yönetimindeki ikinci adam mevkiindeki Dengir Fırat’ında ayrılmasına göz yummuş. Dört başı mamur TEKADAM pozisyonunu gerçekleştirmiştir. Artık TBMM sinide, kabineyide, yüksek yargıyıda ve askeri otoriteleride yanlızbaşına tanzim ediyor. Onun frenlenmsi sadece seçimlerle mümkün olabilir. Yoksa diktatörlüğe gidilir.

İsmet Paşa 14 mayıstan evvel İstanbula geldiğinde, Haydarpaşa garında toplanmış olan halkın İnönüye nasıl bağlı olduğunu zamanın valisi ve belediye reisi Prof.Fahrettin Kerim Gökay ‘’ İşte PAŞAM’’ diyerek takdim etmişti. 27 mayıstan önce deniz yolları genel müdürü Orhan Koraltan Menderesin İzmirde karşılanışını bana anlatmıştı. Kordon insan seli gibi idi. Menderes asıldığında o kitleden tek kişi gık dememişti. Menderes yaptığı icraatlara, hizmetlere güveniyordu. Şimdi Erdoğanın 81 ilde icraatlarının repetesini yaptığı gibi.

Prof. Köni Kanadanın fransızca konuşan Quebeck bölgesinde halka sormuş. Bütün demokratik haklarınız var, zenginsinizde ekon0mik olarak .Ayrılma isteminizin temelinde ne var. Cevap KİMLİĞİMİZ.

Kürt sorunuda ne ekonomiktir, nede kültürel haklar. Kimliklerinin Türklerle eşit olması, kendi yaşadıkları bölgelerde kendi sorumluluklarını kendilerinin üstlenmesi, ve ilerdede dörde bölük yaşamaktan , bu ayıptan kurtulmak istemeleridir. Bazı MHP liler şöyle soruyorlar. Siz yoksa ayrı bir devlet mi kurmak istiyorsunuz? Kürtler sanki insan haklarına aykırı, ahlaksızca isteklerde bulunuyorlar. Kürdistanın dağı taşı ‘’Ne mutlu Türküm diyene ‘’ yazılı iken, bir numaralı gazeteleri olan Hürriyet ‘’ Türkiye Türklerindir’’ derken, bu gariban, Kürtler hangi ahlaki gerekçe ile , mesela KKTC dekiler gibi self determination istiyorlar. Onlar istiyaorlarsa , onların haklarıdır. Çünkü onlar Türktür..Kürtler Türklerin varlığına canlarını feda etmezlermi, zira Türklerin damarlarında ASİL kan mevcuttur.

Suriye de, Libya da, Mısır da kendi vatandaşını vurma diyor Erdoğan. Ölü sayısına bakıyorum, 3-5 bin. Türk ordusunun etkisiz hale getirdiği kendi vatandaşı (40 000). Faili meçhulları, Dersimde katledilen 50 000 vatandaşı hesaba katmıyorum.

Genel kurmay başkanı Büyükanıt ‘’ Bütün orduyu Kürdistana göndersem, gene PKK yı bitiremeyiz.’’. Başbuğ ise ‘’ Dağa çıkmayı önlemekte başarılı olamadık’’ diyor. Ama bir mehmetciğe karşılık 7 PKK lıyı öldürdük. Her PKK lının en azından 5 kardeşi akrabası olduğunu, ve dağa çıkmağa ordunun oşpereatıonları motive ettiklerini düşünemiyorlar mı?. O halde PKK yı yok etseniz , Kürt halkındaki KİMLİK bilinçlenmesini yok edemiyeceğiniz için yeni yeni PKK ların dağa çıkacağını idrak edemiyormusunuz?. MARX’ın felsefesine göre bazı sosyal gelişimler insanların iradesi dışında gelişir.

Sorunun en akıllı çözümü FEDERATİON ile mümkün. Kürdistandaki halk de FACTO kendi dünyasını yaşıyor. Bu sebepledir ki Aysel Tuğluk kendibaşına Özerkliği ilan ettik diyor. 21 inci yüz yılda öldürmekle hakların kazanılamıyacağınıda PKK nın idrak etmesi gerekir. Hiçbir masum, askerin bu davada suçu olmadığına göre, siyaSİLERİN KİFAYETSİZLİĞİNİN VEBALİNİ HAYATINI KAYBETMEKLE ÖDEYEMEZ. Bu tarzda tehdidin PKK geride kalan gelinlere, yetim çocuklara, gözyaşıdöken analara özerklik istiyoruz diye cevap veremezler. Bu tarz hak aramanın GÜNAH olduğunu, vahşet olduğunu söylememin elini kana bulamışları uyarmanın mümkün olamayacağını biliyorum.

Orhan Veli’nin dediği gibi :

Kimimiz ( Mehmetçikler, Pkk lı gençler) öldük,

Kimimiz ( Erdoğan gibileri ) NUTUK söyledik.

Bazı vatandaşlar Erdoğan’ın sorunu çözmeğe, politika üretmeğe yeteneği olmadığı için Kürtleri oyalıyor (?) diyorlar. Bu algı Kürtler arasında çok yaygın.

Benim inancım o ki: Uniter yapı içinde federatif ,demokratik bir idare çözüm sağlayacaktır. Ya SABIR !

Antalya, 17.08.11

AZRAİLLE KAVGALARIM - I -

2011-08-01T10:05:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

BDP de PKK eylemlerinden vazgeçsin...
Erdoğan’a OFSAYT uygulasın...

55 sene önce hocam Prof.Çanga ‘dan duyduğum bir sözü hiç unutamıyorum. ‘’ İnsanlar neden birbirlerine düşman olurlar, cinayet işlerler? Bizim hakiki düşmanımız KANSER hastalığı. Asıl onunla savaşmalıyız !.

Kaç gündür gazete sayfaları, TV ekranları hep ölüm haberleri ile dolu. Trafik canavarı bir yandan , NAMUS davaları öteki yandan, PKK nın eylemlerinde hayatını kaybeden gencecik Mehmetçikler, Tıbbi hizmetlerdeki hatalar, noksanlıklar, Polis teşkilatına verilen son sorumluluklar , kadınlara merhametsizce yapılan saldırılar, bizleri AZRAİLLE kavgaya mecbur kılıyor.

Tekrar edecek olursak:

1. TRAFİK CANAVARININ ALDIĞI CANLAR.
2. TIBBİ HİZMETLERİN KİFAYETSİZLİĞİNDEN, YAHUT HATALARINDAN KAYNAKLANAN ÖLÜMLER.
3. NAMUS KAYGISI İLE YAPILAN CİNAYETLER.
4. GEÇMİŞTE YAPILAN KÜRT İSYANLARINDA KATLEDİLEN KÜRTLER.
5. PKK, ORDU KÖR DÖĞÜŞÜNDEKİ KAYIPLAR.
6. ZELZELE GİBİ TABİİ AFETLERDE KAYBETTİĞİMİZ VATANDAŞLAR.

Yukarda sıraladığım sebeplerden doğan insan kayıplarımızın analizini yapacağım. Bundan önce BDP nin yaptığı hataları dile getirmek isterim.:

BDP nin referandumda ve son seçimlerden sonra BOYKOT kararı siyasi olgunsuzluğundan, siyasetçilerinin acemiliklerinden doğmuştur. Tavşan dağa küsmüşte dağın haberi olmamış. Demokrasinin tecelli ettiği SANDIK’a ve TBMM’ ne küsmek akıllı bir karar değildir. Bu oriyental ,duygusal bir karardır. Siyasette duygusallığa yer yoktur. Akılla karar verilir. KÜSMEK çocukca bir davranıştır. Küsmek hakkında çok konferanslar verdim.

Diğer bir büyük hatada SİLAH’ı hala hak arama vasıtası yapmalarıdır. İPTİDAİ bir davranıştır. Eylemsizlik kararı aldık dedikleri tarihten hemen sonra eşkıyalık yapmak , demokrasiye inançlarının yokluğuna delalet eder. Demokrasi isterken silah kullanmağa lüzum yok. Devlet orduya operasyon yaptırmasa eylem yapmayacağız demeleride uyduruk bir laftır. Eylemsizlik kararından sonra MUTLAK surette buna uyulması lazım. O zaman Erdoğanın tasarladığı özel kuvvetleri OFSAYT’a düşürmüş olursunuz. Erdoğan’a inancın dibini oyarsınız. Halkta bu militaristik, faşistik davranışa desteğini çeker. Silah kullanıldığı müddetçe, bundan böyle, Kürt halkındanda desteği kaybetdersiniz. Kürt halkı seçimlerde Kürt adayları, her yerde , hangi partiden olursa olsun, destekliyor. AK partisi Kürtleri temsil etmiyor. Ak partinin Kürdistanda aldığı oylar KÜRT adylarınadır. Yanlış interpratation yapılmasın.İlk defa Kürt halkı kendi kimliğine bilinçlendiğini isbat etti. Yorum yapanlar, maalesef bu hakikatı pek göremiyorlar, yahutta işlerine öyle geliyor.

DEMOKRATİK ÖZERKLİK teklifinide doğru, dürüst takdim edemediler. Bu Ak partinin, AB ninde teklif ettiği yerel idarelerin kuvvetlendirilmesi durumudur. Sorumsuzluk hakkını sorumsuzca kullanan cumhurbaşkanı Sezer veto etmişti. O kanun teklifi kanunlaşsa idi şimdi Kürtlerin bu teklifi yapmalarına ihtiyaç kalmayacaktı. AK partinin hazırlattığı Anayasa teklifini ve Habur girişini geri çekmeside AK paretinin tarihi hatası olmuştur.

Bu yorumları yaptıktan sonra gelelim AZRAİL’in aktif olduğu hallere ve benim yaptığım kavgalara:

1. TRAFİK CANAVARININ ALDIĞI CANLARA:

1932 de rahmetli babamın Malatya da iki özel arabası vardı. Biri FORD, diğeride ADLER. Malatya valisi TANDOĞAN, teknik imkansızlıklara rağmen 11 kaza’yada şose yaptırmıştı. Çalışkanlığını takdir eden hükumet onu Ankara valiliğine getirmişti. Malatya-Adıyaman şosesinde babam bir trafik kazası geçirmiş ve maalesef genç yaşta yaşama veda etmiş, biz üç kardeşide babasız bırakmıştı. Yanlız biz değil , bizim ailede 10 defa trafik kazası olmuş ve akrabalarımdan bir çok kuzenim babasız kalmıştır. Almanlar arabaya Notwendige Übel ( Zoraki ŞER) olarak adlandırırlar. Bende şahsen arabadan nefret ederim. İnsanlığın İCAT ettiği üç kötü şey vardır. 1. PARA. 2. Silah.3. Araba.

Para insanların ahlakını bozar, Silah insanları yok etme vasıtasıdır. 3. Araba: Gerçi insanlara iş sahası yaratır, yaşamı kolaylaştırır fakat bir çok ekolojik kötülüklere, trafik canavarına zemin hazırladığı içinde, neticede insanlığın düşmanıdır.

Sınıf arkadaşım DR.Yıldırım Aktuna’ya sağlık bakanı iken bir mektup yazmış bazı tavsiyelerde bulunmuştum. Bunlardan biride trafik hakkında idi. Trafik kazalarında ölümlerin % 50 sebebi kan kaybı olduğunu duymuştum. Şayet otobanlarda helikopterlerle kaza yerlerine ulaşılıp kan tranfuzyonları yapılırsa ölümlerde % 50 azalma olur diye düşünmüştüm. Aradan 20 sene geçtikten sonra bu hükumet benim tavsiyemi gerçekleştirmiş görünüyor. Ayrıca duble yollarda kaza ihtimalini , ve ölümleri azaltıyor. Muhalefetin vazifesi sadece menfi tenkitler yanında bu gibi pozitif icraatlarıda takdir etmesi gerekir diye düşünüyorum.

2. TIBBİ KİFAYETSİZLİKLER VEYA HATALAR:

BDP nin vazifesi sadece Kürt sorunu olmamalı. Burada sıraladığım sorunlarlada meşgul olmaları, dolayısı ile de Türkiye partisi olmalarıdır. Azraille kavga yürütmeliler ve yüzbinlerce ölümün önüne geçmeliler.

KÜRDİSTANDA premature çocuklarda ölüm nisbeti, keza yeni doğmuşlarda Türkiye ortalamasının üstündedir. Yaz ishalleri yoğun çocuk vefiyatına sebep olmaktadır. Kafi serum tedavileri bu çocukların hayatta kalmasını sağlar. Diğer enfektion hastalıklarıda hastane bakımı gerektirmektedir. Son senelerde çocuk klinikleri ve devlet hastanelerinde çocuklara ayrılan yatak sayısı artırılmıştır. Bu gidişle çocuk mortalitesinde azalma sağlanacağına inanıyorum.

Anne ölümleri: doğum sonrası kanama, eklampsi sebebiyle olduğuna göre kafi miktarda uzman hekimlerin vazifelendirilmeleriyle önü alınabilir.

1957 de Londra’ya gittiğimde Papanicolaou’nun Smear testinin rahim kanserinin erken teşhisini sağladığını öğrenmiş ve bu sahada bilgi ve görgümü artırmak imkanını bulmuştum. Bu mevzuda Stockholm’da Karolinska hastanesinde , sevgili dostum, meslektaşım Dr. Selahaddin Rastgeldi ile bir araştırma yapmış, ilk defa kanser hücrelerinin selektionunu sağlamış ve Acta Scandinavica’da yayınlamıştık. Köln dede ilk Cytoloji labratuarını kurmak imkanını sağlamıştım. Türkiye de maalesef hemen hemen hiç bir jinekoloğun muayene odasında, masasında mikroskop olmadığı gibi, PAP smear’i yapılmıyor. Böylece rahim kanserli hastalara erken teşhis yapılıp, tedavi edilmiyor. Bu noktada kadınlarımız AZRAİLİN eline teslim edilmiş durumda. Bazı tarama merkezleri varsada kifayetsizdir. Burada bir sistem hatası vardır. Cytoloji patologlara teslim edilmiş. Onlarında smear yapma şansları yoktur. Diğer bir sistem hatasıda meme kanserlerinde var. Hiçbir branş meme kanseri erken teşhisi yapmamaktadır. Jinekologların memeyi muayene zorunluğu ellerinden alınmış, cerrahlara verilmiştir. Cerrahlarda ancak hasta göğsünden şikayet edince muayene etmektedir. Meme kanseri profilaksisi, yani erken teşhis imkanları kullanılmamaktadır. Sağlık bakanlığının bu sistem hatasını düzeltmesi gerekir. Bu husustada ben çok mücadele verdim. Önce Termovision termografisi ile, daha sonra ultrason, nihayet ponktion cytolojisi ile erken teşhis imkanlarını kullanıp, meme kanseri daha 1 cm büyüklükte iken teşhis edebilip hastalarımı kaanserin ileri devrelerinde ölüme mahkum etmekten kurtarmıştım. Bu kanser mevzuuda benim Azraille kavgamdan biridir.

Prostat kanserinide PSA tayiniyle, barsak kanserini Haemocultla erken teşhis etmek mümkünken maalesef erkek hastalar bu kolay teşhis uygulamalarına pek rağbet etmiyorlar.Sağlık reformundan sonra vatandaşın kolayca, maddi güçlük çekmeden sağlık hizmetlerinden istifade etmeleri mümkünken ihmal etmeleri Türkiyede Azrailin kolaçan etmesini sağlamaktadır.

İlaç firmaları bazı rüşvet metotları ile hekimlerin ahlakıyle oynamalarının önlenmesi gerekmektedir.

Sağlık bakanının hekim dernekleriyle müşavere etmeden lüzumsuz tatbikatları zorlaması hekim meslektaşları üzmektedir. Bizde, maalesef bir siyasi bakan olunca kendini o sahada en doğru bilen zannına kapılıyor ve , tavsiyelere kulak asmıyor, bayağı kibirleşiyorlar. Ben bütün bakan olan arkadaşlarıma, hatta hekim olarak hizmet verenlere TEVAZUYU tavsiye etmişimdir. Hastaları dinlerken nasıl davranılacağı eğitim programlarında olmadığı için , hasta doktor ilişkisinde zorluk yaşanıyor.

Son altı ayda Şanlıurfa da 150 intihar vakası tesbit edilmiş. Geçensenelerdede Batman’da genç kızlarda intihar vakaları sıklaşmıştı.

3. NAMUS KAYGISI İLE İŞLENEN CİNAYETLER.

Kürtlere has bir cinayet şeklidir. Örf ve adetler erkekleri bu arkakik suça sürüklemektedir. Hemen hemen hergün gazetelerde kadınların cinayete kurban gittiğini duymak insanın içini sızlatmaktadır. Bu hususta yazarlarımız ve film yönetmenlerimiz çok hassasiyet göstermişlersede, siyasilerden ayni hassasiyeti görmemekteyiz. Bu kara lekenin acilen ortadan kalkması için kadın derneklerinin, tıp derneklerinin, baroların çözüm önerileri getirmeleri ve parlamentonun gereken kanunları çıkarmaları aciliyet kespetmiştir. Erkeklerin daha okul çağında ve askerde iken eğitim görmeleri ve kadınlarımıza yapılan bu işkencelere son verilmesi , bu iptidai vahşetten kurtarılmaları , bu ayıptan, bu günahtan imtina etmelerini sağlamak için, siyasilerin uğraşmaları gerekir. Azraile hacet yok. O kendini insan zanneden erkekler birer Azrail kesiliyorlar.

Eski Yunan’da Tanrı ZEUS oğlu PROMETEUS’a toprak ve sudan canlılar (İnsan ve hayvan) yaratmasını emretti. Yaratılan hayvanların çokluğundan şikayetle , bir kısım hayvana insan kiyafeti giydirilmesini emreder. Onun için bir çok insan kıyafetlinin aslında hayvan oldukları doğrudur.(!)

4. KÜRT İSYANLARI

Kürtler gerek Osmanlı devrinde ve gerekse Cumhuriyet devrinde özerklikleri için defalarca isyan ettiler ve yüzbinlerce gençlerini yitirdiler. Türklerin medarı iftiharı Cengiz han ve Timurlenk Anadoluya kadar orduları ile gelmişler ve her savaş sonunda uçurulan kellelerden tepeler yaptırmışlar. Tepelerin yüksekliği derecesine göre zaferlerini kutlamışlar. Rusya , Petersburg’da, Çarların eski sarayını Louvre gibi sanat müzesine dönüştürmüş ve EREMİTAGE ismini vermiş. O müzede en meşhur ressamlarından REPİN’in eserlerini teşhir etmişler. Onun böyle tepe haline getirilmiş kelleler Tablosu beni çok etkilemişti. Beni etkileyen bir tabloyuda Madrid’de PRADO müzesinde GOYA’nın kurşuna dizilen bir asiye ait olanı idi. Bir manga asker gözleri ve elleri arkadan bağlı bir asiye nişan almış , etrafındada bu cinayeti hayretle seyreden köylüleri resimlemiş. Köylülerin nerdeyse çukurundan fırlayacağı gözlerinin görümü beni çok etkilemişti.

Zira Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın unutamadığım bir şiiri vardır.:

”Burada , Hindistan da, Çinde,
ÖLÜM karşısında düşünce ayni.
Kardeş olduğumuzu,
Kardeş olduğumuzu unutma!!!”

Bırakın isyanlardaki zulmü, Padişahlar kardeşlerini boğdurmuşlar, 50 ye yakın Sadrazamı idama mahkum etmiş bu büyük millet. Son sandarazamlardan biride Adnan Menderes’di. Eğitiminde öldürmekten başka hiçbir insani kültüre nasip olmayan Askerler defalarca demokrasimizi katletmiş, sayısız gencimizi idam ettirmiştir. Daha dün Hrant Dink’i, Malatyada misyonerleri Ergenekon zihniyeti hunharca ifna etmiştir.

Dersim de Sabiha Gökçen masum 10 binlerce vatandaşı, (Kürdü) bombalamış, en son özgürlük savaşı veren 40 bin PKK lı genç etkisiz kılınmıştır(!!!!!). 17500 faili meçhul cinayet işlenmiş. On binlerce vatandaş evinden, köyünden sürülmüş, zorunlu göçe tabi tutulmuştur.

Alman Genarali MOLTKE Osmanlı ordusunda muşavirlik yapmış ve 1838 de’’ Türkiye mektupları’’ adlı eseri n de Türkiye hakkında ki intıbalarını yayınlamıştı.’’ Osmanlı paşası Hafız paşa Garzan dağlarında bir Kürt isyanını bastırmağa gidiyor. Moltke ona refekat etmektedir.

‘’ Bir tepenin üzerinden savaşı seyreden Hafız paşanın yanına gittim. Oraya ganimetleri ve esirleri getiriyorlardı. Kanlı yaralar içinde erkekler ve kadınlar, memedekilerden ibaret her yaşta çocuklar,KESİK BAŞLAR VE KULAKLAR. Bunların hepsi, getirene 50-100 kuruşluk bir bahşiş ödeniyordu. Kürtlerin sessiz ıstırabı, kadınların ümitsiz feryatları yürekleri parçalayan bir manzara meydana getiriyordu. İşin en kötü tarafı şu: Dağlarda bir savaşı böyle iğrenç haller olmadan yapmak nasıl mümkün olabilir. Ben bundan sonra ki harekete iştirak edemedim, çünkü dört gün adamakıllı hasta yattım. Kürtlerin mukavemetinin ana kaynağı, ömür boyu süren nizamiye askerliği korkusu idi. Bir Kürt kadını bir askeri hançer ile vurup öldürdü. Yukarıya varınca, gözü kızmış olan askerler, karşı koyan kim varsa vurup kırdılar. 400-500 kadar Kürt öldürülmüştü. Elli kadar kadın, götürülmek istenirken kabarmış olan dağ deresinde boğuldu. Bu harekete katılmam ,itiraf edeyimki bana pek uygun değildi. Bu harp için bize gıpta etmeğe değmez, baştan aşşağı iğrenç ve korkunç. Binlerce baş hayvandan başka 600 de esir getirdiler. Esirlerin yarısını küçük çocuklu kadınlar teşkil ediyordu. 6-7 yaşındaki bir oğlan kurşunla vurulmuş. Kadınlardan yaralılar var ama asıl SÜNGÜ YARASI ALMIŞ ÇOCUKLARIN bulunuşu bütün bu hareket üzerine acı bir ışık serpiyor.

1838 senesinde general Moltke böyle yazıyor. Türklerin çocuk ve kadın katli ogünden bugüne devam ediyor. Daha geçen hafta JİTEM’ kadrosunda bir asker öldürdükleri insan kadar kendilerine para verildiğini ERGENEKON davasında itiraf etti.

5. PKK-Ordu çatışması.

6. ZELZELE GİBİ TABİİ AFETLER.

Çocukluğumda, mahallemizde komşularımızla akraba gibi idik. Kimse ile kavgamız yoktu. Ben o günleri, o mutlu günleri , öyle anımsıyorum. Bu çok partili devreye gireli CHP liler DP lilerin düşmanı kesildi. Bir zamanlar İnönü-Bayar , sonra Demirel-Ecevit, şimdide Erdoğan- Muhalefet kavgasının bedelini ödemek zorunda kalıyoruz. Mahalle kavgası bir yana, olan o gençlerimize oluyor. Ben hala MEVLANA’nın çağrılarının geçerli olacağı günlerin geleceğine inanıyorum. Ya fazla saf’ım, yahutta fazla akıllıyım. Allah taksiratımı affetsin.

Gelecek makalemde Azraille diğer kavgalarımı anlatacağım...

Köln,29.07.11

Neden kapitalizmde ahlâk istisna, ahlâksızlık kuraldır?

2011-08-01T09:54:00.000+02:00

Fikret Başkaya

Şeyleri adıyla çağırmamak bir yalan söyleme yöntemidir. Kapitalizm denmiyor da ‘ekonomi’ veya ‘piyasa ekonomisi’ deniyor. Dolayısıyla söze yalanla başlanıyor. Eğer kapitalizm denirse, sömürü, yağma, talan, kolonyalizm ve emperyalizm, ekolojik yıkım gibi kelimelerin ve kavramların imâ edilme riski vardır. Dolayısıyla işin tadını kaçırmanın âlemi yok. Böylece kapitalizm denilen musîbetin insanlığın normal hali olarak görülmesi, öyle algılanması amaçlanıyor... Oysa, kapitalizm netâmeli, tehlikeli bir sapmadır ve insanlığın normal hali değildir. Macar iktisatcı/antropolog, Büyük Dönüşüm adlı ünlü eserin yazarı Karl Polanyi, kapitalizmin insanlığın normal hâli olmadığını, yıkıcı/tehlikeli bir sapma olduğunu şöyle ifade ediyordu: “ Ama hiç bir toplum, insânî ve doğal özü ile iş düzenini bu şeytanî dişlilerin hasarından korumadan, çok kısa bir süre için bile böylesine ham hayallerden oluşan bir sistemin etkilerine dayanamızdı”. Dayanamadığı ortada değil mi? Karl Marks, Karl Polanyi’den yüz yıl kadar önce, Felsefenin Sefaleti adlı ünlü eserinde, kapitalist sistemin manzarasını şöyle resmediyordu: “En sonunda, insanın ayrılmaz parçası olan her şeyin alış-veriş ve pazarlık konusu olduğu zamann gelip çattı. Bu, o zamana kadar el değiştiren fakat ticaret konusu olmayan, erdem, duygu, kanaat, bilgi ve bilinç gibi şeylerin de ticaret konusu olduğu bir zamandır. Tek kelimeyle her sey ticaret konusu oldu. Bu, genel kokuşma ve evrensel ölçekli alış-veriş dönemidir. Eğer ekonomik terimlerle ifade etmek gerekirse, bu, maddi olsun nanevî olsun, her şeyin gerçek değerinin saptanması için pazara getirildiği bir zamandır.”

Hâlâ alınıp-satılmayan bir şey kaldı mı? Para, silah, uyuşturucu, kadın, çocuk, su hava, insan vücüdunu oluşturan tüm organlar, sanat eserleri, eğitim/sağlık/iletişim hizmetleri... Peki neden böyle oldu, oluyor? Eğer bir toplumsal düzende, doğa, toprak, su ve insan emeği, meta kategorisine indirgenmişse, her şeyin metalaşması, paralı hale gelmesi, soysuzlaşması, çürümesi neden şaşırtıcı olsun? Bir yanda canlı yaşamı yok eden kör gidiş hızla yol alıyor, öte yanda bu kepazelik, ilerleme, moderleşme, çağdaşlaşma, “masır medeniyeti yakalama”, ‘kalkınma’ sayılıp matah bir şey olarak sunuluyor...

Kapitalizm her ikisi de yıkıcı, birbirlerini karşılıklı olarak yeniden üreten, besleyen ve azdıran iki temel dinamik üzerinde yol alıyor: 1. Sınırsız büyüme/genişleme/ yayılma; ve 2. Yıkıcı veya ‘çılgın’ rekabet. Her ikisi de tahripkâr bu iki temel eğilim, artık sınır diye bir şeyin de olmaması demektir. Oysa ahlâk sınır demektir, gerektiğinde potonsiyel olarak yapılabilir olanı yapmamak, ondan sakınmak, kendini sınırlamak demektir. Sınırlama yoksa ‘sorumluluk’ kagısı yoksa, ahlâk da yoktur. Durum böyledir ama yıkıcı rekabet de sınırsız [üssel] büyüme, hâkim ideoloji tarafından ve onun yapıcı unsunlarından biri olan iktisat bilimi denilen tarafından sadece olumlanmıyor, aynı zamanda yüceltiliyor. Eğer her hâlükârda kazanmak, mutlaka kazanmak kuralsa, ve birinin kazanması da diğerinin kaybetmesiyle mümkünse [ zira kapitalizm geçerliyken başka türlü olması mümkün değildir], birinin durumumun iyileşmesi ötekinin durumunu kötüleştirmeden mümkün değilse, birinin “kalkınması” ötekinin yoksulluk ve sefalet ortamına itilmesi pahasına gerçekleşiyorsa, azınlığı zenginleştirmenin yolu çoğunluğun müküksüzleştirilmesinden/ yoksullaştırılmasından geçiyorsa, ve bu kadarı da insânî değerlerin aşınması, doğal çevre tahribatı ve canlı yaşamın yok olması- ölümü - pahasına gerçekleşiyorsa, bu makbûl ve sürdürülebilir bir durum mudur? Mâkûl bir şey midir? Velhasıl, arzulanabilir bir şey sayılacak mıdır?

Öyleyse bu tersliğin gersinde ne var? Bu durumun gerisinde tüm sapmalara kaynaklık eden asıl sapma var ki, kapitalist sistemde ekonomi toplumun hizmetinde değil, tam tersine toplum ekonominin hizmetindedir. Oysa, ekonominin sadece bir araç olması gerekirdi. Mâlûm, araç bir anlam taşıyıcısı değildir. Araç, amaca tâbî olmak, onun hizmetinde olmak durumundadır. Şimdilerde devasa güç odakları haline gelmiş dev şirketlerin [oligopoller densin] insanlığın kaderini belirler duruma gelmesi, söz konusu tersliğin bir sonucudur. O kadar ki, söz konusu şirketler, teker teker insanları, ‘bilim erbabını’, siyasi partileri, sendikaları, siyasetçileri , demokrasi oyununun figüranları siyasî partileri, “sivil toplum örgütü“ denilenleri, medyayı [ aslında medya şimdilerde sermayenin hizmetinde değil, bizzat kendisi...], orduyu, polisi... velhasıl her şeyi satın alabilir, manipüle edebilir durumda... Böyle bir dünya hâlâ ahlâktan, ‘etik değerlerden’ söz etmek ne anlama gelebilir?

Böyle bir sistemde, kazanmak, her seferinde daha çok kazanmak için ‘her şeyin mübah’ sayıldığı koşullarda, etik değerlere hâlâ yer var mıdır? Eğer bireysel zenginlik yaşamın yegane ereği sayılırsa, çok ve çabuk kazanmak yüceltilirse, ve birinin [azınlığın] durumunun ‘iyileşmesi‘ ötekilerin [çoğunluğun] durumunu kötüleştirmeden mümkün olmuyorsa, orada geçerli ahlâk ancak işbitiricilik ahlâkı olabilir ki, doğrusu işbitiricilik ahlâksızlığıdır. Mâlûm: birilerinin iş bitirmesi, başkalarının işinin bitirilmesini varsayar. Dolayısıyla liberal aydınların, burjuva ideologlarının yücelttikleri başarı öyküleri, işi bitirilen çoğunluk aleyhine ve doğanın tahribi pahasına mümkün oluyor. Çelişik bir durum söz konusu: sistem bir yanda çok kazanmayı, ne pahasına olursa olsun kazanmayı bir marifet olarak sunuyor, hırsızlığı, ahlaksızlığı, yağma ve talanı yüceltiyor, sonra da yolsuzlukla mücadele amacıyla kanunlar çıkarıyor, kurumlar oluşturulor... sözde etik kurallar vâzediyor... Dünya Bankası bundan bir kaç yıl önce rüşvet ve yolsuzluğun portesinin 100 milyar dolara dayandığı haberini veriyordu... Elbette sorun göze görünenle, 100 milyar dolarla da sınırlı değil, yolsuzluk ve rüşvetin neden olduğu ekonomik, ekolojik, sosyal kötüleşmaleri ve insan sağlığına verilen zararları da dikkate almak gerekir. Nasıl işbitiricilik iki tarafı varsayarsa: işi bitiren ve işi bitirilen, velhasıl yolsuzluk ve ahlaksızlık da iki tarafı varsayar. Rüşveti veren de alan da bir ahlâksızlık ‘durumunun’ taraflarıdır. Tabii yapılan yolsuzluğun ve ahlâksızlığının faturası her zaman yoksullara ve doğaya çıkmak kaydıyla...

Bir kadın komşumuz oğlunun “beceriksizliğinden, pısırıklığından, işbilmezliğinden” yakıyordu. Onunla birlikte memuriyete başlayan arkadaşlarının kışlık, yazlık ev ve araba sahibi oldukları halde, oğlunun hâlâ kirada oturduğundan şikayet ediyordu. “Öyleyse oğlunuz müsrif, kazandığını ölçüsüz harcıyor olmalı” dediğimde, biraz şaşkın ve tedirgin, ‘yok yok hocam, oğlum müsrif değildir, hiç bir aşarılığı yoktur’ cevabını vermişti. Aslında kadın besbelli ki, oğlunun işbitiricilik kategorisi dışında kalmasından şikayet ediyordu... İşbitiriciliğin kural, ahlâklı- sorumlu-ölçülü-duyarlı davranmanın istisna haline geldiği yerde, skandallar [ahlâk dışı, utanç verici durumlar] da artık istisna değil kuraldır ama egemen söylem sanki öyle değilmiş gibi yapıyor... Ortaya çıkan her skandal sanki istisna imiş gibi sunuluyor. Ve etkili/yektili şahsiyetler, yolsuzluğun üzerine gireceklerini, gereğinin yapılacağını... söylüyorlar ve skandallar her seferinde daha büyük boyutlarda daha sık ortaya çıkmaya devam ediyor. Aslında yüzeye çıkan skandallar aysbergin sadece göze görünen küçük bir kısmı... Zira, asıl skandal bizzat çürümüş/ kokuşmu/soysuzlaşmış burjuva düzeninin kendisi... Durum böyle ama şimdilik kitleleri aldatmayı/oyalamayı başarıyorlar... Eğer kazanmak, ne pahasına olursa olsun kazanmak kural haline gelmişse, zenginlik de maddi zenginlikten [daha fazla şeye sahip olmak] ibaret sayılıyorsa, öğretmenin öğrencisini bir kazanç aracı olarak görmesi artık ‘olağan’ bir şeydir. Öğrencisine yeterli ilgiyi göstermez, öğretmesi gerekeni öğretmez, düşük not verip, “başarısız” sayar ve ona derste öğretmediğini ‘özel derste’ veya ‘özel dersanede öğretmeyi yeğler. Tıp profesörü, insan sağlığını iyileştirecek araştırmalar için laboratuvara kapanmak yerine daha çok ‘kazanmak’ için ne gerekiyorsa yapar, Futbolcu ve hakem daha fazla ‘kazanmak’ için şike operasyonuna dahil olur, Avukat karşı taraf daha çok teklif edince ‘akıllı davranmayı’ yeğler, hakim kararı verirken sadece ‘vicdanının sesini’ değil, başka sesleri dinmeyi daha ‘uygun’ bulur, üniversite üyesi, bütün bir yıl boyunca öğretmediğini ‘yaz okulunda’ 5-6 haftada öğretir, verdiği derslerin saatini akşama, değilse geç saatlere kaydırmayı yeğler ki ‘kazancı artsın’.., bakanlığın ilgili büyük/küçük memuru ihaleyi en çok “komisyon” verene “lâyık görür”, belediye başkanı imar planında değişiklik yaparak hızla “kalkınır...” İşbitirici müteahhit de işi ‘iyi bitirmenin’ bir gereği olarak, demirden, çimento’dan, mümkün olan her şeyden, ve tabii en çok da işçinin emeğinden çalmayı yeğler... Ve inşa ettiği evler çöktüğünde ve insanlar öldüğünde bunun bir ‘takdir-i ilâhî’ olduğu söylenir... Böylesi ahlâk yoksunu bir ortamda yolsuzluğu tahkik etsin diye gönderilen müfettiş için iki şık söz konusudur: yolsuzluğun üstüne gidip, suçluların cezalandırılmalarını sağlamak, bu durumda bir ”trafik kazasına” uğramayı, değilse “faili meçhul” bir şekilde ortadan kaybolma riskini, mafyanın gazabına uğrama ihtimalini göze alması gerekecektir, ya da işbitiriciler kervanına katılıp ‘akıllı’. ‘gerçekçi’ olma yolunu seçecektir... Bir skandalı diğeri izlerken ve skandallar artık kural haline gelmişken, pis kokular her yeri sarmışken, hâlâ “çürük elmalardan” söz ediliyor olması rahatsız edici değil mi? Cuvaldaki elmaların çürükleri istisna ve ayıklanabilir durumda mıdır? Elbette her zaman ve her koşulda istisnalar vardır ama bilindiği gibi, istisnalar kuralı doğrulamak içindir denmiştir...

Kumar dememek için ‘şans oyunu’ deniyor... Aslında portesi on milyarlarca dolar olan bir kumar değil mi söz konusu olan? Doğrusu milli piyango değil, milli kumar olması gerekir. Toto, loto, şans topu, bahis, iddaa, kazı-kazan, at yarışları, paralı yarışma programları, vb. devasa bir kumar sektörüdür. Ahlâkı en çok ve en hızlı erozyona uğratan pis bir sektördür. Çalışmadan, bir emek harcamadan da ‘kazanılabildiği’ bilincinin yerleşmesini sağlıyor. Aslında genel bir çerçevede bu ‘oyunlar’ oyuna dahil olan emekçi halk kitleleri için bir tür ek vergi demektir... Amaç birilerini ‘ütmek’ olsa da, asıl tahribat ahlâkî erozyonla ilgilidir. Slogan şöyle: “Pekâlâ siz de kazanabilirsiniz! Neden olmasın”? Siz küçük hırsızların ayıplandığına, kötülendiğine, lânetlendiğine bakmayın, sistem büyük hırsızları görünmez kılmak için onları cezalandırıyor. Zira büyük hırsızların daha çok çalabilmesi için küçüklerin engellenmesi gerekiyor. Siz hiç mahpusanelerde ‘büyük hırsız’ gördünüz mü? Oysa mahpusaneler her zaman küçük hırsızlarla doludur. Büyük hırsızlar ancak istisna olarak orada bulunurlar... Fakat büyük hırsızların ‘en büyük hayır sever, yoksul dostu’ olarak sunulması da burjuva uygarlığının bir ironisidir. Çaldıklarının çok küçük bir kısmını hayır işlerine harcarlar, hayırseverliğin timsâli olarak cumhurbaşkanı, başbakan ve bakanların elinden ödül alırlar... Elbette toplumsal ahlâkın hızla aşınmasında reklamların da çok önemli bir dahli söz konusu. Reklamlar daha çok satmanın [daha çok üretmenin de tabii], daha çok tüketmenin, daha çok yok etmenin ve kirletmenin hizmetinde. En çok kirletilen de bizzat insanların kendisi olmak kaydıyla... Reklamlar insanları alıklaştırıyor, bönleştiriyor, ahmaklaştırıyor, onları bir çeşit tüketen robotlara dönüştürüyor, düşünme, ‘bağımsız karar verme’ yeteneklerini dumura uğratıyor...

Metalaşma, paralılaşma, çürüme sürecinin hızlandığı, derinleştiği, her şeyi kapsar hale geldiği neoliberal küreselleşme çağında, sanatın, bir bütün olarak estetilk etkinliğin de bu sürecin dışında kalması mümkün değildir. Zaten gerçek anlamda estetik yaratıcılığın, metalaşma/paralılaşma mantığıyla uyuşması mümkün değildir. Sanatçı kendi etiğine ve varlık nedenine yabancılaşmadan, kendi misyonuna ihânet etmeden kapitalizmin dayattığı hıza uyum sağlaması kolay değildir. Kaldı ki, ve unutmamak gerekir ki, kaptalizmle estetik etkinliğin uyuşmamasının bir nedeni de sanatın kaliteyi [niteliği] esas alması, kapitalizm için ise nicellliğin kural olmasıdır.

Kapitalizm doğası, ve temel eğilimlerinin ve dinamiklerinin zorunlu bir sonucu olarak, kendine özgü bir ahlâka sahip olamazdı ama geçmiş uygarlıklardan miras kalanı aşındırabilirdi. İnsan emeğinden başlayarak her şeyi metalaştıran, ticarileştiren, alınıp-satılan nesnelere dönüştüren, insanı üreten ve tüketen bir araca bir tür ‘makineye’ indirgeyen, maddi zerginliği yaşamın biricik ereği mertebesine çıkaran, bencilliği, egoizmi ve gücü yücelten, parayı tam bir tapınma aracına dönüştüren, işbitiriciliğin kural olduğu burjuva uygarlığının bir ahlâkı olabilir mi? Böyle bir toplumsal düzen, sözünü ettiğimiz tüm diğer olumsuzluklar ve kötütülükler bir yana, iyiyle kütü, doğruyla yanlış, gerçek yalan ayrımını da yok ediyor. Değer ölçüsü sahneden çekiliyor, nîrengi noktası [ point de repère] yok oluyor... İnsanın bunca değersizleştiği, anlam kaybının artık kural haline geldiği bir toplum düzeni sürdürülebilir mi? Ya da daha ne zamana kadar?

Atatürk’ün okunmasını EMRETTİĞİ kitap..

2011-08-01T09:51:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Atatürk’ün okunmasını EMRETTİĞİ kitap

( FİN halkının KÜRT halkıyla tarihdaşlığı)

Rus yazar Grigoriy PETROV, yaklaşık 100 sene önce Finlandiya hakkında Beyaz Zambaklar Ülkesinde ( Bir milletin uyanışı ) adlı bir kitap yayınlamış ve bu kitap bestseller olmuş. Atatürk’de bu kitabın okunmasını , değil tavsiye., emretmiş.

Bu yazardan ve kitabından bahsettikten sonra Finlandiya tarihinden bahsedeceğim. Zire onların tarihçesi KÜRT halkınınkine çok benziyor.

1866’da Petersburg’ta doğmuş olan Grigoriy PETROV , ilahiyet tahsili görüp papaz olmuş. Petrov’un retorik sanatındaki yeteneği kadar edebiyattaki yeteneği de kuvvetliydi. Konferanslarında şunu tekrarlıyordu. ‘’Rusyanın yaşantısı iyi değil, halk cehalet ve fakirlik içinde . Ülkenin bütün bilinçli güçleri, halkın iyiliği için yorulmadan çalışmalıdır. Hayallerinizdeki sevgili halkınız bu değildir.’’

Liberal düşüncelerinden dolaylı kilise onu papazlıktan azletti. Ardından sürgüne gönderildi.Orada Rusların en saygın ressamı REPİN’ le tanıştı.Repin onun resmini yaptı. Daha sonra İstanbul’a kaçtı. Yogoslavya devletinin daveti üzerine Belgrad’a gitti. Orada orada uğradığı güçlükler karşısında şöyle diyordu: ‘’ Tanrım, beni dostlarımdan koru, düşmanlarımla kendim başa çıkarım’’.

Fince adı SUOMİ olan Finlandiya, 1809 da Rusya’dan ayrıldı, özerkliğine kavuştu. Daha önceleri de yüzlerce sene İsveç’in bir eyaleti gibiydi.Tek geçerli dil İsveççe’ydi. FİN dili ise halk dili olarak kabul ediliyordu. Ne Fin gazeteleri, ne de Fin dilinde edebiyat vardı. Netice olarak Fin dili, edebi dili gelişmedi. Ülkede İsveç kültürü baskındı. Finlandiya İsveç’ten ayrılıp da Rusya’yla birleştikten sonra , özel yasalarla yönetilen büyük bir il haline geldi.

Finlandiya sorunu ( Kürt sorunu gibi) , Rus toplumu için büyük bir problemdi. Rus toplumunda aşırı sağcılar, milliyetçiler ve oktobristler (Ekimciler), ‘’Finlandiye karşıtları ‘ safında yer aldı. Sağ basın her gün iğneliyici laflarla dolu anti-Fin makaleler yayınlıyordu. Milliyetçiler şiddet eylemleri başlattılar.

Onlara, aralarında solcular ve mantıklı düşünen memur kesimi de bulunan , ‘’ Profin’’ kampı karşı koydu. Finlandiya’nın özerkliğinin korunmasında esas rolü Rus liberalleri oynadı.

Petrov makalalerinde Finlandiya’dan ve ülkenin temizliğinden, vatandaşlarının dürüstlüğünden sevgiyle bahsediyordu. Yazarda hayranlık uyandıran şeylerden biri de Finlandiya’nın anayasal düzenidir. Bataklıklar Ülkesinde adlı eserinde şuynları yazıyordu.:

‘’ Rusya’nın burnunun dibinde , Petersburg’un hemen yanı başında, Neva nehrinden iki saat uzaklıkta, Rus vatandaşları için canlı, anayasal bir çekicilik duruyor. Güçlü bir Finlandiya duruyor ve gururla, ‘’ Kendimi idare ediyorum.’’ Benim halkım kendi küçük ülkesinin sahibidir.’’ diyor.

Petrov şöyle devam ediyor: ‘’Şunu unutmamak gerekir ki, Suomi gibi, kayalıklar ve bataklık arasında bir ülke yaratmak ve kültürünü geliştirmek çok zor ama her şeyi yıkmak çok kolaydır. Ancak bizim büyük Rusya’mızın merkezlerinde ya da civarlarında olsun, kültür seviyesi çok düşüktür. Bu yüzden Finlandiya sorunun getirilmesinde de çözülmesinde de çok dikkatli davranılmalıdır. Finlandiya Rusya ile kıyaslandığında , tehlike yaratabilme açısından çok küçük kalıyor. Finlandiya milliyetçiliğinin doğuşu , binlerce Finlandiyalının ülkelerinin gelişmesi için verdiği savaş, bütün bunların temelinde gerçek olaylar var.’’

Finlandiya’nın ekonomik ve toplumsal gelişiminin sorunlarını çözen yasama ve idare organları vardı. İsveç parası 1840’a kadar Rus rublesiyle birlikte kullanıldı. Kendilerini hiçbir zaman İsveçli olarak kabul etmeseler de, yine de milli duyguları daha oluşmamıştı. ‘’ Biz İsveçli değiliz,’’ diyorlardı. ‘’ Rus olmak da istemiyoruz, o zaman Finlandiyalı olmak için de çok çalışmalıyız. Öncelikle dilimizi korumalıyız. O var olduğu müddetçe biz kendimizi !’’ Halk ‘’ olarak hissedebiliriz. Atalarımızın dili kaybolursa, halk da kaybolur ve mahvoluruz..’’

Onu geliştirmek hatta statüsünü yükseltmek, büyük vilayetin resmi dili yapmak gerekirdi . SNELMAN, milli uyanışın önde geleniydi. Halkın kendi tarihi ve kültürel kökleri olgunlaşmadan, millet olamayacaklarını çok iyi biliyorlardı. Bunun vazgeçilmez temelini milli edebiyat oluşturulmalıydı. Fin halkının epik destanı KALEVALA’yı yayınladılar. Ve halk şiirlerinin ilk derlenmesi KANTELE’yi yayınladılar. (1831).

Yaşam mimarlarının çoğu, Finlandiya’yı kendi vatanları bilen İsveçli elit tabaka mensuplarıydı. SNELMAN şöyle diyordu.:

‘’ Halkın fakirliği hangi yöneticinin umurunda veya universitedeki hocalardan hangi biri cahil halkın eğitilmesi için kafa yoruyor.? Adaletin ve eğitimin dili İsveç dili olduğu sürece , halk asla bağımsız olmayacak.

Petrov’un kitabı gelişmiş, modern ve kültürlü milli bir devlet yaratrılmasında başvurulan bir reçete haline gelmişti. ‘’İnsanlar şahsi sorumluluklarının farkına varmadığı sürece, ülkelerenin kalkınması da mümkün olmayacaktır. Ülkenize ve halkkınıuza bedenizinin, aklınızın ve ruhunuzun bütün gücünü verin ‘’.

Değerli okurlar, bu yazdıklarımdsa FİN kelimesinin yerine KÜRT kelimesini koyup okuduğunuz zaman KÜRT sorununa empatiyle yaklaşabilirsiniz.

Petrov’un kitabında sözü edilen pek çok şey belki de eskidi fakat tazeliğini muhafaza eden bir mevzu FUTBOL’dur.

FUTBOl’la ilgili aşşağıdaki cümlelerle şovenist politikacılara ters düşeceğimi biliyorum. Ayrıca futbolseverleri üzebilir, kızdırabilirim. Ancak bütün okuyacaklarınız Petrov’a aittir ve maaleswef bu epidemi bütün dünyaya çok daha yoğun bir şekilde yayılmıştır.

‘’ NAPOLYON’un İngilizler tarafından yenilmesinden sonra bütün Avrupa ‘da İngiliz taklitciliği almış yürümüştü. İngilizlerin çirkin ve gülünç davranışları örnek alınıyordu. Sigara içmek, alkol tüketmek, yüksek sesle konuşmak, küfreymekle, İngilizlerin sapkın yaşam tarzlarının kötü kopyası haline geliyorlardı. Zengin yetişkinler İngilizler gibi yarışlara çok para harcıyorlar, İngiliz usulü viski içiyorlar, İngilizler gibi giyinip, saçlarını dahi İngilizler gibi kestiriyorlardı.

‘’ Gençlik İngiliz sporlarıyla ilgilenmeye başladı.; özellikle İngiliz sporlarının en kötüsü olan FUTBOLLA . Bütün Avrupa da FUTBOL özgün bir DİN haline geldi. Futbol’u bilim, sanat haline getirdiler. Manen fakir olan cahil , kaba sokak basını, gençlerin bu tutkusununun peşine düştü. Sömürdü. Nerdeyse her gün FUTBOL kahramanlarıyle ilgili görüşler yazılıyordu.İnsanlarda ilginç fikirlere karşı ilgi yoktu.

‘’ Aylak,sağlıklı ve maalesef manen tembel olan FİN gençliği futbolla ilgilendi. Futbol, ruhu saran MİKROP gibi, Finlandiya’daki şehir gençliğinin katmanlarını sardı. Futbol artık moda olmuştu ve bütün neslin fikirlerini ve kalplerini işgal etti.

‘’Büyük paralar harcanıyordu. Gençlerin okulda geçireceği çok değerli zaman, bir başka şey için tüketiliyordu’’.

SNELMAN ve arkadaşları , gençliğin entelektüel gelişiminin yerini bunların almasını bir türlü kabullenemiyorlardı. Nesillerinin hem akli ,hem de manevi açıdan fakirleşmesine ciddiyetle bakıyorlardı. Bizim gençliğin tamamı neredeyse maneviyat tüberkülozuna yakalanmış.

‘’ Felsefeyi çok ileri götürmüş bir halk olan eski Yunanlar jimnastiğe, koşuya, uzun atlamağa saygıyla yaklaşmışlardı. Ama halkımızn kuvvetli bacaklı, fakat zayıf beyinli olmasını da istemiyoruz. Aşşağısı öküz bacakları, yukarısı ise koyun kafaları , kutu gibi boş, hafif bir kafatası.

‘’ Sizler Finlandiya’nın futbol başarısına hayran kalıyorsunuz. Siz güçlü ayak takımızın İsveç,e, Norveç’e ve Danimakraka’ya galip gelmesine seviniyorsunuz. Sizin sevinciniz beni mutlu etmiyor. Eğer bizim Suomililer ‘’ Güçlü düşünce’’, Büyük İş, Süt üretimi, En iyi yumureta, Seçkin Buğday, Temiz Vicdan. Yeni Fikir’’ ile Karnı doymuş Halk gibi isimli topluluklar olsaydı bu beni daha mutlu ederdi.

‘’ Ben isterdim ki , siz gençler, sadece Fransızları, İngilizkleri, Almanları da yenesiniz. Fakat bunu topa vurarak değil de , aklınızla , kalbinizle iradenizle yapasınız.

‘’ Sokrat ve Herkül’ün resimlerini karşılaştırdığınızda görürsünüz ki SOKRAT’ın büyük kafasına beyni sığmaz. Halbuki Herkül’ün alnı geniştir, kasları gelişmiştir. Fakat büyük zeka , maneviyat sahibibiri değil. Genç Finlandiya’ya, deri topun arkasından koşturan insanlar ve ahlaki değerlerini yönetebilecek insanlara ihtiyaç var.

‘’ Futbolcuların kaslı bacaklarının savaşıyla fazla uzağa gidemezsiniz. Topa kafayla vurmak için sağlam alına ihtiyaç var, alın ise koyundadır. Sanmıyorum ki , Finlandiya’nın gençliği koyunun kafasıyla gurur duyabilir.

Finlandiya gençliği, unutmayın, sizin göreviniz topu yükseğe ve uzağa atmak değil, halkınızı yükseklere çıkarmaktır. Vatanınızı hızlı bir şekilde geliştirmektir.

PETROV’un bu kitabını 60 sene önce okumuştum. TÜYAP’ı gezerken yeni baskısını görünce aldım. Bu makaleyi okuyupta YORUM yapmanızı çok arzu ederim. Yorum yapmazsanız sizinde Futbol fanatiği olduğunuzu düşünürüm.

Köln. 23.07.11

TEK TARAFLI ÇÖZÜM ÖNERİLERİ...

2011-08-01T09:44:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

TEK TARAFLI ÇÖZÜM ÖNERİLERİ HAVANDA SU DÖĞMEYE MAHKUM !!!

Kürt sorununda fikir beyanında bulunanları aydınlar ve kendini aydın sananlar olarak kategorize etmek mümkün. Kendini aydın sananlar tek yanlı düşünmek zorunluğunda oldukları için problemi objektif (nesnel,- Almancası SACHLİCH ) analize etmekten mahrumdurlar.

Bir probleme yepyeni, hiç düşünülmemiş çözüm önerisi teklif ettiğinizde , kendini akıllı zanneden, tek taraflı düşünen yarı aydınlar refleksif menfi reaksiyon gösterirler. Yapılan önerinin içeriğini dahi bilmeden size OLMAZ ,öyle şey OLMAZ diye cevap verirler. Bu ister siyasi ,hatta ilmi bir mevzuu olsa bile. Aklı başında, nötr düşünme yeteneği olanlar ise meselenin aydınlanması için size sualler tevcih ederler.

Hani körlere fili tarif edin dediklerinde alınan cevaplar gibi KÜRT sorununda da, şu son olan hadiselerin analizindede hep afaki , tek taraflı, saçma sapan fikirler seredilmektedir. Zıt tarafların fikirlerini duyduktan sonra , ortaya temcit pilavı gibi laflar yerine yeni, pragmatik öneriler tavsiye edemiyorsanız susmayı tercih etmeniz gerekir. Önerileriniz havanda su döğmeye mahkum olur. ‘’ Sözünüzden ibret alınamıyorsa, SÜKÜT eyleyin sizi bir insan sansınlar ‘’ ata sözünü unutmayın.

Başbakan diyor ki: Türkiye de KÜRT SORUNU yoktur. PKK sorunu vardır, Kürt vatandaşlarımın sorunları vardır. Çünkü eskide Kürt sorunu hakkında hiç konuşulamazken şimdi bir çok problemi hallettik. TRT 6 24 saat yayına aldık, hapishanelerde anneler evlatları ile Kürtçe konuşabiliyorlar. Bazı Universitelerde Kürtçe ( daha doğrusu yabancı diller de) enstitüler açıldı, Kürtçe yazılı basın serbest, Kürt kökenli bir siyasi cumhurbaşkanı dahi seçilmiştir. Kürt kökenli 70 milletvekilim var. Peki o bölgede adayların Türk kökenli olsaydı AK partisi oyunu muhafaza edebilirmi idi? Daha doğrusu o bölgede hangi partiden olursa olsun adayların Kürt kökenli olanları seçilmiştir. Demekki Kürt halkı Kürt adaylarını seçmiştir. Aldığınız oylar Kürtlere verilen oylardır. O bölgede Kürtr halkı % 100 Kürt adaylarını, temsilcilerini seçmiştir. Ak partiyi değil. Bana kalırsa PKK sorunu yok. Kürt sorunu vardır. Özerklik tanınırsa PKK ya lüzum kalmaz. TSK nın PKK ya karşı silahlı mücadelesine lüzum kalmaz. Emekli generallerin teorik PKK yı yok etme planları 30 senedir denendi ve TSK nın PKK yı yok etme şansı yoktur. Her yok edilen PKK lı gencin en azından 5-10 kardeşi , akrabası dağa çıkmağa motive edilmektedir. PKK nında TSK yı yenmek gibi bir iddiası yok. Onlara göre bu bir özerklik mücadelesidir. Kendilerini terörist olarak görmüyorlar. Birer istiklal fedaisi kabul ediyorlar.

Assimilasyona son verdik denliyor. Kürtlerin % 50 si Kürtçe bilmiyor. Milli eğitimin mefruadatında , hiç bir tarih, edebiyat kitabında tek kelime KÜRT kelimesi geçmiyor. Kürtçe eğitim olmadığı müddetçe, bu assimilasyon politikası devam ediyor demektir. Kendi kendinizi, taraftarlarınızıda kandırmayın.Müzik derslerinde Kürtçe türkü öğretiliyor mu?. Daha dün Kürt muzik sanatkarı Aynur hanım, tıpkı türkücü Ahmet KAYA gibi yuhalanmadı mı? Şıvan’a başbakan dön çağrısı yapıyor. Aynur’a yapılanı duyunca Şıvan dönmeğe cesaret edebilir mi? Bugün Avrupa da bir milyon Kürt var. Onlarda köylerine dönebilmenin rüyasını yaşıyor.

Kürt gençleri Türkçe öğrenmeseler, sadece Kürtçe öğrenseler Türkiye de iş bulabilirler mi?? Asıl Kürtçe bilmeyen Türk doktorları Kürdistan da Kürtçe konuşan hastaları ile anlaşamıyor. Kürt gençleri Türkçede öğrenebilirler ,fakat onların evvel emirde Kürtçe öğrenmeleri gerekir ki Kürdistanda çalışabilsinler. İlmi çalışmalar göstermiştir ki lisan daha ana okulunda iken öğrenilir. Iraktaki Kürdistana giden Türk iş adamları, doktorlar önce Kürtçe öğrenmek ihtiyacını duyuyrlar.

Kürtler demokratik özerklik isteyince ilerde bölünmek isteyeceklerdir paranoyası hakim siyasilerde, bilhassa şovenistlerde.. Bu bir niyet okumadır. Yapılan anketler göstermiştirki Kürt halkının % 85 bölünmek istemiyor. Halbuki Türklerin % 70 i Kürtlerle birlikte yaşamak istemiyorlar. Kürtler neden bölünmek istemiyorlar?

1. 3,5 milyon Kürt Türklerle evli.

2. Batıda göç etmiş 10 milyondan fazla Kürt kökenli vatandaş yaşıyor. Bunlar Türklerin Almanyada yerleştiği gibi batıda yerleşmişler, iş güç sahibi olmuşlar. Yerleşkeleri batıdadır ve geri dönemezler. Kürtler İastANBULDA, Antalyada, İzmirde yaşamak imkanını kaybetmek istemezler.

3. 4 binden fazla köy yıkılmış. Batıya göç etmiş olanlar nereye dönsünler ki?

PKK da eski iddiasından vazgeçtiğini, realist olmayan komunist bir Kürt devleti kurma fikrinden vazgeçtiğini deklare ettiğine göre Türkiyenin bölünme tehlikesi yoktur. Böyle bir tehlikeyi öne sürüp hala Kürt sorununu çözmekten imtina edip Mehmetçiklerin yaşamlarını yitirmelerine müsamaha edilmesi kriminel bir politikadır. Yazıktır, günahtır. Günün birinde Ergenokoncular gibi gelmiş geçmiş yöneticilerin hukuken sorumlu tutulucaklarını düşünmeleri ni tavsiye ederim. Ağlayan analara hesap vermek mecburiyetinde kalabilirler.

Maalesef son günlerde kendini akıllı zannedenler Ordunun gerekli modernizasyonu yapmadığı, gerillaya karşı uygun askeri timlerin savaşa sokulmadığı, hatta CHP sözcüsü Prof. Ordunun kağıt parçası olduğunu iddia etmektedirler. 30 senedenberi ordunun başarı sağlayamaması ve gelecektede sağlayamayacağının sebebi, her yok edilen PKK lının en azından 5 kardeşi , akrabası olmasından ve motivasyonlarınında özgürlük savaşı olmasındandır. Bu ciddi hakikatı görmezden gelirseniz ve daha, daha kuvvetli silahlarla imha çabalarına girirşirseniz neticede bugün ki gibi sukutu hayale uğrarsınız.

Çözüm için evvela Kürtlerin, Türklerin ( Hükumetlerin),ve Muhalefetin istediği müşterek bir nokta yı kabullenmek gerekir. UNİTER DEVLETİN MUHAFAZASI. Bu temel isteğe karşı çıkan yok. Fakat üç tarafta karşıdakini SAMİMİ bulmuyor. Bense üçününde bu hususta samimi oldukları kanaatındeyim. Ohalde olmayan nedir. Olmayan karşılıklı GÜVEN noksanlığı. Bu sorunun halli için samimiyete inanmak ve karşılıklı GÜVEN tazelemektir. Üç tarafta Türkiyenin iyiliğini istemektedir, ölen gençler, ister Mehmetçik, ister PKK bizim çocuklarımızdır. Kimse kimsenin düşmanı değildir. Birbirini düşman görmeyincede kimse kimseye silah sıkamaz. Düşmanca davranamaz. Kürtlerin yoğun yaşadıkları Fırat’ın ötesindeki Kürdistan bölgesine DEMOKRATİK ÖZERKLİK’in tanınması yle bir taşla üç kuş vurulmuş olur.

1. Küertçe eğitimi o bölge sağlar.

2. Af kanununa lüzum kalmaz, çünkü dağdakiler o bölgeye , yani köylerine, analarının yanına döner. Silahınıda Iraka bırakır. PKK sorunu kalmaz.

3. Batıya yahut Avrupaya göçmüç Kürt sermayesi, akadmisyeni anavatanına döner ve orası teşvik falan uygulamasına hacet kalmadan ekonomik kalkınmayı gertçekleştirir.

4. Türkiyenin bir çok zenginlikleri o bölgededir. Petrol oradadır ( Batman, ve Adıyaman ), GAP oradadır, Ova sulanınca Hollandanın kaç misli zirai alan kazanılır, Turizm, gelişebilir.

5. Mezepotamya tahıl ambarıdır. Hayvancılık o bölgenin arkaik meşgalesidir.

6. Suriye, Irak, İran, Azerbaycan hudutlarının açılması ile o bölgenin ticari potansialı tavana vurur.

Kürt sorunun çözülmesi için Bask, Ira gibi modeller düşünülmemelidür. Çünkü onlarda değişik sebepler vardır, Silah vardır. Kürt sorununa hiç benzemezler. Kürtlerle, Türkler bin senedenberi birlikte yaşamıştır.. Şimdi daha bin sene birlikte yaşamaları için tek, kolay, masrafsız, silahsız çözüm Kürtlere güven duyup DEMOKRATİK ÖZERKLİK teklifini yani yerel idarelerin sorumluluğunu Kürtlere bırakmakla mümkündür. TIPKI Almanya da kiİ Baverya devleti MODELİ’yle. Baverya devleti Almanyadan ayrılamaz. Anayasalarıda moıdern demokratik, sosyal ve hukukidir. Baveryalılar Bismark’ın gümrük birliğindenberi Almanyadan ayrılmadığı gibi, ne İsviçre’nin kuzeyindeki Almanca konuşan bölgesi ile, nede doğusundaki Avusturya ile birleşmek istemiştir. Kürtlerin ne Barzani ile, ne Suriyedeki, nede İrandaki kürtlerle birleşme şansı olabilir. Bu gerçeği hem Öcalan, hemde Barzani itiraf ertmiştir. Türkiye AB uyum planlarını, Kopenhag kriterlerini kabullenmekle Baverya modelini ithal etmiş olur.

Demekki yapılacak şey tek maddeli DEMOKRATİK ÖZERKLİK kanununu meclisten geçirmek ve ora halkını kendi sorumluluğuna terk etmektir, Türkiye devletinin Uniter yapısı içinde. Bunu BDP , yahut Öcalan istediği için değil, 25 milyon kimliğine bilinçlenmiş KÜRT halkı istediği için yapmak gerekir. LEİPZİG’te 70 bin vatandaşı yürüyünce OST –Almanya yıkıldı. Haburda 750 bin Kürt evlatlarının dönüşünü beklerken, şovenistlerin alçakca ,o insanların sevinçlerini kursaklarında bırakmış, HABUR barışı olayını felakete döndürmüşlerdir.

Kurdistanda, yahut Mezepotamya da CHP nin ve MHP nin mevcut olmaması karşılıklı antipatiden kaynaklandığına göre onların ora hakkında söyleyecekleri bir sözleri olamaz. Elbette o bölgede BDP olduğu gibi Baverya’da CDU nun kardeş partisi CSU gibi,

AK Partininde kardeş AK parti teşkilatı ödevine devam eder.

KÖLN, 17.07.11

Kemal Burkay Dönüyor!

2011-07-10T21:20:00.004+02:00

Demir Bilgin
demir.bilgin@yahoo.dk

"Bizler Türkiye’den çıktığımız gibi, geri geliriz. Ama dönmeyiz! Bizler, Türkiye’den çıkar, ama sisteme hizmet etmek için dönmeyiz!"

Küçük bir nottur: Biraz ağır bir not; olsun. Kemal Burkay’a ilişkindir. Notumu olduğu gibi aşağıya aktarıyorum:

Kemal Burkay Bey, 30 Temmuz’unda Tükiye’ye dönüyorsun; sevindim ve üzüldüm.

Sevindim: Kürt siyaset adamı Burkay, Türkiye’ye gitsin ama dönmesin!

Üzüldüm: Türkïye’ye dönsün, ama ”Türk” olarak dönmesin!

Sevindim: Herkes kendi cephesinde mücadele versin.

Sevindim: Burkay, Kürt kimliği ile Kürdistan’a gelsin, ama ”dönmesin!”.

Dönmek vardır. Dönmek vardır.

Dönekleri sevmeyiz.

Gelipte döneklere hizmet eden insanları da sevmedik. Sevmeyiz.

Biz buyuz!

Bizler Türkiye’den çıktığımız gibi, geri geliriz. Ama dönmeyiz!

Bizler, Türkiye’den çıkar, ama sisteme hizmet etmek için dönmeyiz!

Bizler buyuz!..

Kemal Burkay Bey;

Türkiye’ye, ya da Kürdistan’a git. Ama Dönme!

Kemal Bey, Kürdistan’a git, ama Türkiye’ye dönme!

Kemal Bey, Türkiye’ye git, ama Türkleşmiş Kürt olarak dönme!

Kemal Bey; Türkiye’ye değil, ama Kürtlerin sevda ve kavgasına ortak olmak istiyorsan, git!

Bunlar yoksa, diyeceğimiz şudur:

”Gölge etme, başka ihsan istemeyiz!

KÜRT SORUNUNA SİVİL BİR ÇÖZÜM ÖNERİSİ...

2011-07-03T11:26:00.000+02:00

Dr. İsmet Turanlı

dr_ismetturanli@mynet.com

NEDEN BAVERYA MODELİ?

GORDİON düğümünü nihayet İSKENDER gibi dirayetli bir devlet adamı bir kılıç darbesiyle çözmüştü.

ATATÜRK yaşasa idi Avrupadan ithal ettiği medeni, ceza, ve Ticaret kanunları gibi belkide Alman ,yahut İsviçre eyalet sistemini ithal ederdi.Amasya deklarasyonunda ve İzmitteki Gazetecilerle olan müşaveresinde Kürtlere özerklikten dem vurmuştu.

Türkiye de hangi branşta olursa olsun menşei batı olan yöntemler geçerli olmuştur. Türkiyeye has bir sistemin dünyada geçerli olduğunu gördünüz mü? Hamasete gelince bizden iyisi yok. Dünya da 80 inci sıranın üstünde olduğumuz bir mevzu varmı? Bu münasebetle asırlık , oturmuş bir sivil avrupai siyasi sistemi kendimize adepte etmemiz elzem olmuştur. Aksi takdirde bu meclisten sağlam bir çocuk doğmaz. Bir otuz sene daha kaybederiz. Bir 300 milyar dolar daha harcarız. Bir 40 bin gencimizi daha feda ederiz.

Ben hukukçu olsaydım kaybolan gençlerimizin avukatı olarak gelmiş geçmiş idareciler hakkında suç duyurusunda bulunurdum.

Partilerin hepside 80 anayasasından şikayetçi ve yeni bir sivil anayasa yapılması sözü verdi. Ben bu sözün gerçekleşeceğine inanmıyorum. Çünkü daha şimdiden her parti kırmızı çizgilerinden bahsediyor. Hani oynamak istemeyen gelin yerim dar dermiş. Partilerde kırmızı çizgileriyle yerlerini peşinen daralttılar.

Kürt sorununa ve yeni anayasaya çözüm için BAVERYA modeli tavsiye etmemin sebebleri şunlardır:

1. İra ve Eta modellerinde silah vardır. Bu sebeple onları örnek almak hatalıdır.Baverya modelinde silahlar konuşmayacak. Sadece hukuk ve demokrasi prensipleri esas olacak.

2. Medeni bir devletin model alınması elbette MEDENİ CESARET ister.

3. Siyasi özerklik verilmesi Türkiye cumhuriyetinin uniter yapısının bozulmasını önler.

4. Freistaat Bayern yani serbest Baverya devleti gibi Kürtlerin yoğun yaşadıkları bölgeye MEZEPOTAMYA bölgesi denebilir, Kürtler memnun olur. PKK dağdan inip doğum yerleri köylerine dönerler, Af kanununa lüzum kalmaz.. Analar sevinçten göz yaşı döker. Kürtler anadillerinde eğitime kavuşur. Hizmetler Kürt dilinde yapıldığı içinde komunikasyon problemi kalmaz. Vatandaşlar birbirlerini anlamakta güçlük çekmezler. AB nin ön gördüğü yerel idarelerin geliştirilmesi problemi ortadan kalkar. Her mevzu tabii mecrasına kavuşur.

5. Kürt sermayedarları Barzaninin bölgesine gideceğine anayurduna dönüp ekonomik kalkınmağı gerçekleştirirler.

6. GAP ve Petrol , Turizm projeleri nin ivme kazanması mümkün olur. Kürtler kendi ekonomik sorumluluğunu üstlenir.

7. Bir taşla iki kuş vurulmuş olur. Anayasaları Türkiye devleti içinde demokratikleşme modeli olur.

8. Bu özerk bölgede TARIM, Eğitim, ticaret, ulaştırma, Ziraat ve orman,Gıda, Kültür,Turizm,sağlık ve sosyal, çalışma ve emekli sigortası bakanlıkları hizmet verirken, Dış işleri, Adalet, milli savunma, AB ilişkileri, Türkiye Cumhuriyeti yasama, yürütme ve yargı Türkiye devletinin uhdesine kalacağından Almanya , İsviçre, USA, İngiltere gibi asırlık devlet tecrübesinden faydalınılmış olur.

9. Partlerin kırmızı çizgileri baki kalır. Yani uniter devlet, ayni bayrak, başşehrin Ankara olması, demokratik, sosyal,hukuk, devleti anayasada mukim olur.

10. Mezepotamya anayasasındaki hükümlerin ekserisinin bizim anayasadada bulunduğu görüldüğünü tesbit ettim.

Gelelim Baverya anayasasına yani MEZEPOTAMYA bölgesi anayasasına

1946 da Almanyanın Baverya bölgesi parlamentosu SERBEST BAVERYA DEVLETİN de HAKİMİYET MİLLETİNDİR ve bu devlet HUKUK, KÜLTÜREL ve SOSYAL bir devlettir anayasal kanununu onayladı.

Anayasadaki değişimler parlamentonun kabul ettiği bir kanunun referandumla teyiti ile mümkündür.

Bayrağı mavi ve beyaz renkli, milli marşı ise ‘’ Für Bayern’’ 1964 de kabul edilmiştir.

BAVERYA MODELİ...

2011-07-03T11:20:00.000+02:00

Dr.İsmet Turanlıdr_ismetturanli@mynet.com

Taraf olanlar Kürt sorununu çözmeğe katkı sağlayamazlar

Kürt sorununu çözmeğe söz sahipleri taraf oldukları cepheden öneriler yapmaktadırlar. Bu şahısların kültürel alt yapıları çözüme uygun önerilerİ yapmaĞA MÜSAADE ETMEZ.

MHP li Bahçelinin Diyarbakırda ‘’Ne Mutlu Türküm diyene’’ demesinden sonra ondan çözüm önerisi bekleyebilirmisiniz?

Hernakadar Kürt sorununu çözmek için bir çok açılımları yaptığını söyledikten sonra ‘’Kürt sorunu yok’’ diyen başbakandan ben tarafların kabulu makbul öneriler yapmasını beklemiyorum.

Kürt sorunu hakkında 89 da ilk raporu biz hazırladık diyen CHP lilerin, Kılıçdaroğlunun AB özerklik teklifine olumlu bakan ifadeleri karşısında Baykal gibi statükocu, ulusalcı mensuplarının özerklik ifadelerinin CHP ye seçimi kaybettirdiğini söylemeleri karşısında, hatta Tanrıkulun çözüme yakın önerileride parti içinde taraftar bulmadığına göre onlardan ciddi çözüm teklifleri beklemek mümkün değil.

BDP lilerin Öcalanı serbest bıraktırma gibi girişimleri ciddiye alınırsa çözüme müsbet bir katkı sağlamayacakları aşikardır.

Bu söz sahiplerinin kültürel alt yapıları kifayetsiz. Modern insan hakları savunucularının kültürel alt yapılarında müzik vardır, poesi vardır, roman, hikaye vardır, ekoloji vardır, inanç hürriyeti vardır. Bütün bu söylediklerimin söz sahibi liderlerde olduğunu görüyormusunuz?. Ben bu liderlerin ne müziğe, ne resime, ne poesiye, ne romana, hikayeye, ekolojiye affiniteleri olduğu kanaatında değilim.

Bahçeli ömründe Betthoven’in keman konçertosunu dinlemişmidir?. Erdoğan heykellerdeki estetikden bihaber, putperestlik gördüğü inancında değilmi?. Kılıçdaroğlu, yahut Baykal ne derecede Yeşillerin çabalarını kavramışlardır?. Siz Ahmet Türk’ün, yahut Öcalan’ın Matisse’in ismini duymuşlarmıdır?. Bu tepedeki dört liderin Almanya devletinin siyasi yapısından haberleri varmıdır?

Kalkıpta Eta’yı, İra’yı model alacağınıza , yani silahlı örgütlerin faaliyetlerini örnek alarak çözüm imkanları düşünmek büyük bir hatadır.

Çözüm modeli Almanyanın, İsviçre’nin federal yapısı olmalıdır.

BAVERYA MODELİ

‘’Frei staat Bayern ‘’ in statüsü nasıldır biliyormusunuz?. Baverya serbest devletinin coğrafi hudutları vardır, bayrağı vardır, parlamentosu, partileri , başbakanları, bankaları v.s. vardır. Halbuki ana dilleri Almanca ( Baverya şiveli). Tarihi geçmişleri ayni, kültürel yapıları ayni, fakat Almanya bölünmiş bir devlet değildir. Türkiye devleti gibi Almanya devleti vardır. Benim şahsen çifte vatandaşlığım var. Almanya vatandaşıyım fakat kimse bana Almansın demiyor. Benim eşimin çifte vatandaşlığı var fakat ona kimse Türksün demiyor. Kendisini Türkiye vatandaşlığına rağmen ALMAN hissediyor. Kültürel yapısı Almandır. Bu münasebetle Türkiyedeki bütün vatandaşlara ‘’ Ne Mutlu Türküm’’ dedirtemezsiniz. Ayni siyasal yapı İngiltere de var. Bir İskoçyalıya sen İngilizsin diyemezsiniz. Onların kendi Coğrafi sınırları var, Parlamentoları var, bayrakları var, Skoç dur konuştukları lisan.

İsviçre de ki yapıya bakalım. Her kantonun kendi coğrafyası, lisanı ( Fransızca, Almanca, İtalyanca, Romence), meclisi , değişik kültürel alt yapısı var. Ama İsviçre nin kuruluş tarihi Osmanlının kuruluş tarihi itibariye aynidir. 1299 da kurulmuştur. İsviçre bizden daha medeni, daha müreffeh, daha demokrat, daha zengin, dünyanın en itinbarlı bir devleti değil mi? Bölünüyorlar mı?

Demek istiyorum ki bölünmeye ihtiyaç hissetmeden federal bir yapı içinde örnek bir devlet modeli mümkündür. Son yapılan anketler ( % 80)Kürtlerin ayrılmak niyetleri olmadığını gösteriyor.

Türkiyenin doğusunu, Güneydoğusunu içine alan KÜRDİSTAN’a BAVERYA modeli uygulanamaz mı? Mesele bukadar basit iken, söz sahibi kültürel yapıları kifayetsiz liderlerin , şovenist , kördöğüşü eğitiminden geçmişlerin dış dünyayı algılamaları mümkün değil.

YANLIŞ ÖNYARGILAR

1. KÜRTÇE EĞİTİM: Eğitim Kürtçe olunca bu gençler Türkiye de iş bulma, çalışma imkanları olabilir mi? Coğrafi bir özerklik olunca Kürdistanda Kürtçe bilenlerin çalışma şansları daha yüksektir. Şimdi BDP Kürtçe bilmeyenlerin muhtar olamayacaklarını ilan etmiştir. Çok doğru.

Birgün Kahta hastanesindeki doktorlara Kürtçe öğrenmelerini , hastalalarla daha kolay komunikasyon kuracaklarını söylediğimde bazı Türk doktorlarının kibirlerinin rahatsız olduğunu müşahede ettim. Dedim ki: Ben İngiltere de hastalarla anlaşabilmek için İngilizce , Almanya da hastalarımı anlayabilmek için Almanca, İsveç de İsveççe, Fransa da Fransizca öğrendim. Kürtlerin eşit muamele isteğindede bu vardır. Türk memurlarını sürgün yeri diye Kürdistana gönderilmede ortadan kalkar. Türkçe bu bölgede seçimeli dil olarak öğretilmeli.

LOZAN da müracaat ettiğim meslektaşın Fransizcadan başka bir lisan bilmediğini gördüm. Halbuki İsviçre de Almanca, Fransizca, İtalyanca okullarda öğretilir. Demekki Kürtçe bilen gençlerin çalışma imkanı bulamayacakları yanlış önyargıdır.

2. KÜRTLER AÇ KALIRLAR : Kürdistan federal devletin bir parçası olursa ora halkı aç kalır. Buda yanlış bir önyargıdır.
a) Türkiye de PETROL sadece Kürdistanda ( Batman ve Adıyamanda ) vardır.
b) GAP biterse Hollandadan daha büyük ZİRAİ alan kazanılmış olacak. Çukurovadan daha büyük.
c) Nemrut, Mardin. Van TURİST akınına uğrayacak, özerk bölge lüzumlu yatırımları yaparsa.
d) Antep, Malatya, Maraş kalkınmış SANAYİ bölgeleri olmuştur. Bu bölgede yaşayanların 2/3 isi Kürt kökenlidir.
e) Her vilayette UNİVERSİTE var.
f) Kürdistandaki bütün SİYASİ ADAYLAR , hangi partiden olursa olsun KÜRT kökenlidir. Baverya da Alman CDU partisinin kardeş CSU partisi vardır. Yani Kürdistanda da AK partisinin kardeş Kürdistan AK partisi olabilir. Hatta CHP side. Elbette ırkçı MHP partisinin olamaz.
g) BARZANİ’nin Kürdistanı Türk firmaları tarafından yapılan yatırımlarla şantiye sahası haline geldiğine göre Türkiye Kürdistanı oradan daha önce kalkınamaz mı? KÜRT SERMAYEDERLERİ doğum yerlerine yatırımda yarışa çıkacaklardır.

AKLI SELİM sahipleri ister KÜRT , ister TÜRK kökenli olsunlar bu çok basit modeli savunmaya sahip çıkmalıdırlar. Dört partininde yaraya merhem olamadıklarını idrak etmeleri ve benim teklifime sahip çıkmaları akan kanın durmasını mümkün kılacaktır. PKK lılara katiller diyeceğinize bu modeli tatbik ettğinizde dağdan inip doğdukları yerlere döneceklerinden hiç şüphem yoktur. Çünkü onlarda doğum yerleri KÜRDİSTAN’a kavuşacaklar. Anaların sevinç gözyaşları akacaktır. Yurt dışına kaçmış KÜRT intelijansıda Kürdistana dönecektir. Kürtlerde bir HOMOGENİZASYONU gerçekleşecektir.

Benden söylemesi. Şimdi olmasa bile seneler sonrası da olsa bu dediğim gerçekleşecektir. Eksik olan kültürel alt yapıdır. Liderlere tavsiyem TÜRKÜ söylemeği, Halay çekmeyi. ROMAN okumayı, Ahmedi haniyi okumaları, İbonun, Şıvan’ın korkmadan anadillerinde söyledikleri Türküleri dinlemeleridir.

ANTALYA. 17.06.11

Balıklar ve İnsanlar

2011-06-16T09:10:00.000+02:00

Fikret Başkaya

Eskiden, “Ol mâhiler ki derya içredirler, deryayı’ bilmezler” denirdi... “Balıklar denizde yaşar da denizi bilmezler”... Maalesef ‘insanlar da ‘kapitalist bir dünyada yaşıyorlar ama kapitalizmi bilmiyorlar...” Oysa şu kapitalizm denilen musîbet, şu Allahın belası sistem, insan yaşamının her veçhesini, her anını, belirliyor, biçimlendiriyor, biçimsizleştiriyor, çarpıtıyor, dejenere ediyor, her gözeneğine nüfûz ediyor, akıl almaz bir tisünami gibi her şeyi kapsıyor, sayısız insânî, toplumsal, ekolojik kötülüklere kaynaklık ediyor. Velhasıl tam bir sürdürülemezlik, sürdürülebilemezlik durumu ortaya çıkarmış bulunuyor...

Ve fakat, egemen söylem, tam da kapitalizmin sürdürülebilemezlik durumu ortaya çıkardığı bir zamanda ve tuhaf bir şekilde, sürdürülebilir kalkınma söylemini peydahlamış bulunuyor. Bilindiği veya bilinmesi gerektiği gibi, bu tam bir ideolojik manipülasyondur. Zihinsel bir dalaveredir. Bu bir oxymoredur ki, oxymore, yanyana getirilmesi caiz olmayan, uygun olmayan, antinomik, karşıt anlamlı iki kelimeyi veya kavramı yan yana getirmeye deniyor: Faizsiz bankacılık gibi, parlak karanlık gibi... Hem banka olacak hem de faizsiz olacak! Böyle bir şey mümkün müdür? Oysa, bu dünyada ve kapitalizm geçerliyken kalkınma diye bir şey mümkün değildir. Ve esasen kapitalizm koşullarında kalkınma denilen sermayenin büyümesidir, sermayenin genişletilmiş ölçekte yeniden üretilmesidir. Sermayenin büyümesi eşittir kalkınma şeklinde bir özdeşlik varsaymak abestir. Kalkınma diye bir şey mi var da, sürdürülebilirliğinden söz edilsin?
Eğer balıklar ‘denizde yaşadıklarını bilselerdi’ durum değişir miydi? Zira, balıklar ölüyor, hızla yok oluyor... Bu soruyu tartışmayı sonraya bırakarak, geçerken şu kadarını söyleyebiliriz: Eğer insanlar ‘kapitalist bir toplumda yaşadıklarını bilselerdi, velhasıl kapitalizmi bilselerdi, anlasalardı, onu anlayacak yüksekliğe çıkabilselerdi, balıkların ölümünü engelleyebilirlerdi... Başka türlü ifade edersek, insan soyu böyle bir saçmalığa izin vermezdi... Balıkların ölümü, kapitalist mantığa göre işleyen bir yıkıcı bir sistemden, bir üretim, tüketim ve yaşam tarzından kaynaklandığına göre...
Şimdilerde kapitalist sistemin [ki, kapitalizm emperyalizmdir] tartışmasız bir sürdürülebilemezlik tablosu ortaya çıkardığı bir vakıa ise eğer, bu, neden böyle bir durumun ortaya çıktığına açıklık getirmeyi, anlaşılır kılmayı, bilince çıkarmayı gerektirir... Bunun da yolu kapitalizmi anlamaktan geçebilir... Fakat daha önce kısaca da olsa, kapitalizmin anlaşılmama sorunu üzerinde durmamız gerekiyor. Ya da anlaşılmama ne ile ilgilidir? Hangi nedenler kapitalizmin anlaşılmasını engelliyor, değilse zorlaştırıyor? Bu soruya açıklık getirmek için de, başka bir soruyla devam edebiliriz: Kaptalizmi kendinden önceki üretim tarzlarından, sosyal formasyonlarlardan, medeniyetlerden ayırd eden hangi özellikler/ farklılıklar söz konusudur?
İlk hatırda tutulması gereken şudur: Kapitalizmin eni-sonu 500 yüzyıllık geçmişi var. Oysa insan soyunun geçmişinin bir kaç milyon yıl kadar, akıl sahibi insan anlamına gelen homo sapiens’in de 50 bin yıl kadar geriye giden tarihi olduğu söyleniyor.
Dikkat edilirse, 500 yüzyıllık kapitalizm çağı, insanlık tarihinde sadece küçük bir parantez. Buna rağmen bu kadarcık zamanda insanlığın ve uygarlığın geleceğini tehlikeye atmış bulunuyor. O halde vakitlice kapitalizmden çıkmak, parantezi kapatmak gerekiyor.

Kapitalizmin anlaşılmama sorunu söz konusu olduğunda iki tür nedenden söz edebiliriz: 1. Anlamamanın/anlaşılmanın engellenmesinin bilinçle veya ideolojiyle ilgili nedenleri; 2. Kapitalizmin yapısından, işleyişinden, temel dinamik ve eğilimlerinden, velhasıl kapitalizmin bizzat kendisinden kaynaklanan nedenler.

Bilinçle ilgili unsurların başında da, kapitalizmi neredeyse bir dünya cenneti olarak sunan şu iktisat bilimi denilen ideolojik safsatalar geliyor. Üniversitelerde sadece bilim değil, sosyal bilim dallarının en serti [doğa bilimlerine en yakın olan anlamında] olarak okutulan iktisat, [economics diyorlar], aslında bilimler dünyasıyla değil, ideolojiler dünyasıyla ilgilidir. Kapitalist sınıfın ihtiyacına cevap verdiği için, kapitalizmi meşrulaştırdığı için, bilim sayılıyor ve yere göğe de konmuyor. Oysa, iktisat bilimi denilen ideolojik safsataların iki şeyle ilgisi yoktur: Birincisi, bilimle bir ilgisi yoktur; ve ikincisi de bu dünyanın gerçekliğiyle bir ilgisi yoktur.
Marx’ın devasa eseri Kapitil’in alt-başlığı: bir ideoloji olarak Ekonomi Politiğin Eleştirisidir. Sadece Ekonomi Politiğin Eleştirisi değil. Eğer Samir Amin’in de isabetli bir şekilde söylediği gibi, “ekonomi politik ideolojisinin eleştirisi” olarak değil de, sadece “ekonomi politiğin eleştirisi” olarak alınırsa, o zaman onu bazı kötülüklerden, bazı olumsuzluklardan arındırarak işe yarar hale getirmek mümküdür anlamı çıkar. Ama ideoloji söz konusuysa eğer, tartışmanın zemini de bambaşka olacak demektir. Şimdilerde zaten ekonomi politik de denmiyor. Sadece economics [iktisat] deniyor... Öyleyse sadece ideolojiden arınmış değil, politikadan da arınmış saf bilim hoş geldi safa geldi...
Netice itibariyle, bilimselllik retoriği altında kapitalist sınıfın [burjuvazinin] sınıfsal/tarihsel çıkarına uygun olarak üretilmiş ideolojik tezler sayesinde, tam bir ücretli kölelik sistemi olan kapitalizmi meşrulaştırmak mümkün hale gelebiliyor. Onun için bu alanda yürütülecek radikal ideolojik mücadele, karşı hegemonya oluşturmak için vazgeçilmezdir. Nitekim, geçerli ikitisat ideolojisi, kapitalizmi rasyonel yegane sistem olarak sunmayı şimdilik başarabiliyor.
Kapitalizmin kendisinden kaynaklanan neden, kapitalizmde sömürünün gizlenmişliği, saklanmışlığı, görünmezliğidir. Bilindiği gibi, kapitalizmi önceleyen üretim tarzlarında sömürü saydamdır. Kölecilik durumu söz konusu olduğunda, efendinin zenginliğinin köle emeğine dayandığı açıktır. Kapitalizm öncesi dönemin haraca dayalı sosyal formasyonlarında ve onun feodal denilen versiyonunda yönetici/bürokratik elitin ve soylular sınıfının zenginliğinin de üretici köylüden [reaya, serf] alınan haraca ve/veya zorunlu çalışmaya dayandığı açıktır. Oysa, kapitalizmde saydamlığı ortadan kaldıran, sömürüyü gizleyen bir şey var: Orada işçi kapitalist patrona emeğini değil, iş gücünü, çalışma kapasitesini, çalışma/üretme yeteneğini satıyor ama emeğini sattığını sanıyor... Şöyle: diyelim ki, bir işçi bir kapitalist için günde 8 saat çalışıyor, ve diyelim ki, çalışma gününün ilk 4 saatinde aldığı ücerete eşit bir değer üretiyor. Geri kalan 4 saatte ürettiği değere kapitalist artı-değer olarak el koyuyor. İşçi 8 saatlik iş gününün sonunda eve dönerken, 8 saatin karşılığını aldığını sanıyor. Eğer, işci de feodal dönemdeki serf gibi, haftanın üç günü kendine, üç günü de kapitaliste çalışsaydı durum açıkça görünürdü ama kapitalist üretimde işçi hep aynı yerde, aynı makinaları kullanmak zorunda olduğu için, sömürünün görünürlülüğü ortadan kalkıyor. Oysa, aslında verdiğimiz örnekte işçi her bir dakikanın 30 saniyesini kapitalist için çalışmış oluyor... İşte bu durum kapitalizmin anlaşılması bakımından bir zorluk ortaya çıkarıyor. Marx, artı-değer teorisini ortaya atarak, kapitalist sömürüyü teşhir ederek, kapitalizmin büyüsünü çözerek, devasa bir teorik buluş yapıyor ve kapitalizmin sömürülen ve ezilen sınıflarına kapitalizmi aşmayı, komünist perspektifi işaret ediyordu...
Kapitalzimin yapısından ve işleyişinde kaynaklanan ikinci bir neden de, kapitalizm koşullarında sınıf atlamanın, sınıf değiştirmenin mümkün olmasıdır. Kapitalizm öncesinin üretim tarzlarında veya prekapitalist sosyal formasyonlarda, sınıf değiştirme yolu kapalıydı. Mesela Osmanlı sisteminde: reaya oğlu reaya olur denirdi. Oysa kaptalizm geçerliyken madenci oğlu madenci olur denmiyor, köylü oğlu köylü kalır denmiyor... Kapitalizm koşullarında bir madencinin oğlunun egemen sınıf katına veya oligarşiye terfi etmesinin yolu kapalı değildir. Bir madencinin çocuğunun milyonerler, milyarderler katına çıkması potansiyel olarak mümkündür. Fakat orada gözden kaçan bir şey var: Gerçi bir madenci çocuğu ülkenin en büyük kapitalistleri arasına dahil olabilir ama böyle bir şeyin gerçekleşme olasılığı, eni-sonu lotodan büyük ikramiye kazanma olasılığı kadardır... Durum böyledir ama sıfırdan başlayıp mültimilyarder olanların başarı öyküleri dillerden düşmez... Ve bu boşuna yapılmaz... Bir kişinin milyarder olması için kaç yüzbin, veya kaç milyon kişinin mülksüzleşmesi, proleterleşmesi, üretmek ve yaşamak için gerekli araçlardan mahrum olması ‘gerektiği’ sorun edilmez...
Bu tür meşrulaştırmalar, sonuç itibariyle ‘kapitalizmin insanlığın normal hâli’ olduğu bilincini canlı tutuyor ve söz konusu bilinci yeniden üretiyor. Burjuva ideolojisinin derin çekirdeğini iktisat bilimi denilen oluştursa da, kapitalizmin insanlığın normal hali sayılmasında, öyle sunulmasında ve meşrulaştırılmasında diğer sosyal bilim disiplinlerinin rolünü de hafife almamak gerekir.
Kapitalizm koşullarında işlerin sarpa sarması, kapitalizmin bir dizi özelliğinden, özgünlüğünden, orijinalliğinden kaynaklanıyor:

1. Kapitalizmde ekonomi toplumun diğer kertelerinden, veçhelerinden, bileşenlerinden, yapıcı unsurlarından bağımsızlaşmış durumdadır. Oysa, bir toplumsal yapının sağlıklı işleyebilmesi için toplumsal yapıyı veya bütünlüğü oluşturan ekonomik, sosyal, politik, etik, estetik... kerteler veya belirleyicilikler arasında uygun bir denge ve tatamlayıcılılık olması gerekir. Kapitalizmde ekonomik kertenin sadece diğerleri aleyhine belirleyiciliği artmakla kalmıyor, aynı zamanda diğerlerini kolonize ediyor ve tabii kendine bağımlı hale getiriyor... Karl Polanyi bu duruma dikkat çekiyor, itiraz ediyordu. Polanyi’ye göre ekonominin topluma değil de toplumun ekonomiye tâbi olduğu durum, bir sapmaydı ve toplumun normal hâli değildir... Şimdilerde sürdürülemezliğin belirginleşmesinin gerisindeki nedenlerlerden biri işte bu sapmadır... Dolayısıyla bu tersliğin aşılması gerekiyor.

2. Kapitalizmin bir başka özgünlüğü veya orijinalliği, üretici sınıf olan işçi sınıfının toplumdaki durumuyla ilgilidir. Kapitalist toplumun üretici sınıfı olan işçi sınıfı, yaşam için gerekli araçlardan [üretmek ve geçinmek için gerekli şeyler] yoksunlaştırılmış, mülksüzleştirilmiş durumdadır. Zaten kapitalizm demek, mülksüzleştirirek sermaye biriktirmek demektir. Kapitalizm varolabilmek için mülksüzleştirilmiş bir sınıfa ihtiyaç duyuyor/ dayanıyor ve her ileri aşamada da mülksüzleştirilmiş kitleyi [proletarya] büyütüyor. Bu niteliğinden ötürü kapitalizm yıkıcı/tahrip edici [destructive] bir sistemdir. Her ileri aşamada işsizliği, yoksulluğu, sefaleti, insânî yabancılaşmayı ve doğal çevre tahribatını derinleştirmek durumunda ve başka türlü yapması mümkün değil... Durum böyleyken, insanlara sabrederlerse ilerde işlerin düzeleceği, yoluna gireceği söyleniyor...

3. Kapitalizmin bir başka özgünlüğü de üretimin yapılış amacıyla ilgilidir.. Bir meta uygarlığı olan kapitalizmde, üretimle ihtiyaçların tatmini [karşılanması] arasındaki bağ kopmuş durumdadır. Kapitalist, pazarda satmak, kâr etmek için üretim yapar. Asıl amaç kullanım değeri değil, değişim değeri üretmektir. Her üretim çevrimi sonucunda elde edilen kârın [ artı–değerin] en büyük bölümünün de sermayeye dönüştürülmek üzere, yeniden yatırıma yönlendirilme zorunluluğu [yıkıcı rekabetten ötürü] vardır. Ve sonuç itibareyle şöyle bir durum ortaya çıkarıyor: Her seferinde daha çok üretim, daha çok kâr, daha büyük sermaye... Bu da araçlarla amaçların ters/ yüz olması, öküzün arabanın arkasına koşulmasadır. Marx, Kapitalde, kapitalistin amacını şöyle özetliyordu: Amacı, yalnız kullanım-değeri değil, onunla birlikte meta üretmektir; yalnız kullanım değeri değil, değer üretmektir; yalnız değer değil, aynı zamanda artı değer üretmektir” Böyle bir sistemin toplumun asgari ihtiyaçlarına bile cevap vermesi mümkün müdür?

4. Dördüncü bir özellik de, kapitalizmle birlikte iktibas yolunun artık kapanmış olduğudur. Bilindiği gibi, kapitalizm öncesi dönemin üretim tarzlarında veya sosyal formasyonlarında, bir uygarlığın ilerlemesi, diğerlerinin de ilerlemesinin, ileri doğru hamle yapmasının koşuluydu. Bir uygarlık, üretimi ve yaşamı kolaylaştıran bir şey keşfettiğinde, başka toplumlar iktibas yoluyla aynı teknik buluşu kulllanarak bir üst düzeye çıkabiliyorlardı. Kapitalizm kendi dışındaki sosyal formasyonları biçimlendirme, biçimsizleştirme, çarpıtma, kendi ihtiyaçlarıyla uyumlandırma eğilimine ve dinamiğine sahip olduğu için, söz konusu yol kapanmış bulunuyor...

5. Beşinci önemli özellik de, kapitalizmin kutuplaştırıcı bir temel eğilime sahip olmasıdır. Bir sömürü metabolizması olarak işlemesi, sermaye birikiminin her aşamada mülksüzleştirirek yol almasının bir sonucu olarak, bir kutupta zenginlik yaratması karşı kutupta yoksulluk yaratmasına bağlıdır. Bu da muasır medeniyet seviyesini yakalama perspektifinin, kapitalizm koşullarında bir kıymet-i harbiyesinin olmaması, yakalamanın imkânsızlığı demektir...

6. Kapitalizm her aşamada ileri teknoloji üretmeye mecburdur ve kapitalist mantığın gereği olarak üretilen teknoloji, insanlar kolay üretsinler, kolay yaşasınlar diye üretilmiyor. Sömürüyü derinleştirmek, kâr oranını ve kâr kütlesini, yani sermayeyi büyütmek amacıyla üretiliyor. Aksi halde bunca teknik ilerlemeye rağmen, işlerin sarpa sarmasını anlamak zorlaşırdı...

7. Kapitalizmin mantığı, temel eğilimleri ve dinamikleri veri iken, sistemin insânî, toplumsal ve ekolojik kötülükleri büyütüp/ derinleştirmeden yol alması mümkün değildir.

8. Kapitalizm kendini sınırlamayı bilmez, durmayı bilmez /duramaz. Freni patlamış bir kamyon gibi, nereye çarpacağı belirsizdir.

9. Kapitalizmin bir tuhaflığı da etik kaygılara külliyen yabancılaşmış bir sistem oluşudur. Amoral [ ahlâk dışı] deniyor ama aslında ahlâksız denmesi gerekiyor... Kapitalist bir yere gelip üretim yaptığında, bir şey ürettiğinde, doğal çevreyi tahrip eder, canlıları yok eder, havayı ve suyu kirletir, biyolojik çeşitlliği yok eder, doğal dengeyi tahrip eder ve başka türlü yapması mümkün değildir. Durum böyledir ama insanlara ekseri yıkılan değil, yapılan gösterilir ve yapılan da ilerleme, modernleşme, bizde çağdaşlaşma, büyüme, kalkınma, vb. olarak sunulur...

10. Nihayet kapitalizm emperyalizm üretmeden, emperyalizm savaşsız ve hegemonya da düşmansız yapamaz...

İşte, kısaca sözünü ettiğimiz temel eğilimlerin ve dinamiklerin bir sonucu olarak, artık genel bir sürdürülemezlik tablosu ortaya çıkmış bulunuyor.

Bu durumdan çıkmak, kapitalizmi aşmak, yeni bir şey yapmak, mümkün ve gereklidir. Gereklidir zira, bütün bu olup-bitenler, insan iradesini aşan insan üstü güçlerin marifeti değildir... Eğer yüzyüze geldiğimiz insâni ve sosyal kötülüklür, ekolojik riskler, birilerinin verdiği kararların, tercihlerin, politikaların sonucuysa ki, öyledir... o zaman başka insanların, başka tercihleri, başka politik pratikleriyle de pekâlâ başka şey yapmanın, başka türlü yapmanın da yolu açık demektir...

Referandum!

2011-06-15T17:27:00.000+02:00

Dr. İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Son seçim Kürtler için bir referandum’dur

Filozof CİORAN der ki; Bütün eylemlerimizde gizli bir yan vardır, psikolojik açıdan ilginç olan da budur. Sadece yüzeyi, yapay yönü tanırız, dile getirilmiş olanı kabul ederiz, ama önemli olan dile getirlmeyen dir, üstü kapalı olandır, bir davranış ya da sözün gizli noktasıdır. Büyük yazarlar, bu ‘’gizli yön ‘’ duygusuna sahip olanlardır. DOSTOYEVSKİ derinde ve gerçekte olanı açığa vurur. Bir duygunun kökeninin kavranması çok güçtür, ama önemli olan da budur: DİNSEL İNANÇ vb. İçin . Bu nasıl başladı? Niçin devam ediyor? İleriyi görebilecek tek insan bunun nereden geldiğini gören insandır.

Son seçim de olsun, bundan evvelki seçimlerde olsun, görülmek istenmeyen, dile getirilmek istemeyen bir gerçek var ki onu aydınlatmak istiyorum.

Seçim neticelerini Türkiye haritası üzerinde renkli olarak gösterirler gazeteler. Kürt adayların , hangi partiden olursa olsun, isterse müstakil olsunlar tek renkle ifade edilirler. Fırat’ın ötesi, doğu ve güneydoğu ,yani Kürtlerin yoğun oldukları bölgeler, daha doğrusu KUZEY KÜRDİSTAN tek renkdir. Geçen sene Diyarbakır’ı üç defa ziyaret etmiş ve Kürtleri yaşam itibariyle de FACTO Türklerden kopmuş olduklarını müşahede ettim. Hatta Fıratın batısındada bazı illerde Kürtlerin yaşadığı, hatta Haymana bölgesinde, göç ettikleri illerde ( İstanbul, Mersin v.s ) Kürtlerin büyük bir çoğunlukta yaşadıkları malum.

Son zamanlarda Kürtlerin temsilcileri REFERANDUM isteğinde bulunuyorlar. Kürt sorunun çözümü içinde en geçerli vasıtanın REFERANDUM olduğunu yazmıştım. Erdoğan artık son seçim neticelerine rağmen BDP nin Kürtlerin temsilci değilde çetelerin temsilcisi olduğunu iddia edemez. Ben Kürt adaylara verilen oyları cem ettiğimde 10 milyonu aştığını görüyorum. Bu en azından 15 milyon Kürdün temsilciliği demektir. Aslına bakılırsa CHP kadar milletvekili çıkarmaları mümkündür.

Erdoğan % 50 oy ile 275 milletvekili çıkarması lazımdı. Barajı % 10 nun üstünde tutması, BDP ye devlet yardımı yaptırtmaması, ona beleşten 50 milletvekili daha kazandırmıştır. Bu hesabı taraf olmayan köşe yazarlarıda yapmaktadır.

Yeniden REFERANDUM yapmağa lüzum yok. Netice ortadadır, fakat görmek istemeyen gözler elbette görmek , algılamak istemezler. Kürtler daha ne istiyorlar ki diyen Türklere hayret ediyorum. Özerklik istemeleri insan haklarına aykırı bir istek mi? 1918 de USA başkanı WİLSON’un SELF DETERMİNATİON prensibini geçenlerde OBAMA’da tekrarladı. Hatta Erdoğan Tunus’daki, Mısır’daki, Libya’daki ayaklanmalardan sonrada MİLLETİN SESİNİ duyun diyerek oraları yönetenlere çağrıda bulundu. 40 bin şehit veren ve halada vermeğe amade olan bir halkın sesini duymamazlıktan gelmek tarihe ters düşmektir. Ümit ediyorum ki Türkiye deki siyasi liderlerde daha fazla haksız direnişten vaz geçer, boşuna kan akmasına son verirler ve KÜRTLERİN özerklik arzularını anayasaya koyarlar. Irak’taki Kürtler özerk değil mi? Bunu istemeye, istemeye kabul ettiğine göre Türkiyenin milliyetçi tabularından vazgeçmesi gerekir. AB ye intibakta Kürt sorununu halletmeden mümkün olamaz.

Son anket çalışmaları göstermiştir ki Kürtler ayrılmak istemiyorlar. İstedikleri özerkliktir, eşit haklardır, anayasal gövencedir. ALMANYA’nın güneyinde ‘’Serbest devlet Baveria ‘’ vardır. Onların dilleri, kökenleri ayni olmasına rağmen ayrı parlamentoları vardır. Bayrakları vardır. Partileri vardır. Bütün bunlara rağmen Alman devletinden ayrılmıyorlar. İsviçrede ayni model mevcut. Her iki devlet’de , millet de bizden çok demokrat, bizden çok zengin ve medenidir.

Son seçim neticelerinden CHP ve MHP taraftarları memnun değiller. Kabahat o partlerin liderlerinde değil. AK partinin zaferini mümkün kılan gerçekleştirdiği hizmetleridir. Bir futbol maçında karşı tarafın iyi oynamsından ötürü yenik düşen takım antrenörde kabahatı aramamalıdır. Yenilgiye sebep galip gelen takımın iyi oynamsıdır. Türkiye de % 38 köyde yaşıyor. Ömürlerinde ilk defa köyde temiz su görmüşlerse, köye asfalt yol yapılmışsa, doktora , hastaneye gitmek, ilaç almak mümkün olmuşsa, çocukların kitaplarına para ödenmesine ihtiyaç yoksa .v.s. hizmetlerdir Muhalefetin yenilme sebebi. Hükumetin elinde Hazine olduğu müddetçe ve o paralarıda halka hizmette kullanıyorsa Muhalefetin iktidar olma şansı yoktur. Boşuna kimse kimseyi suçlamasın.

Erdoğan son zamanlarda MHP yi meclisten uzak tutmak maksadıyla, BDP yi suçlamak için çok çirkin manevralar yaptı. Hatta TÜRK MİLLETİ ASİLDİR demeğe başladı. Diğer milletleri ötekileştirdi. Türk milleti asaletini nereden alıyor ki? Birzamanlar Atatürk’te yeni bir ulus yaratmak için saçmalamış ‘’Türk gençliğine hitabesinde’’ ‘’ Damarlarında asil kan ‘’ olduğunu iddia etmiştir. Tıpkı HİTLERE’in üstün Irk hezeyanı gibi.

Başka görmemiz gereken hallerde var. Yunanistan ekonomik krizi atlatmak için milli varlıklarını satılığa çıkarmış. Türk hükumetleri çoktan KİT’leri sattı. Suriye’de Kürtler ve diğer sunniler ayaklanmış. Türkiye’de Kürtler 1808 denberi 30 defa ayaklanmışlar. Şu son 30 sene içindede 40 bin şehit vermişler bu uğurda. Erdoğan %50 oy toplayınca da TEKADAM konumunu dahada pekiştireceğe benziyor. İşte o zaman Türkiye felakete sürüklenebilir. Çünkü Kürt sorununu sadece Kürtçü siyasetçiler değil Kürt halkı benimsemiş. Dresdende 80 bin kişi yürüyünce Doğu Almanya çökmüştü. Tunus’ta, Libya’da, Mısır’da , şimdi Suriye’de halk rejime karşı yürüyüşe geçince TEKADAM’lar birer birer tarihten silinmek zorunda kalmışlardır.

Makalemin başında söylediğim gibi Türkiye’de konuşulmayan bazı gerçekler vardır ki aydınların bunu dile getirmeleri gerekmektedir. Belçika’da BRÜGGE diye bir şehir vardır. Orada bir heykel gördüm. O heykel bir papazın heykeli imiş. O şahıs zammanında Krala karşı eleştiri yaptığı için DİLİNİ KESMİŞLER.

Erdoğan sanat eserlerinden hoşlanmaz. Çünkü dini inançları buna müsaade etmez. Putperestlik olarak algılar. Diğer taraftan her köyde bile Atatürk heykeli vardır. Hemde hiç sanat değeri olmadan. Bazı aydın geçinenler ‘’Atatürkçüyüz’’ diyorlar. Fenerbahçeliyiz diyebilirler, ama Atatürkçülük diye bir ideoloji yoktur. Onu dünya çapında bir insan olarak görenlerde vardır. Ben onun Türkiye dışında bir etkinliği olduğunu 60 senelik yurtdışı yaşamımda tesbit edemedim. Geri zekalı olduğum içinde İslamiyetteki erkek-kadın eşitsizliğini anlayamadım. Kadınların akli melekeleri kıt olduğu için Şahitlikte ve miras konusunda yarım erkek sayılıyorlar. Kuranda da İncildede ŞEYTAN ‘ın, CİNLER’in varlığı kabul ediliyor. Hele hel Adem ile Havva’nın ELMA yedikleri için cennetten kovulmalarını bir türlü kavrayamıyorum. İsa’nın Allahın oğlu olduğuna inanan milyarlarca Hırıstıyanı anlayamıyorum.

Benimde dilimi kesebilirler, duymak istenilmeyenleri söylediğim için. İlerde, yapılan hatalar idrak edilince, teşekkür edende olabilir.

Antalya, 14.06.11

TEK ADAM!

2011-06-04T20:27:00.000+02:00

Dr. İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Demokrasi olmadan oy kullanmak mubah mı?

Türkiye’de demokrasinin olmazsa olmazları gerçekleşmeden oy kullanmak mubah mıdır? Olmazsa olmazlar nelerdir?
1. Seçim kanunu değişmeden, temsilde adalet sağlanmadan yani demokratik olmayan BARAJ seviyesi aşşağıya çekilmediği müddetçe seçimler demokratik bir karakter kazanmaz. Partilere hazine yardımıda demokratik değildir. Partileri israfa teşvik etmektedir. Vatandaş partilerin seçim öncesi mitinglerinden, reklam vaveylalarından rahatsızdır. Partiler istikbale dönük önerilerini muhtevi broşürler dağıtabilir, sözlü ve yazılı yayın organlarından faydalanabilirler batıda olduğu gibi.
2. Partiler yasası değiştirilmeden, yani antidemokratik LİDER SULTASI ortadan kalkmadan seçimler yapılmamalıdır.. 14 mayıs.1950 den sonra Demokrat parti üyeleri ,ocak, bucak teşkilatlarında adaylarını tesbit ediyorlardı. Bu yöntem batıdada tatbikattadır. Parti başkanları partinin her türlü karar mekanizmasında TEK ADAM , belirleyici olmamalıdır. Bu yapı anti demokratiktir.
Yukarda belirttiğim seçim şartları değişmedikçe oy kullanmanın demokratik sonuçlarını beklemek mümkün olamaz. O halde SEÇİMLERİ BOYKOT demokratik eylem olabilir mi? Hakimiyetin millette olmasını gerçekleştirmek için doğru bir yöntem olabilir mi? Böyle gelmiş fakat böyle gitmemesi sağlanabilir mi?

Bugünkü partilerin yapılanması başkanlarını TEK ADAM konumuna sokmakta ve demokratikleşmelerini önlemektedir. Ancak etik olmayan kasetler parti başkanlarını bertaraf edebilmektedir. CHP nin BAYKAL’dan kurtuluşu kaset sayesinde mümkün olmuştur. Şimdi MHP nin BAHÇELİ’den kurtulması için kasetler internette yayınlanmaktadır.
2002 seçimlerinde halk oyları dört partiyi ve başkanını meclis dışına atmış ve hakimiyet ini sağlamak yeteneğini , demokratik olgunluğunu göstermiştir. Son aylarda Arap devletlerindede halk meydanlara, sokaklara çıkıp TEK ADAM konumundaki başkanlarını koltuklarından etmiştir. Tekadamlardan kurtulmak demokrasi ile mümkündür. USA’ da başkan ancak iki devre seçilebilmekte, İngiltere’de keza Churchill 2. ci dünya harbinden zaferle çıkmasına rağmen TEK ADAM konumuna girmemesi için iktidardan uzaklaştırılmıştır. Fransa da de GAULLE de ayni akıbete uğramıştır.
Türkiye’nin yakın tarihinde Serbest Fırka tecrübesinde ATATÜRK tek adam pozisyonunu kaybetme korkusuna kapılmış ve hemen partiyi kapatmıştır. Ondan evvel onun tek adam olma meylini farkeden en yakın silah arkadaşları Terakki Perver fırkasını kurmuşlarsada , ATATÜRK partiyi kapattığı gibi Kazım Karabekir paşayı, Ali Fuat paşayı idam ettirmek için İstiklal mahkemesine göndermiş. Rauf Orbay yurtdışına kaçarak kellesini kurtarmıştır. İsmet paşada sonunda havluyu atıp köşesine çekilmek zorunda kalmıştır. Atatürk böylece tekadam pozisyonunu muhafaza etmiştir. Türkiye için çok büyük hizmetleri yapmış olmasına rağmen Cumhuriyetin demokrasi eksikliğini halk hazmetmemiştir. Çünkü tarihten öğrendiğimiz o ki TEK ADAM lar zaman geçtikçe milletin hayrına kararlar almakta zorlanmaktadırlar. İster istesinler, istemezlerse bile idare faşizme kaymak istidadı göstermektedir. Orta doğuda tekadamlar sıra ile tarihten silinmekteler.

Tayyip Erdoğan’da maalesef TEK ADAM konumunu sağlamağa çalışmaktadır. İkisenedenberi bu mevzuda bir kaç kez yazdım. Partisi iktidara geldiğinde bir triumvurat idaresi başlamıştı. Roma imparatorluğunda da Sezar triumvuratla idareye başlamış sonra tekadam konumuna geçmişti. Tehlike arzetmeğe başlayınca suikastla iktidardan uzaklaştırılmıştı. Hançeri saplayanlar arasında bir fahişeden olan oğlu BURUTUS de vardı. Onu görünce ‘’Sende mi OĞLUM Burutus’’ demişti. Türkçe tekstlerinde oğlu kelimesi ıskalanmıştır. Ayni durumu Stalin ölünce bir triumvurat idareyi ele almışsada sonunda Churuşov tek adam rolünü benimsemiş fakat meclis vazifesine son vermiştir. Ortadoğu liderleri senelerce pozisyonlarını muhafaza etmeği başarmışlarsada, sonunda onlarda yavaş yavaş tarihten silinme kaderinden kurtulamamışlardır.

Tayyip Erdoğan hükumetin başı olunca Bülent Arıncı önce meclis başkanlığına , Abdullah Gül’ü de Çankayaya göndermiş , başbakan yardımcısı Şener’in, Partideki ikinci adam Dengir Fırat’ın Erdoğan ile uzlaşma imkanını kaybedipte ayrılmalarını müteakıp TER KADAM pozisyonunu perçinlemiştir. Son zamanlarda ÇILGINLAŞMA alametleri göstermeğe başlamıştır. Türkiyenin kaderini tayin edecek bütün kararları kendisinin verebileceği bir konuma girmiştir. AB ve Kürt sorununda U dönüşü yapıp dün söylediğinin bugün aksini söylemek, yapmak gibi acaip bir duruma girmiştir. Bakanları ‘’ Başbakanın talimatına göre’’ yapmak istediklerini beyan etmişlerdir. O bakanların durumu üzüntü vericidir. Dış politikadada yabancı devlet başkanlarına, batıdaki liderlere ONE Minute demeğe başlamıştır. Sarkozye, Merkel’e çıkışları, hatta Obamaya da akıl vermeğe başlamıştır. Dahilde askeriyeyi, yargıyı, basını hatta iş dünyasını kontrol altına almağa başlamıştır. Bakın Hürriyetin başına gelenleri. Çölaşanla başlayıp, Bekir Coşkun, Oktay Ekşi, Cüneyt Ülsever, Türenç susturulumuş. Vatan ve Milliyet satılmış. Bu seçimlerde muhalif addettiği mebusları artık aday listesine almamıştır. Atatürk te 1924 seçimlerinde muhalifleri meclis dışında bırakmıştı. Maşallah Kılıçdaroğluda kendine muhalif olacakları aday göstermemiştir.

Teşbihte hata olmaz derler. Hitler iktidara seçimle geldiğinde enflasyon azgın, işsizlik % 50 yi aşmıştı. Yeni bir para birimi (Reich Mark) I çıkarmış ,bizdeki sıfırları attığımız gibi, işsisliğe çare olarakta (Autobahn) ları inşaa başlamıştı bizde ki (Double yollar ) gibi. Sonraki akıbeti nin fatal oluşu TEK ADAM konumunda oluşundandır. Erdoğan’da başkanlık sistemine geçmek için adım adım hayalindekini gerçekleştirmeğe başlamıştır.
Türkiyenin istikbali tehlikededir. Muhalif partiler reaktif davranmakta, stratejik çareler düşünememektedirler. Bana kalırsa tek demokratik çare bütün partilerin BOYKOT çağrısı yapıp , demokratik sisteme geçmeden seçimlere iştirak etmemeleridir. Halen siyasi aktörlerimiz yeteneksiz oldukları için çaresizlik içinde kıvranmaktadırlar. Erdoğan demokrasiye inancında samimi ise seçimlerden sonra uzlaşı ile modern bir anayasa yapmağa çalışır, ondan sonra icraatlarına devam eder.

Antalya, 03.06.11

Yeni anayasa...

2011-06-01T22:21:00.000+02:00

Yeni anayasa veya “ hiç bir şeyi değiştirmemek için her şeyi değiştirmek”

Fikret Başkaya

AKP, 12 Haziran seçimleri sonrası için yeni bir anayasa vâdediyor, bu amaç için insanlardan oy istiyor ve tek başına anayasayı değiştirecek bir meclis çoğunluğu arzuluyor. Yeni anayasanın ‘sivil’ bir anayasa olacağı söyleniyor. Eğer öyleyse, bu mevcut anayasanın ‘sivil’ olmadığı demeye gelir... Tabii AKP yeni bir anayasa vâdederse diğerleri de boş duracak değil, onlar da kendilerince yeni anayasadan söz ediyorlar. Lâkin yeni anayasa isteyen sadece burjuva partileri değil, kapitalist patronlar ve bir bütün olarak egemenler cephesi de artık yeni bir anayasanın gerekliliği konusunda ısrarlı görünüyorlar. Bu arada akademideki anayasa uzmanları ve her şeyi bilen köşe yazarları ve medyatik ‘aydınlar’ da yeni anayasacılar kervanına katılmış görünüyorlar... Bir de Kürtlerin yeni anayasa talebi var ki, onlarınki haklı ve yerinde bir talep, zira, artık bir şeylerin gerçekten değişmesini istiyorlar...

Kimse ‘sivil anayasa’ ne menem bir şeydir, sivil anayasa diye bir şey olur mu, ya da neden anayasa kelimesinin önüne bir niteleme sıfatı ekleme gereği duyuluyor, neden böyle bir ideolojik manipülasyona baş vuruluyor sorusunu sormayı akıl etmiyor. Söylenmek istenen her halde şu: mevcut anayasa askerler tarafından yapıldı, militer bir anayasadır, dolayısıyla sivil ve tabii demokratik değildir. Bu sefer anayasa siviller tarafından yapılacak ve ‘sivil’ ve ‘demokratik’ olacak... Sivil olmak veya olmamak, kıyafet farklılığına indirgenecek bir şey midir? Tipik bir ‘disiplin yönetmeliğine’ benzeyen 1982 anayasasının arkasında, bir NATO ordusu olan TSK olsa da, anayasayı hazırlayanlar üniformalı değildi... Akademinin anlı-şanlı anayasa profesörleri ve cunta tarafından tayın edilmiş sivil giyimli Danışma Meclisi’nin ‘seçkin’ üyeleriydi... Üstelik referanduma sunulup, halkın ‘onayı’ da alınmıştı... Sanırsınız ki, anayasayı askerler kendileri için yaptı! Diyelim ki, 1982 anayasasını üniformalı unsurlar yaptı ama ondan sonra defalarca TBMM’ye seçilen üniformasızlar 30 yıl boyunca bu anayasayı neden sorun etmedi? Neden anayasanın askerî üniformasını çıkarmak için kılını kıpırdatmadı? Neden anayasayı ‘sivilleştirme’, ‘demokretikleştirme’ gereği duymadılar? Bir şey daha, cunta anayasasının yürürlüğe girdiği 1982’den bu yana 17 defa anayasa değişikliği yapıldı ve geçiçi hükümler dahil 177 maddelik anayasanın tam 119 maddesi değiştirildi... Demek ki, geçen zamanda anayasanın yaklaşık %70’i ‘yenilenmiş’... Eğer değişiklik ve ‘yenilik’ olumlu bir anlam taşıyorsa, bu, %70 oranında bir ‘sivilleşme’, ‘demokratikleşme’, velhasıl ‘iyileşme’ anlamına gelmez miydi? Eğer yapılan değişiklikler [yenilikler!] demokratikleşme demeye geliyorduysa, o zaman yeni anayasa yapmak yerine geri kalan 58 madde de gözden geçirilerek Türkiye ‘sivil’ ve ‘demokratik’ bir anayasaya kavuşmaz mıydı...

O halde üç şey: Birincisi, bir rejimin anayasal olması, anayasasının olması, onun demokratikliğinin güvencesi değildir. Esasen anayasalar demokrasiyle değil, nasıl yönetebiliriz, nasıl aldatıp-oyalayabiliriz, sorusuyla, velhasıl ‘Teşkilat-ı Esâsiye ile ilgilidir. Bu soruların kimler tarafından sorulduğu da bellidir... Bu tür sorular daima mülk sahibi sınıflar tarafından sorulur... Söz konusu olan basbayağı sınıfsal bir meseledir. Dolayısıyla belirleyici olan bir yasayı veya anayasayı kimin yaptığı değil, kimin/kimlerin çıkarına yapıldığı, arkasında kimin/kimlerin olduğu ve durduğudur... 1982 anayasasını cuntacı generaller yaptı ama mülk sahibi sınıflar adına ve onlar için yaptı... Tabii bal tutanın parmağını yalaması da işin doğası gereğidir; ikincisi, bir anayasa için önemli olan hangi maddeleri içerdiği değil, bunların pratik politikada, uygulamada ne şekil aldığı, nasıl yorumlandığı ve uygulandığıdır; üçüncüsü de, bir anayasanın demokratikliğinin asgari koşulu yapılış sürecinde hangi toplum sınıflarının ne ölçüde dahlinin olup-olmadığıdır. Eğer mülksüzleştirilmiş sınıflar, işçiler, işssizler, topraksız köylüler ve küçük çiftçiler, mütevazı toplum kesimleri, velhsalı demokrasiye asıl ihtiyacı olanlar, sürece aktif ve etkin bir şekilde müdahale etmiyorsa, edemiyorsa, politikleşmiş halk çoğunluğunun etkin dahli söz konusu değilse, oradan çıkacak bir anayasanın anti-demokratikliği tartışmasız bir kesinliktir. Kaldı ki, Kadir Cangızbay’ın isabetli tespindeki gibi: “Demokratikleşme, bir süreçtir; doğrudan yasa ve anayasayla gerçekleşmez; başka bir ifadeyle, yolu önceden çizilmez; karşılaştığı engeller kaldırılarak yolu açılır”.[1]

Bir maddenin anayasada yer alması yeterli değildir. Anyasanın varlık nedeni egemen sınıfların nasıl yönetebiliriz, haklar alanını nasıl daraltabiliriz, nasıl aldatıp-oyalayabiliriz... sorusuyla ilgili olduğu sürece, istediğiniz kadar anayasada ‘demokrasiyle uyumlu’ maddeler bulunsun, pratikte bunların hiç bir kıymet-i harbiyesi yoktur. Bilindiği gibi, anayasalar birer üst metindirler. Uygulama alanına kanunlar yoluyla inerler ve anayasada tanınan veya formüle edilen hakların kanunlarla geri alınması yaygın bir gelenektir. Bu, burjuva yasallığının vazgeçilmez kuralıdır. Fakat verilen bir hakkı geri alma operasyonu ekseri bizzat anayasada kotarılır. Anayasanın bir maddesinde ifade edilen bir hak, ikinci veya üçüncü paragrafta ancakla başlayan bir cümleyle geri alınır/ içi boşaltılır, işlevsiz hale getirilir... Ya da ilerdeki bir maddede ortadan kaldırılır... Mesela yürürlükteki anayasının üniversitelerle ilgili 130’uncu maddesi şöyle: “Üniversiteler ile öğretim üyeleri ve yardımcıları serbestçe her türlü bilimsel araştırma ve yayında bulunabilirler. ancak, bu yetki, Devletin varlığı ve bağımsızlığı ve ülkenin ve milletin bütünlüğü ve bölünmezliği aleyhine faaliyette bulunma serbestliği vermez”. Dikkat edilirse tanınan hak aynı cümlede geri alınıyor. Hakları kullanılmaz hale getiren ve yasaklayan ikinci yaygın uygulama, maddenin sonuna eklenen kanunla düzenlenir ibaresidir. Ekseri anayasada tanınan bir hak yasayla ortadan kaldırılır. Eğer yasayla halledilemezse, yönetmelikler imdada yetişir... Başka bir yöntem de asla yapılmayacak bir şeyin ifade edilmesidir. Mesela anayasanın 49’uncu maddesinde: “ Çalışma herkesin hakkı ve ödevidir. Devlet, çalışanların hayat seviyesini yükseltmek, çalışma hayatını geliştirmek için çalışanları korumak, çalışmayı desteklemek ve işsizliği önlemeye elverişli ekonomik bir ortam yaratmak için gerekli tedbirleri alır” deniyor... Böyle bir maddenin varlığının bir kıymet-i harbiyesi olabilir mi? En doğal hakları için mücadele eden işçilerin başına nelerin geldiği, ne tür koşullarda çalıştıkları, işssizliğin ne düzeyde olduğu bilinmiyor mu? Devletin kimi nasıl koruduğu mâlum değil mi? Son otuz yılda sendika kurmak için harekete geçen on binlerce işçinin nasıl işten atıldığı herkesin mâlumu değil mi? Cunta anayasasının 26’ıncı maddesi düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetiyle ilgili: “ Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. deniyor, ve devamı şöyle: “ Bu hürriyetlerin kullanılması, milli güvenlik, kamu düzeni güvenliği, cumhuriyetin temel ilkeleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğü.... amaçlarıyla sınırlanabilir”. Ve sınırlanıyor... O kadar çok sınırlanıyor ve öyle sınırlayıcı bir yasa stoğu var ki, istenirse her söylediğinizden kendinizi önce mahkeme kapısında, sonra da mahpusane koğuşunda bulmanız son derecede mümkündür... Eğer öyleyse böyle bir ikiyüzlülüğe neden başvuruluyor? Niyet ve amaç mâlûm değil mi?

Aslında kapitalizm dahilinde anayasaların demokrasinin önkoşulu olduğu tartışmalıdır ama demokrasinin önünü kesmek için gerekçe oluşturdukları kesindir. Böylece, demokratik talepler, hak talepleri ‘anayasa’ gerekçe gösterilerek geri çevrilebiliyor veya savsaklanabiliyor. Tabii anayasada değişiklik yapmak da zorlaştırılır ki, egemen sınıfların işine gelmeyen muhtemel bir değişikliğin önü kesilsin... Oysa, istenirse, anayasaya dokunmadan da, kanunlarda yapılacak değişikliklerle kısmî bir demokratikleşme pekâlâ mümkündür.

O halde sadede gelebiliriz. Egemen sınıfların çıkarı, demokratik haklar alanının, genel olarak da haklar alanının olabildiğince daraltılmasını gerektirir. Egemen sınıflar hiçbir şeyden eşitlik, özgürlük ve demokrasiden korktukları kadar korkmazlar ama söylem farklıdır... Sözcülerinin ve akıl hocalarının dilinden demokrasi kavramı hiç düşmez... Siz sermaye sınıfının, oligarşinin bir mensubu olsaydınız, demokratik haklar alanının genişlemesini ister miydiniz? Böyle bir şey eşyanın tabiatine aykırı değil midir? Zira demokratik haklar alanının gerçekten genişlemesi demek, sömürünün sınırlandırılması demektir ve sömürünün ve baskının sınırlandırılması mülk sahibi sömürücü sınıfların, ülkenin beşeri ve doğal zenginliğini yağmalayan azınlığın ve şürekasının asla arzu etmeyeceği, katlanamayacağı bir şeydir. Eğer öyleyse egemenler cephesinin ve onun sözcülerinin teklif ettiği, edeceği ‘yeni anayasa’ ne kadar ‘yeni’olabilir? Bir anayasanın yeniliğini marifet saymanın ne gibi bir kıymet-i harbiyesi olabilir?

Anti-demokratik bir şekilde oluşmuş bir parlamento demokratik bir anayasa yapabilir mi? Herşey tepeden tırnağa anti-demokratik iken, hangi mucizenin sonucu demokratik bir anayasa ortaya çıkacak. Söz konusu siyasi partilerin kendilerinin demokratik bir yapısı ve işleyişi söz konusu mu? Bu partiler essasen parti başkanlarının birer şirketine benzemiyor mu? Bunlar tek kişi tarafından yönetilen siyasi yapılar değiller mi? Kimlerin nereden milletvekili olcağına parti başkanları karar vermiyor mu? Meclis %10 barajı ayıbının gölgesinde oluşmuyor mu? Siyasi partiler yasası 12 Eylül rejiminin eseri değil mi? Eğer öyleyse ve bu siyasi partilerin mensuplarından oluşan parlamentonun bizzat kendisi anti-demokratik iken, oradan demokratik bir anayasa çıkacağına sanmak abesle iştigal etmek değil midir? Denilebilir ki, milletvekillerini halk seçiyor... Önlerine gelene oy vermek seçmek midir? Aslında seçimin gerçek anlamda seçmekle bir ilgisi yok. Orada söz konusu olan, birileri [Parti patronları] tarafından tayın edileni onaylamaktan ibarettir... Zira, asıl seçenler başkaları, dolayısıyla söz konusu olan sefil bir sirk oyunundan başka bir şey değil... Seçim sandığına giden önceden birileri tarafından tayin edileni onaylıyor sadece... Kaldı ki, geçerli sistemde zaten gerçek bir temsil asla mümkün değildir. Politika yapmanın profesyonelleşmiş ayrıcalıklı bir elitin işi olmaya devam ettiği koşullarda yapılan seçimler, ancak seyirciyi oyalamaya yarayabilir ki, zaten yapılan da odur... Netice itibariyle siyasi partilerin varlığı ve belirli aralıklarla [ 4-5 yıl] seçimlerin yapılması bir rejimin demokratikliğinin garantisi değildir. O halde soruyu şöyle sorabiliriz: Siyasi partiler niye var ve seçimler neden yapılıyor? Besbelli ki, kitleleri aldatıp/ oyalamak için...

Gerçekten demokratik bir anayasa, ancak anayasa yapma sürecine demokrasiye ihtiyacı olan toplum sınıflarınnın etkili ve kalıcı katılımı ve müdahalesiyle mümkün olabilir. Bunun için de her kesimin ağırlıyla orantılı bir kurucu meclisin oluşturulması gerekir. Bu da kitle hareketinin yükselmesini ve politikleşmiş bir tartışma ortamını varsayar. Bu önkoşulların oluşmadığı koşullarda yapılan ve yapılacak hiçbir anayasanın demokratikliğinden söz edilemez. Aksi halde mevcut parlamentodan demokratik bir anayasa beklentisi içine girmek olsa olsa liberal medyatik aydınların bir kuruntusu olabilir...

Son bir soru da şu olabilir: Yeni anayasa neden şimdilerde gündeme getiriliyor? Rejimin yeni bir yapılanmaya ve yeni bir meşruluk zeminine, tabi zaman kazanmaya ihtiyacı olduğu için... Böylece eski şarabı yeni şişede sunma imkânını kavuşmayı umuyorlar... Eğer öyleyse, yapılacak ‘yenilik’, hiçbir şeyi değiştirmemek için her şeyi değiştirmenin ötesinde bir anlam ifade etmeyecektir...

[1] Bkz: “ ‘Sivil anayasa’ işportacıları”, Birgun.net, 9 Nisan 2011.

Yüzleşmek!

2011-05-29T19:25:00.000+02:00

Dr. İsmet Turanlı
dr_ismetturanli@mynet.com

Siyasilerimiz yüzleşmeğe yetenekli değil!

1918 de USA başkanı Wilson 14 prensibini yayınlamıştı. Özgürlüğüne kavuşmamış milletlere SELF DETERMİNATİON prensibini ön görüyordu. İstanbul da Wilson derneği kurulmuş ve Amerikan mandatlığı düşünülmüştü. Atatürk özgürlüğüne kavuşmamış milletlere örnek addetilmişti. Atatürkçü düşünce dernekleri, Kemalistler Atatürk’ün bütün söylemlerine sahip çıkarken, sıra Kürtlere gelince U dönüşü yapıp Kürtleri bölücükle suçlamışlardır. Hatta KÜRDİSTAN sözcüğünede tahammülleri yoktur. Mezepotamyada asırlardır ikamet eden bu insan topluluğunun yaşam yerleşkesine Kürdistan dendiğini bilmiyorlar mı?. Değil Türkiye de Iraktaki yarı Kürdistan devletinide düne kadar kabullenememişler insan haklarına aykırı bir davranışla Kürdistan kelimesini bizim siyasilerimiz, yazar, çizerlerimiz ağızlarına almaktan dahi çekinmişlerdir, çekinmektedirler. Anatolia kelimesinin ,doğuya doğru anlamında rumca bir kelime olduğunu biliyormusunuz?. Halen Avrupa yakasına RUMELİ denmektedir. Gürcülerin yoğun yaşadığı bölgeye Gürcüstan derken, AFGANLARIN YOĞUN YAŞADIĞI BÖLGEYE Afganistan derken, keza Sırbistan, Yunanistan, Bulgaristan kelimeleri kabul görürken Kürtlerin yoğun yaşadığı bölgeye Kürdistan dememenin siyasi ahlak yönünden bir gerekçesi varmı? Daha geçen hafta OBAMA son siyasi gelişmeler hakkında beyanatta bulunurken WİLSON’un dediklerini tekrarlamış ve bütün milletler kendi kendilerini idare etmek hakkına sahiptirler demiştir. Söyleminin bu kısmını bizim basın bilinçli bir tarzda ıska geçmiş, yayınlamamışdır.

MHP nin iddiaları doğrudur. Kürtler eninde sonunda büyük Kürdistanı kurmak istiyorlar. Kürtlerin böyle bir hakkı olmaması için Kürdistanın tapusumu ellerinde var? Bu istikamette gelişme bir realitedir. Irak’ta Kürtler az çok örekliklerine kavuştular. Türkiye de, Suriye dede, İrandada bu çabalar Kürtler tarafından gösterilmektedir. Fırat’ın ötesine geçtiğinizde yaşam itibariyle Kürtlerin de FACTO özerkliğe yaklaştıklarını görebilirsiniz. Zaten MHP ve CHP bu bölünmüşlüğü zımnen kabullendiği için Fırat’ın ötesinde oy alamamaktadırlar. Kendi kendilerini kandırmak içinde BDP nin Kürtleri temsil etmediği yalanını söylemektedirler. Doğu ve Güneydoğudaki bütün partlerin adaylarının , hepsinin Kürt kökenli olduğu bir mana ifade etmiyor mu? O adaylar Kürtleri temsil etmiyorlar mı?

TV lerde yapılan münakaşalarda bazı şovenistler , Kürt temsilcilerine saldırırcasına şu soruyu soruyorlar. Siz Kürdistan kelimesi kullanarak, yerel özerklikten bahsederek bölücülük yapıp, büyük Kürdistanı kurmak istemiyormusunuz? Biz kardeş, kardeş birarada yaşarken bu kimlik üstünden yaptığınız argümanlarla ayrışmayı körüklemiyormusunuz? Türkiyede istediğiniz gibi konuşmuyormusunuz, daha ne istiyorsunuz? Bakın ana muhalefet partisi başkanı Kılıçdaroğlu Kürdüm demeğe korkuyor. Kürt siyasetçileri ‘’Evet bizde özgür bir Kürt devlete sahip çıkmayı istiyoruz diyebiliyorlarmı? Türk hükumetlerinin assimilasyon politikası gütmediğini söylemekten utanmıyorlar. Kürtlerin % 50 sinin Kürtçe bilmemesi neyin neticesidir. Siz tarihte hiç devlet kurdunuz mu ki? Diyorlar. Türkler müsaade ettiler mi ki? Hem suçlu, hem güçlü. 40 bin gencini daha dün özerklik uğruna gerilla savaşı ile kaybetmişlere silahını bırakta tıpış tıpış vatana dön, hapishaneye gir diyorlar. O gençler sanki dağlarda pikniğe gitmişler gibi. On, onbeş kişi döndü hemen kulaklarından tutup hapse atmadınız mı?

La Fontain’in karga ile Tilki masalı vardır.’’ Gargaya o güzel sesinle bir türkü söyle der. Kargada ben La Fontain’in masalını okudum artık senin kurnazca iltifatına kanmam diyor. Kürtlerde artık Türklere inanmıyor. Eskiden Kürtçü siyasiler vardı. Fakat geçen sene Diyarbakıra yaptığım seyahatlarda gördüm ki Kürtler kimliklerine bilinçlenmişler. Temsilcilerine hacet yok. BütÜn Kürt halkı dilinde tedrisat istiyor, bölünmek istemiyor. Yerel özerklik istiyorlar. Bir çok aydın Türk yazarıda köşe yazılarında ayni intibadan dem vuruyorlar. Lozan’ın onlar için eserat şehadetnamesi olduğuna inanıyorlar. Türk kelimesi milletin adı, Kürt kelimesi etnisitenin adı yutturmacısına ne Kürdü, ne Ermenisi, ne lazı inanmıyor. Birlikte kardeş kardeş yaşadığımızı iddia ettiğimiz milyonlarca Ermeni, Rum, Yahudi nerede. Hepsi hepsi 80bin kişi. Ya öldürüldüler, yahutta sürüldüler, yahutta korkularından kaçıp gittiler. Yukarda saydığım hakikatlerden yüzleşmekten korkmayın. Korkunun ecele faydası yok. 150 bin Kıbrıslı Türk için devlet kurarken,UNO da akredite 100 bin nufusun altında devlet var. 40 milyonluk Kürtlere kendi kendilerini idare etmeği neden çok görüyorsunuz* Kardeş olduğunuz için mi? Dünyanın 200 eyakın UNO’da akredite devletlerinden tek bir tanesi dahi Kıbrıs ürk devletini tanıdı mı?

Diyorlar ki AK parti çoğunluğuna dayanarak istediklerini dayatıyor. Halbuki adil olan, çoğunsallıktır. Peki siz Türkiyede çoğunlukta olduğunuz için Ne mutlu Türküm demeyi, Türkiye Türklerindir demeyi, Türkiye vatandaşı olan herkes Türktür demiyormusunuz? Bu tenakuzu nasıl izah ediyorsunuz?

Erdoğan birlikte yaşama direncini göstermekte fakat , ister mikro milliyetcilik diyin, ne derseniz deyin USA da, AB de 40 milyon Kürtte Kürdistanda özerkliğine kavuşmasını istemektedir. Şimdilik konjonktür buna müsait değil. Onun içinde Barzani’de, Kürt siyasileride bu gibi laflar etmekten çekiniyorlar. MHP nin dediği doğrudur. Kürtler ilelebet dörde bölük yaşamağı insan haklarına aykırı buluyorlar.

Bakın Almanyanın Baverya bölgesi ‘’Serbest Baverya devletidir’. Irkıda, dinide, lisanıda, ayni olmasına rağmen kendi parlamentoları, hükumetleri, bayrakları var. İskoçya yeniden parlamentosunu kurdu. Avusturyalılar ırk olarak, lisan olarak Almanlardan değişik bir yanları yok ama devletleri , bayrakları var ve sulh içinde yaşıyorlar.

Türklerde eninden sonunda Kürtlerin dilinide, kimliğinide, özerkliğinide tanıyacak. Türkler birlikte yaşamakta samimi iseler . Bu Türklerin kütfunada bağlı değil. Yaraları iyileştiren en uygun vasıta ZAMAN’dır. Zamanla kardeşçe yaşama ğa, evlenmeğe, sevişmeğe kavuşmak elbet bir gerçek olacaktır.

Ne diyordu Namık Kemal : Zulmun topu ,tüfeği ( Skorskyleri) varsa, hakkında bükülmez kolu vardır. Magosaya zindana gönderdinizde ne oldu. Nazım’ı hapishanelerde yok etmek istedinizde ne oldu. Ahmet Arif’in prangaları paslanmadı. Ahmet Kaya, Şıvan vatan hasretinde yanıp tutuimuşlar. Onlara EMPATİ kuramazsınız. Çünkü Türkiyede siyasilerin yüzleşme yeteneği yoktur. İngiltere kraliçesi geçen hafta İrlandayı ziyaretinde ‘ACILARIMIZ MÜŞTEREKTİR’’ dedi. Çankayadanda böyle bir söz bekliyoruz.

Antalya, 21.05.11